로마서 4:1-5 그런즉 육신으로 우리 조상된 아브라함이 무엇을 얻었다 하리요 만일 아브라함이 행위로써 의롭다 하심을 얻었으면 자랑할

[Barnabas최종대]

.로마서 4:1-5

그런즉 육신으로 우리 조상된 아브라함이 무엇을 얻었다 하리요 만일 아브라함이 행위로써 의롭다 하심을 얻었으면 자랑할 것이 있으려니와 하나님 앞에서는 없느니라 성경이 무엇을 말하느뇨 아브라함이 하나님을 믿으매 이것이 저에게 의로 여기신바 되었느니라 일하는 자에게는 그 삯을 은혜로 여기지 아니하고 빚으로 여기거니와 일을 아니할찌라도 경건치 아니한 자를 의롭다 하시는 이를 믿는 자에게는 그의 믿음을 의로 여기시나니

*

모든 인간은 죄인이다, 하나님을 믿을 때 의인이 된다. 그러나 우리는 예수님 같은 의인이 아니다. 하나님께서 단지 우리를 의인으로 칭해주시는 것이다, 실제 의인이 아니다.

어떤 인간도 완전히 의롭지 못하다, 그러나 회개할 때 예수 피가 인간의 죄를 씻어주시고 의롭게 만들어주시는 것입니다.

빚을 진자가 그 빚을 갚으면 더 이상 빚쟁이가 아니다.

자녀들이 빚을 졌을 때 그 부모가 대신 그 빚을 갚아주실 때 그 자녀는 더이상 빚쟁이 위치에 있지 않다, 그 빚에서 해방 된 것이다.

모든 인간들은 죄를 짓고 멸망의 길을 가고 있다. 이런 죄인들을 불쌍히 여기신 하니님께서 인간의 몸을 입으시고 세상에 오셨다, 예수님께서 인간들의 모든 죄 값을 대신 짊어지고 십자가에 죽으신 것입니다.

이 은혜로 누구든지 예수믿으면 멸망에서 구원을 받는 것이다.

오직 믿음이 하나님의 심판에서 죄인들을 건지십니다. 다른 방법은 존재하지 않는다.

그러나 많은 그리스도인들이 이 성경 구절을 오해 한다, 한 번의 구원을 영원한 구원이라고 착각한다.

이런 그리스도인들은 성경 말씀을 믿지 않고 인간의 교리를 믿는 것이다.

인간의 교리는 단 한 번 예수그리스도를 구원자로 고백하면 무조건 천국에 들어간다는 이론이다, 이런 주장은 결코 성경 말씀에 맞지 않는 것이다.

성경 말씀을 벗어나면 다 거짓 복음이다.

성경은 아브라함이 하나님을 믿음으로 그가 의롭다 함을 받았다고 말씀하신다,

그러면 아브라함이 어떤 믿음을 가졌는지 우리는 성경에서 확인해야 한다.

야고보서 2:21-24

우리 조상 아브라함이 그 아들 이삭을 제단에 드릴 때에 행함으로 의롭다 하심을 받은 것이 아니냐 네가 보거니와 믿음이 그의 행함과 함께 일하고 행함으로 믿음이 온전하게 되었느니라 이에 성경에 이른 바 아브라함이 하나님을 믿으니 이것을 의로 여기셨다는 말씀이 이루어졌고 그는 하나님의 벗이라 칭함을 받았나니 이로 보건대 사람이 행함으로 의롭다 하심을 받고 믿음으로만은 아니니라

하브라함이 그의 아들 이삭을 제단에 제물로 바치라는 하나님의 명령을 받았다,

그는 어려웠다. 그러나 그는 주님의 명령에 순종하였다.

이것이 아브라함의 믿음이다. 만약 그가 하나님의 명령을 거역했다면 그의 믿음은 가짜인 것이다.

아브라함이 결단하고 주님께 순종하였다.

그 믿음이 그를 구원하였고, 그를 믿음의 조상으로 만들었다.

아브라함이 이삭을 제단에 바친 후에 그는 세상에 살면서 많은 실수 하였다.

그러나 그때마다 그는 회개하고 주님의 용서를 받은 것이다.

이것이 그의 살아있는 믿음이었다.

죽은 믿음은 죄를 짓고도 회개하지 않는 것이다, 이는 거짓된 믿음이다.

거짓된 행위와 믿음을 옳다고 주장하는 것이 인간의 교리다.

우리를 멸망에서 구원하는 참된 믿음은 어떤 것인가?

먼저 예수를 유일한 구원자로 고백하는 것이다.

그리고 예수님의 말씀에 순종하는 것이다, 그리고 실수했을 때마다 아브라함처럼 회개하는 것이다.

이런 신앙생활이 아브라함의 믿음을 따르는 것이다.

예수님의 말씀은 우리가 서로 용서하고 사랑하고 부족함을 회개하라는 것이다.

이런 예수님의 명령을 무시하고 교회만 다니는 것은 매우 잘못된 믿음이다.

------------------

**Romans 4:1-5**

What then shall we say that Abraham, our forefather according to the flesh, discovered in this matter? If, in fact, Abraham was justified by works, he had something to boast about—but not before God. What does Scripture say? “Abraham believed God, and it was credited to him as righteousness.” Now to the one who works, wages are not credited as a gift but as an obligation. However, to the one who does not work but trusts God who justifies the ungodly, their faith is credited as righteousness.

*

All humans are sinners; we become righteous when we believe in God. However, we are not righteous in the same way Jesus is. God simply "calls" or "titles" us as righteous; we are not righteous in actual practice.

No human is completely righteous, but when we repent, the blood of Jesus washes away human sin and makes us righteous.

When a debtor pays off their debt, they are no longer a debtor.

When children fall into debt and their parents pay it off for them, those children are no longer in the position of a debtor; they have been liberated from that debt.

All humans are sinning and walking the path of destruction. God, who took pity on such sinners, took on human flesh and came into the world; Jesus bore the price of all human sins and died on the cross.

Through this grace, anyone who believes in Jesus is saved from destruction.

Only faith rescues sinners from God's judgment. No other way exists.

However, many Christians misunderstand this passage of Scripture; they mistake "once saved" for "eternal salvation."

Such Christians do not believe the words of the Bible but rather believe in human doctrines.

Human doctrine is the theory that if you confess Jesus Christ as Savior just once, you will unconditionally enter Heaven. Such claims absolutely do not align with the Word of the Bible.

Anything that deviates from the Word of the Bible is a false gospel.

The Bible says that Abraham was justified because he believed God.

Therefore, we must confirm‎ in the Bible what kind of faith Abraham actually had.

**James 2:21-24** Was not our father Abraham considered righteous for what he did when he offered his son Isaac on the altar? You see that his faith and his actions were working together, and his faith was made complete by what he did. And the scripture was fulfilled that says, “Abraham believed God, and it was credited to him as righteousness,” and he was called God’s friend. You see that a person is considered righteous by what they do and not by faith alone.

Abraham received a command from God to offer his son Isaac as a sacrifice on the altar.

It was difficult for him. However, he obeyed the Lord's command.

This is the faith of Abraham. If he had disobeyed God's command, his faith would have been fake.

Abraham made a decision and obeyed the Lord.

That faith saved him and made him the father of faith.

After Abraham offered Isaac on the altar, he made many mistakes while living in the world.

However, each time, he repented and received the Lord's forgiveness.

This was his living faith.

Dead faith is committing sin and not repenting; this is a false faith.

It is human doctrine that claims false actions and false faith are correct.

What is the true faith that saves us from destruction?

First, it is confessing Jesus as the only Savior.

Second, it is obeying the words of Jesus, and repenting like Abraham every time we make a mistake.

This kind of life of faith is what it means to follow the faith of Abraham.

The word of Jesus is for us to forgive one another, love one another, and repent of our shortcomings.

Ignoring these commands of Jesus and merely attending church is a very wrong kind of faith.

----------------

### 1. Urdu (اردو)

**رومیوں 5-1:4**

پھر ہم کیا کہیں کہ ہمارے جدِ امجد ابراہیم نے جسمانی طور پر کیا پایا؟ اگر ابراہیم اپنے اعمال سے راستباز ٹھہرتا تو اسے فخر کرنے کی جگہ ہوتی، مگر خدا کے سامنے نہیں۔ کتابِ مقدس کیا کہتی ہے؟ "ابراہیم خدا پر ایمان لایا اور یہ اس کے لیے راستبازی گنا گیا۔" اب کام کرنے والے کی مزدوری بخشش نہیں بلکہ حق سمجھی جاتی ہے۔ لیکن جو کام نہیں کرتا بلکہ اس پر ایمان لاتا ہے جو بے دینوں کو راستباز ٹھہراتا ہے، اس کا ایمان اس کے لیے راستبازی گنا جاتا ہے۔

* تمام انسان گنہگار ہیں؛ جب ہم خدا پر ایمان لاتے ہیں تو راستباز بن جاتے ہیں۔ تاہم، ہم یسوع کی طرح (فطری طور پر) راستباز نہیں ہیں۔ خدا ہمیں صرف راستباز "قرار" دیتا ہے؛ ہم عملی طور پر مکمل راستباز نہیں ہوتے۔

کوئی بھی انسان مکمل طور پر راستباز نہیں ہے، لیکن جب ہم توبہ کرتے ہیں تو یسوع کا خون انسانی گناہوں کو دھو دیتا ہے اور ہمیں راستباز بنا دیتا ہے۔

جب قرض دار اپنا قرض ادا کر دیتا ہے، تو وہ اب قرض دار نہیں رہتا۔

جب بچے قرض میں ڈوب جاتے ہیں اور ان کے والدین ان کا قرض ادا کر دیتے ہیں، تو وہ بچے اب قرض دار کی حیثیت میں نہیں رہتے؛ وہ اس قرض سے آزاد ہو چکے ہوتے ہیں۔

تمام انسان گناہ کر رہے ہیں اور ہلاکت کی راہ پر چل رہے ہیں۔ خدا نے ان گنہگاروں پر ترس کھایا، انسانی جسم اختیار کیا اور دنیا میں آیا؛ یسوع نے تمام انسانی گناہوں کی قیمت چکائی اور صلیب پر جان دی۔

اس فضل کے ذریعے، جو کوئی یسوع پر ایمان لاتا ہے وہ ہلاکت سے بچ جاتا ہے۔ صرف ایمان ہی گنہگاروں کو خدا کی عدالت سے بچاتا ہے۔ کوئی دوسرا راستہ موجود نہیں۔

تاہم، بہت سے مسیحی اس کلام کو غلط سمجھتے ہیں؛ وہ "ایک بار کی نجات" کو "ایدی نجات" سمجھنے کی غلطی کرتے ہیں۔ ایسے مسیحی بائبل کے الفاظ پر نہیں بلکہ انسانی عقائد پر یقین رکھتے ہیں۔

انسانی عقیدہ یہ نظریہ ہے کہ اگر آپ صرف ایک بار یسوع مسیح کو نجات دہندہ تسلیم کر لیں، تو آپ بلا مشروط جنت میں داخل ہو جائیں گے۔ ایسے دعوے بائبل کے مطابق ہرگز نہیں ہیں۔ بائبل کے کلام سے ہٹ کر ہر چیز جھوٹی خوشخبری ہے۔

بائبل کہتی ہے کہ ابراہیم اس لیے راستباز ٹھہرا کیونکہ اس نے خدا پر یقین کیا۔ اس لیے ہمیں بائبل میں دیکھنا چاہیے کہ ابراہیم کا ایمان حقیقت میں کیسا تھا۔

**یعقوب 24-21:2**

کیا ہمارا باپ ابراہیم اعمال سے راستباز نہ ٹھہرا جب اس نے اپنے بیٹے اسحاق کو قربان گاہ پر چڑھایا؟ تو دیکھتا ہے کہ ایمان نے اس کے اعمال کے ساتھ مل کر کام کیا اور اعمال سے ایمان کامل ہوا۔ اور کتابِ مقدس کا یہ قول پورا ہوا کہ "ابراہیم خدا پر ایمان لایا اور یہ اس کے لیے راستبازی گنا گیا" اور وہ خدا کا دوست کہلایا۔ پس تم نے دیکھ لیا کہ انسان صرف ایمان سے نہیں بلکہ اعمال سے راستباز ٹھہرتا ہے۔

ابراہیم کو خدا کی طرف سے حکم ملا کہ وہ اپنے بیٹے اسحاق کو قربان گاہ پر قربان کرے۔ یہ اس کے لیے مشکل تھا۔ تاہم، اس نے خداوند کے حکم کی تعمیل کی۔ یہ ابراہیم کا ایمان ہے۔ اگر وہ خدا کے حکم کی نافرمانی کرتا تو اس کا ایمان جعلی ہوتا۔ ابراہیم نے فیصلہ کیا اور خداوند کی فرمانبرداری کی۔ اس ایمان نے اسے بچایا اور اسے ایمان کا باپ بنا دیا۔ اسحاق کی قربانی کے بعد بھی، ابراہیم سے دنیا میں رہتے ہوئے کئی غلطیاں ہوئیں۔ لیکن ہر بار اس نے توبہ کی اور خداوند سے معافی حاصل کی۔ یہ اس کا زندہ ایمان تھا۔

مردہ ایمان گناہ کرنا اور توبہ نہ کرنا ہے؛ یہ ایک جھوٹا ایمان ہے۔ یہ انسانی عقیدہ ہے جو جھوٹے اعمال اور جھوٹے ایمان کو صحیح قرار دیتا ہے۔ ہمیں ہلاکت سے بچانے والا سچا ایمان کون سا ہے؟

اول، یسوع کو واحد نجات دہندہ تسلیم کرنا۔

دوم، یسوع کے کلام پر عمل کرنا، اور ابراہیم کی طرح ہر غلطی پر توبہ کرنا۔

ایمان کی ایسی زندگی ہی ابراہیم کے ایمان کی پیروی ہے۔ یسوع کا حکم یہ ہے کہ ہم ایک دوسرے کو معاف کریں، ایک دوسرے سے محبت کریں، اور اپنی کوتاہیوں سے توبہ کریں۔ یسوع کے ان احکامات کو نظر انداز کرنا اور صرف چرچ جانا ایک بہت ہی غلط قسم کا ایمان ہے۔

---

### 2. Telugu (తెలుగు)

**రోమీయులకు 4:1-5**

అలాగైతే శరీరమును బట్టి మనకు పితరుడైన అబ్రాహామునకు ఏమి దొరికెనని చెప్పుదుము? అబ్రాహాము క్రియల మూలముగా నీతిమంతుడని తీర్చబడిన పక్షమందు ఆయనకు అతిశయకారణము ఉండును గాని దేవుని ఎదుట ఉండదు. లేఖనమేమి చెప్పుచున్నది? "అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను, అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను." పనిచేయువానికి జీతము కృప అని ఎంచబడదు గాని అప్పు అని ఎంచబడును. అయితే పనిచేయక, భక్తిహీనుని నీతిమంతునిగా తీర్చువానియందు విశ్వాసముంచువానికి వాని విశ్వాసము నీతిగా ఎంచబడుచున్నది.

* మనుష్యులందరూ పాపులు; మనం దేవుని నమ్మినప్పుడు నీతిమంతులమవుతాము. అయితే, మనం యేసుక్రీస్తులాగా (స్వతహాగా) నీతిమంతులం కాదు. దేవుడు మనల్ని నీతిమంతులుగా "పిలుస్తారు" లేదా ఆ "బిరుదు" ఇస్తారు; మనం ఆచరణలో పూర్తిగా నీతిమంతులం కాదు.

ఏ మనుష్యుడు పూర్తిగా నీతిమంతుడు కాదు, కానీ మనం మారుమనస్సు పొందినప్పుడు, యేసు రక్తం మనుష్యుని పాపాన్ని కడిగివేసి నీతిమంతునిగా చేస్తుంది.

అప్పు ఉన్నవాడు తన అప్పు తీర్చినప్పుడు, అతను ఇక ఎంతమాత్రం అప్పులవాడు కాదు.

పిల్లలు అప్పులపాలైనప్పుడు వారి తల్లిదండ్రులు ఆ అప్పు తీరిస్తే, ఆ పిల్లలు ఇక అప్పులవాడి స్థితిలో ఉండరు; వారు ఆ అప్పు నుండి విముక్తులవుతారు.

మనుష్యులందరూ పాపం చేస్తూ నాశన మార్గంలో వెళ్తున్నారు. అట్టి పాపులపై కనికరపడి దేవుడు నరరూపిగా ఈ లోకానికి వచ్చారు; యేసు మనుష్యులందరి పాప పరిహారార్థం క్రయధనాన్ని చెల్లించి సిలువపై మరణించారు.

ఈ కృప ద్వారా, యేసును నమ్మే ఎవరైనా నాశనం నుండి రక్షించబడతారు. విశ్వాసం మాత్రమే పాపులను దేవుని తీర్పు నుండి రక్షిస్తుంది. వేరే మార్గం లేదు.

అయితే, చాలామంది క్రైస్తవులు ఈ వాక్యాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటారు; ఒకసారి రక్షించబడటమే "నిత్య రక్షణ" అని పొరబడతారు. అట్టి క్రైస్తవులు బైబిలు మాటలను నమ్మకుండా మనుష్యుల సిద్ధాంతాలను నమ్ముతున్నారు.

ఒక్కసారి యేసుక్రీస్తును రక్షకుడిగా ఒప్పుకుంటే చాలు, ఇక ఎటువంటి షరతులు లేకుండా పరలోకానికి వెళ్తారని చెప్పేదే మనుష్య సిద్ధాంతం. ఇటువంటి వాదనలు బైబిలు వాక్యానికి ఏమాత్రం సరిపోవు. బైబిలు వాక్యాన్ని దాటి వెళ్ళేది ఏదైనా అబద్ధ సువార్తే.

అబ్రాహాము దేవుని నమ్మినందువల్ల నీతిమంతుడని తీర్చబడ్డాడని బైబిలు చెబుతోంది. కాబట్టి, అబ్రాహాముకు ఎటువంటి విశ్వాసం ఉందో మనం బైబిలులో సరిచూసుకోవాలి.

**యాకోబు 2:21-24**

మన పితరుడైన అబ్రాహాము తన కుమారుడైన ఇస్సాకును బలిపీఠముమీద అర్పించినప్పుడు ఆయన క్రియలమూలముగా నీతిమంతుడని తీర్చబడలేదా? ఆయన విశ్వాసము ఆయన క్రియలతో కూడి కార్యసాధకమైనదనియు, క్రియల మూలముగా విశ్వాసము పరిపూర్ణమైనదనియు గ్రహించుచున్నావు గదా? కాబట్టి "అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను" అను లేఖనము నెరవేర్చబడెను మరియు "దేవుని స్నేహితుడు" అని అతనికి పేరు కలిగెను. మనుష్యుడు విశ్వాసమువలన మాత్రమే కాక క్రియలవలనను నీతిమంతుడని తీర్చబడునని మీరు దీనివలన గ్రహించుచున్నారు.

అబ్రాహాము తన కుమారుడైన ఇస్సాకును బలిపీఠంపై బలిగా అర్పించాలని దేవుని నుండి ఆజ్ఞ పొందాడు. అది అతనికి కష్టమైన విషయమే. అయినప్పటికీ, అతను ప్రభువు ఆజ్ఞకు లోబడ్డాడు. ఇదే అబ్రాహాము విశ్వాసం. ఒకవేళ అతను దేవుని ఆజ్ఞను ధిక్కరించి ఉంటే, అతని విశ్వాసం అబద్ధమయ్యేది. అబ్రాహాము నిర్ణయం తీసుకుని ప్రభువుకు లోబడ్డాడు. ఆ విశ్వాసమే అతన్ని రక్షించి, అతన్ని విశ్వాసులకు తండ్రిగా చేసింది. ఇస్సాకును అర్పించిన తర్వాత కూడా అబ్రాహాము లోకంలో జీవిస్తున్నప్పుడు అనేక తప్పులు చేశాడు. కానీ ప్రతిసారీ అతను మారుమనస్సు పొంది ప్రభువు క్షమాపణ పొందాడు. ఇది అతని సజీవ విశ్వాసం.

చచ్చిన విశ్వాసం అంటే పాపం చేస్తూ మారుమనస్సు పొందకపోవడమే; ఇది అబద్ధ విశ్వాసం. అబద్ధ క్రియలను, అబద్ధ విశ్వాసాన్ని సరైనవని వాదించేదే మనుష్య సిద్ధాంతం. మనల్ని నాశనం నుండి రక్షించే నిజమైన విశ్వాసం ఏది?

మొదటగా, యేసును ఏకైక రక్షకుడిగా ఒప్పుకోవడం.

రెండవది, యేసు మాటలకు లోబడటం, మరియు తప్పు చేసిన ప్రతిసారీ అబ్రాహాములా మారుమనస్సు పొందడం.

ఇటువంటి విశ్వాస జీవితమే అబ్రాహాము విశ్వాసాన్ని అనుసరించడం. మనం ఒకరినొకరు క్షమించుకోవాలని, ప్రేమించుకోవాలని, మన లోపాలను బట్టి మారుమనస్సు పొందాలని యేసు చెప్పారు. ఈ ఆజ్ఞలను నిర్లక్ష్యం చేసి కేవలం చర్చికి వెళ్లడం చాలా తప్పుడు విశ్వాసం.

---

### 3. Tamil (தமிழ்)

**ரோமர் 4:1-5**

அப்படியானால், நம்முடைய பிதாவாகிய ஆபிரகாம் மாம்சத்தின்படி என்னத்தைக் கண்டடைந்தான் என்று சொல்லுவோம்? ஆபிரகாம் கிரியைகளினாலே நீதிமானாக்கப்பட்டிருந்தால் மேன்மைபாராட்ட அவனுக்கு இடமுண்டு; ஆனாலும் தேவனுக்கு முன்பாக இடமில்லை. வேதம் என்ன சொல்லுகிறது? "ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது." வேலைசெய்கிறவனுக்குக் கொடுக்கப்படும் கூலி கிருபையென்று எண்ணப்படாமல், கடனென்று எண்ணப்படும். வேலை செய்யாமல், பாவியானவனை நீதிமானாக்குகிறவரிடத்தில் விசுவாசம் வைக்கிறவனுக்கோ, அவனுடைய விசுவாசமே நீதியாக எண்ணப்படும்.

* எல்லா மனிதர்களும் பாவிகள்; நாம் தேவனை விசுவாசிக்கும்போது நீதிமான்களாகிறோம். இருப்பினும், நாம் இயேசுவைப் போல (சுபாவத்தில்) நீதிமான்கள் அல்ல. தேவன் நம்மை நீதிமான்கள் என்று "அழைக்கிறார்" அல்லது அந்த "தகுதியை" அளிக்கிறார்; நாம் நடைமுறையில் முழுமையான நீதிமான்கள் அல்ல.

எந்த மனிதனும் முற்றிலும் நீதிமானல்ல, ஆனால் நாம் மனந்திரும்பும்போது, இயேசுவின் இரத்தம் மனித பாவத்தைக் கழுவி, நீதிமானாக்குகிறது.

கடன் பட்டவன் தன் கடனைத் தீர்க்கும்போது, அவன் இனி கடன் காரன் அல்ல.

பிள்ளைகள் கடனில் விழும்போது, பெற்றோர்கள் அந்தக் கடனைத் தீர்த்தால், அந்தப் பிள்ளைகள் இனி கடன் காரர்களாக இருப்பதில்லை; அவர்கள் அந்தக் கடனிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

எல்லா மனிதர்களும் பாவம் செய்து அழிவுப் பாதையில் செல்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட பாவிகள் மேல் இரக்கம் கொண்டு தேவன் மனித உருவெடுத்து உலகிற்கு வந்தார்; இயேசு மனித பாவங்கள் அனைத்திற்கும் கிரயத்தைச் செலுத்தி சிலுவையில் மரித்தார்.

இந்தக் கிருபையினால், இயேசுவை விசுவாசிக்கும் எவரும் அழிவிலிருந்து இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள். விசுவாசம் மட்டுமே பாவிகளை தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து மீட்கிறது. வேறு வழியே இல்லை.

இருப்பினும், பல கிறிஸ்தவர்கள் இந்த வேதப் பகுதியைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்; "ஒருமுறை இரட்சிக்கப்படுவதை" "நித்திய இரட்சிப்பு" என்று தவறாக நினைக்கிறார்கள். அத்தகைய கிறிஸ்தவர்கள் பைபிள் வார்த்தைகளை நம்பாமல் மனிதக் கோட்பாடுகளை நம்புகிறார்கள்.

இயேசு கிறிஸ்துவை ஒருமுறை இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டும் போதும், நிபந்தனையின்றி பரலோகம் செல்லலாம் என்பது மனிதக் கோட்பாடு. இத்தகைய கூற்றுகள் பைபிள் வசனங்களுக்கு முற்றிலும் முரணானவை. பைபிள் வசனத்தை விட்டு விலகிச் செல்லும் அனைத்தும் கள்ளச் சுவிசேஷமே.

ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்ததினால் அவர் நீதிமானாக்கப்பட்டார் என்று பைபிள் கூறுகிறது. எனவே, ஆபிரகாமுக்கு எப்படிப்பட்ட விசுவாசம் இருந்தது என்பதை நாம் பைபிளில் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

**யாக்கோபு 2:21-24**

நம்முடைய பிதாவாகிய ஆபிரகாம் தன் குமாரன் ஈசாக்கைப் பலிபீடத்தின்மேல் செலுத்தினபோது, கிரியைகளினாலே அல்லவோ நீதிமானாக்கப்பட்டார்? விசுவாசம் அவனுடைய கிரியைகளோடேகூட முயற்சிசெய்து, கிரியைகளினாலே விசுவாசம் பூரணப்பட்டதென்று காண்கிறாயல்லவா? அப்படியே "ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது" என்கிற வேதவாக்கியம் நிறைவேறிற்று, அவன் "தேவனுடைய சிநேகிதன்" என்னப்பட்டான். ஆதலால் மனுஷன் விசுவாசத்தினாலே மாத்திரமல்ல, கிரியைகளினாலேயும் நீதிமானாக்கப்படுகிறான் என்று நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

ஆபிரகாம் தன் மகன் ஈசாக்கைப் பலிபீடத்தில் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும் என்று தேவனிடமிருந்து கட்டளையைப் பெற்றார். அது அவருக்குக் கடினமாக இருந்தது. இருப்பினும், அவர் கர்த்தருடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்தார். இதுவே ஆபிரகாமின் விசுவாசம். அவர் தேவனுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருந்திருந்தால், அவருடைய விசுவாசம் பொய்யானதாக இருந்திருக்கும். ஆபிரகாம் ஒரு முடிவெடுத்து கர்த்தருக்குக் கீழ்ப்படிந்தார். அந்த விசுவாசமே அவரை இரட்சித்து, விசுவாசிகளுக்குத் தகப்பனாக மாற்றியது. ஈசாக்கைப் பலிபீடத்தில் செலுத்திய பிறகும், ஆபிரகாம் உலகில் வாழும்போது பல தவறுகளைச் செய்தார். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் மனந்திரும்பி கர்த்தருடைய மன்னிப்பைப் பெற்றார். இதுவே அவருடைய ஜீவனுள்ள விசுவாசம்.

செத்த விசுவாசம் என்பது பாவம் செய்தும் மனந்திரும்பாமல் இருப்பதாகும்; இது ஒரு பொய்யான விசுவாசம். பொய்யான கிரியைகளையும் விசுவாசத்தையும் சரி என்று வாதிடுவது மனிதக் கோட்பாடு. அழிவிலிருந்து நம்மை இரட்சிக்கும் உண்மையான விசுவாசம் எது?

முதலாவதாக, இயேசுவை ஒரே இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்வது.

இரண்டாவதாக, இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவது, மற்றும் தவறு செய்யும்போதெல்லாம் ஆபிரகாமைப் போல மனந்திரும்புவது.

இப்படிப்பட்ட விசுவாச வாழ்க்கைதான் ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தைப் பின்பற்றுவதாகும். நாம் ஒருவரையொருவர் மன்னிக்க வேண்டும், நேசிக்க வேண்டும் மற்றும் நம் குறைகளுக்காக மனந்திரும்ப வேண்டும் என்பதே இயேசுவின் வார்த்தை. இயேசுவின் இந்தக் கட்டளைகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு சும்மா சபைக்குச் செல்வது மிகவும் தவறான விசுவாசம்.

---

### 4. Nepali (नेपाली)

**रोमी ४:१-५**

त्यसोभए हाम्रा पुर्खा अब्राहामले शारीरिक रूपमा के पाए भनी हामी भनौं? यदि अब्राहाम कामद्वारा धर्मी ठहरिएका भए, उनलाई घमण्ड गर्ने ठाउँ हुनेथियो, तर परमेश्वरको अगाडि होइन। धर्मशास्त्रले के भन्छ? "अब्राहामले परमेश्वरमाथि विश्वास गरे, र यो उनको निम्ति धार्मिकता ठहरियो।" काम गर्नेको ज्याला उपहार मानिँदैन तर त्यो त ऋण मानिन्छ। तर जसले काम गर्दैन, तर अभक्तलाई धर्मी ठहराउनुहुनेमाथि विश्वास गर्छ, उसको विश्वास नै धार्मिकता ठहरिन्छ।

* सबै मानिस पापी छन्; जब हामी परमेश्वरमा विश्वास गर्छौं, तब हामी धर्मी बन्छौं। तर, हामी येशू जस्तै (स्वभावमा) धर्मी होइनौं। परमेश्वरले हामीलाई केवल धर्मी भनेर "घोषणा" गर्नुहुन्छ; हामी व्यवहारमा पूर्ण धर्मी होइनौं।

कुनै पनि मानिस पूर्ण रूपमा धर्मी छैन, तर जब हामी पश्चात्ताप गर्छौं, येशूको रगतले मानव पाप धोइदिन्छ र हामीलाई धर्मी बनाउँछ।

जब ऋणीले आफ्नो ऋण तिर्छ, तब ऊ अब ऋणी रहँदैन।

जब छोराछोरी ऋणमा डुब्छन् र उनीहरूका आमाबाबुले त्यो ऋण तिरिदिन्छन्, ती छोराछोरी अब ऋणीको अवस्थामा रहँदैनन्; तिनीहरू त्यस ऋणबाट मुक्त हुन्छन्।

सबै मानिसहरू पाप गर्दै विनाशको बाटोमा हिँडिरहेका छन्। यस्ता पापीहरूमाथि दया गरी परमेश्वरले मानव शरीर धारण गर्नुभयो र संसारमा आउनुभयो; येशूले सबै मानव पापको मूल्य चुकाउनुभयो र क्रुसमा मर्नुभयो।

यस अनुग्रहद्वारा, जसले येशूमा विश्वास गर्छ, ऊ विनाशबाट बच्छ। केवल विश्वासले पापीहरूलाई परमेश्वरको न्यायबाट बचाउँछ। अर्को कुनै बाटो छैन।

तर, धेरै ईसाईहरूले यो धर्मशास्त्रको खण्डलाई गलत बुझ्छन्; उनीहरू "एक पटकको मुक्ति" लाई "अनन्त मुक्ति" भनेर भ्रममा पर्छन्। त्यस्ता ईसाईहरू बाइबलका शब्दहरूमा होइन, बरु मानव सिद्धान्तहरूमा विश्वास गर्छन्।

मानव सिद्धान्त भनेको यस्तो धारणा हो कि यदि तपाईंले येशू ख्रीष्टलाई एक पटक मात्र मुक्तिदाताको रूपमा स्वीकार गर्नुभयो भने, तपाईं बिना सर्त स्वर्गमा प्रवेश गर्नुहुनेछ। यस्ता दाबीहरू बाइबलको वचनसँग कत्ति पनि मेल खाँदैनन्। बाइबलको वचनभन्दा बाहिर जाने कुरा सबै झूटो सुसमाचार हो।

बाइबलले भन्छ कि अब्राहामले परमेश्वरलाई विश्वास गरेकोले उनी धर्मी ठहरिए। त्यसैले, अब्राहामको वास्तवमा कस्तो प्रकारको विश्वास थियो भनेर हामीले बाइबलमा हेर्नुपर्छ।

**याकूब २:२१-२४**

जब हाम्रा पुर्खा अब्राहामले आफ्ना छोरा इसहाकलाई वेदीमा अर्पण गरे, के तिनी कामद्वारा धर्मी ठहरिएनन् र? तिमी देख्छौ कि उनको विश्वास र कामले सँगै काम गरे, र कामद्वारा विश्वास पूर्ण भयो। र धर्मशास्त्रको यो वचन पूरा भयो: "अब्राहामले परमेश्वरमाथि विश्वास गरे र यो उनको निम्ति धार्मिकता ठहरियो," र उनी परमेश्वरका मित्र कहलिए। तिमी देख्छौ कि मानिस विश्वासले मात्र होइन, तर कामद्वारा धर्मी ठहरिन्छ।

अब्राहामले आफ्ना छोरा इसहाकलाई वेदीमा बलिका रूपमा चढाउन परमेश्वरबाट आज्ञा पाए। यो उनका लागि गाह्रो थियो। तैपनि, उनले प्रभुको आज्ञा पालन गरे। यही अब्राहामको विश्वास हो। यदि उनले परमेश्वरको आज्ञा उल्लंघन गरेका भए, उनको विश्वास झूटो हुनेथियो। अब्राहामले निर्णय गरे र प्रभुको आज्ञा पालन गरे। त्यो विश्वासले उनलाई बचायो र उनलाई विश्वासका पिता बनायो। इसहाकलाई अर्पण गरेपछि पनि, अब्राहामले संसारमा रहँदा धेरै गल्तीहरू गरे। तर प्रत्येक पटक उनले पश्चात्ताप गरे र प्रभुको क्षमा पाए। यो उनको जीवित विश्वास थियो।

मृत विश्वास भनेको पाप गरिरहनु र पश्चात्ताप नगर्नु हो; यो एक झूटो विश्वास हो। झूटो काम र झूटो विश्वासलाई सही भनेर दाबी गर्नु मानव सिद्धान्त हो। हामीलाई विनाशबाट बचाउने साँचो विश्वास कुन हो?

पहिलो, येशूलाई एक मात्र मुक्तिदाताको रूपमा स्वीकार गर्नु।

दोस्रो, येशूको वचन पालन गर्नु, र अब्राहाम जस्तै हरेक पटक गल्ती गर्दा पश्चात्ताप गर्नु।

विश्वासको यस्तो जीवन नै अब्राहामको विश्वासलाई पछ्याउनु हो। येशूको वचन हामीले एक-अर्कालाई क्षमा गर्नुपर्छ, प्रेम गर्नुपर्छ र हाम्रा कमजोरीहरूको पश्चात्ताप गर्नुपर्छ भन्ने हो। येशूका यी आज्ञाहरूलाई बेवास्ता गरेर केवल चर्च जानु धेरै गलत प्रकारको विश्वास हो।

---------------

### 1. Kiswahili (Swahili)

**Warumi 4:1-5**

Tuseme nini, basi, juu ya Ibrahimu, babu yetu kulingana na asili ya kibinadamu? Kama Ibrahimu angehesabiwa haki kwa sababu ya matendo yake, angekuwa na sababu ya kujivunia; lakini si mbele ya Mungu. Maandiko yasemaje? "Ibrahimu alimwamini Mungu, na jambo hilo likahesabiwa kwake kuwa haki." Kwa mfanyakazi, mshahara wake hauhesabiwi kuwa zawadi bali ni haki yake. Lakini kwa mtu asiyefanya kazi, bali anamwamini Mungu anayewahesabia haki waovu, imani yake hiyo inahesabiwa kuwa haki.

* Wanadamu wote ni wenye dhambi; tunakuwa wenye haki tunapomwamini Mungu. Hata hivyo, sisi si wenye haki kwa asili kama alivyo Yesu. Mungu "anatuita" au "anatuhesabia" kuwa wenye haki tu; si kwamba sisi ni wenye haki katika matendo yetu halisi.

Hakuna mwanadamu aliye mwenye haki kabisa, lakini tunapotubu, damu ya Yesu huosha dhambi za mwanadamu na kutufanya kuwa wenye haki.

Mwenye deni anapolipa deni lake, huwa si mwenye deni tena.

Watoto wanapokuwa na deni na wazazi wao wakalilipa kwa niaba yao, watoto hao hawapo tena katika nafasi ya wadeni; wamewekwa huru kutoka katika deni hilo.

Wanadamu wote wanatenda dhambi na kufuata njia ya maangamizo. Mungu, kwa kuwaonea huruma wenye dhambi hao, alitwaa mwili wa kibinadamu na kuja duniani; Yesu alibeba gharama ya dhambi zote za wanadamu na kufa msalabani.

Kwa neema hii, yeyote anayemwamini Yesu anaokolewa kutoka katika maangamizo. Imani pekee ndiyo inayowaokoa wenye dhambi kutoka katika hukumu ya Mungu. Hakuna njia nyingine.

Hata hivyo, Wakristo wengi wanaelewa vibaya fungu hili la Maandiko; wanadhani "kuokolewa mara moja" ni "wokovu wa milele" bila kujali maisha yao baadaye. Wakristo hao hawaamini maneno ya Biblia bali wanaamini mafundisho ya wanadamu.

Mafundisho ya mwanadamu ni nadharia inayosema kwamba ukimkiri Yesu Kristo kama Mwokozi mara moja tu, utaingia mbinguni bila masharti. Madai hayo hayapatani kabisa na Neno la Biblia. Kitu chochote kinachokengeuka kutoka katika Neno la Biblia ni injili ya uongo.

Biblia inasema kwamba Ibrahimu alihesabiwa haki kwa sababu alimwamini Mungu. Kwa hiyo, ni lazima tuchunguze katika Biblia ni aina gani ya imani aliyokuwa nayo Ibrahimu.

**Yakobo 2:21-24**

Je, Ibrahimu baba yetu hakuhesabiwa haki kwa matendo alipomtoa Isaka mwanawe juu ya madhabahu? Unaona kwamba imani yake ilitenda kazi pamoja na matendo yake, na kwa matendo hayo imani yake ikakamilishwa. Hivyo yakatimizwa Maandiko yasemayo: "Ibrahimu alimwamini Mungu, na jambo hilo likahesabiwa kwake kuwa haki," naye akaitwa rafiki wa Mungu. Mnaona kwamba mtu huhesabiwa haki kwa matendo yake na si kwa imani pekee.

Ibrahimu alipokea amri kutoka kwa Mungu ya kumtoa mwanawe Isaka kama dhabihu madhabahuni. Lilikuwa jambo gumu kwake. Hata hivyo, alitii amri ya Bwana. Hii ndiyo imani ya Ibrahimu. Kama angeiasi amri ya Mungu, imani yake ingekuwa batili. Ibrahimu alifanya uamuzi na kumtii Bwana. Imani hiyo ilimwokoa na kumfanya kuwa baba wa imani. Baada ya Ibrahimu kumtoa Isaka, bado alifanya makosa mengi alipokuwa akiishi duniani. Lakini kila mara alitubu na kupokea msamaha wa Bwana. Hii ndiyo ilikuwa imani yake iliyo hai.

Imani iliyokufa ni kutenda dhambi na kutotubu; hii ni imani ya uongo. Ni mafundisho ya mwanadamu yanayodai kuwa matendo ya uongo na imani ya uongo ni sahihi. Je, ni imani gani ya kweli inayotuokoa kutoka katika maangamizo?

Kwanza, ni kumkiri Yesu kama Mwokozi pekee.

Pili, ni kutii maneno ya Yesu, na kutubu kama Ibrahimu kila tunapofanya makosa.

Aina hii ya maisha ya imani ndiyo maana ya kufuata imani ya Ibrahimu. Neno la Yesu ni sisi kusameheana, kupendana, na kutubu mapungufu yetu. Kupuuza amri hizi za Yesu na kwenda kanisani tu ni aina ya imani mbaya sana.

---

### 2. Español (Spanish)

**Romanos 4:1-5**

¿Qué, pues, diremos que halló Abraham, nuestro padre según la carne? Porque si Abraham fue justificado por las obras, tiene de qué gloriarse, pero no para con Dios. Porque ¿qué dice la Escritura? "Creyó Abraham a Dios, y le fue contado por justicia." Pero al que obra, no se le cuenta el salario como gracia, sino como deuda; mas al que no obra, sino cree en aquel que justifica al impío, su fe le es contada por justicia.

* Todos los seres humanos son pecadores; nos volvemos justos cuando creemos en Dios. Sin embargo, no somos justos de la misma manera que lo es Jesús. Dios simplemente nos "llama" o nos "declara" justos; no somos justos en la práctica real por nosotros mismos.

Ningún ser humano es completamente justo, pero cuando nos arrepentimos, la sangre de Jesús limpia el pecado humano y nos hace justos.

Cuando un deudor paga su deuda, deja de ser deudor.

Cuando los hijos caen en deuda y sus padres la pagan por ellos, esos hijos ya no están en la posición de deudores; han sido liberados de esa deuda.

Todos los humanos están pecando y caminando hacia la destrucción. Dios, teniendo piedad de tales pecadores, tomó carne humana y vino al mundo; Jesús cargó con el precio de todos los pecados humanos y murió en la cruz.

A través de esta gracia, cualquiera que crea en Jesús es salvo de la destrucción. Solo la fe rescata a los pecadores del juicio de Dios. No existe otro camino.

Sin embargo, muchos cristianos malinterpretan este pasaje de la Escritura; confunden "salvo una vez" con una "salvación eterna" automática independientemente de su vida. Tales cristianos no creen en las palabras de la Biblia, sino en doctrinas humanas.

La doctrina humana es la teoría de que si confiesas a Jesucristo como Salvador solo una vez, entrarás incondicionalmente al Cielo. Tales afirmaciones no se alinean en absoluto con la Palabra de la Biblia. Cualquier cosa que se desvíe de la Palabra de la Biblia es un falso evangelio.

La Biblia dice que Abraham fue justificado porque creyó a Dios. Por lo tanto, debemos confirm‎ar en la Biblia qué tipo de fe tenía realmente Abraham.

**Santiago 2:21-24**

¿No fue justificado por las obras Abraham nuestro padre, cuando ofreció a su hijo Isaac sobre el altar? ¿No ves que la fe actuó juntamente con sus obras, y que la fe se perfeccionó por las obras? Y se cumplió la Escritura que dice: "Abraham creyó a Dios, y le fue contado por justicia", y fue llamado amigo de Dios. Vosotros veis, pues, que el hombre es justificado por las obras, y no solamente por la fe.

Abraham recibió el mandato de Dios de ofrecer a su hijo Isaac como sacrificio en el altar. Fue difícil para él. Sin embargo, obedeció el mandato del Señor. Esta es la fe de Abraham. Si hubiera desobedecido el mandato de Dios, su fe habría sido falsa. Abraham tomó una decisión y obedeció al Señor. Esa fe lo salvó y lo convirtió en el padre de la fe. Después de que Abraham ofreció a Isaac, cometió muchos errores mientras vivía en el mundo. Sin embargo, cada vez que fallaba, se arrepentía y recibía el perdón del Señor. Esta era su fe viva.

La fe muerta es cometer pecado y no arrepentirse; esta es una fe falsa. Es la doctrina humana la que afirma que las acciones falsas y la fe falsa son correctas. ¿Cuál es la fe verdadera que nos salva de la destrucción?

Primero, es confesar a Jesús como el único Salvador.

Segundo, es obedecer las palabras de Jesús y arrepentirse como Abraham cada vez que cometemos un error.

Este tipo de vida de fe es lo que significa seguir la fe de Abraham. La palabra de Jesús es que nos perdonemos unos a otros, nos amemos unos a otros y nos arrepintamos de nuestras faltas. Ignorar estos mandatos de Jesús y simplemente asistir a la iglesia es un tipo de fe muy erróneo.

---

### 3. 日本語 (Japanese)

**ローマ人への手紙 4:1-5**

それでは、肉体による私たちの先祖アブラハムは何を得たと言うべきでしょうか。もしアブラハムがその行いによって義と認められたのなら、彼は誇ることができます。しかし、神の御前ではそうではありません。聖書は何と言っていますか。「アブラハムは神を信じた。それが彼の義とみなされた」とあります。働く者に対する報酬は、恵みではなく、当然支払われるべき債務とみなされます。しかし、何の働きもしない者であっても、不信心な者を義としてくださる方を信じる者には、その信仰が義とみなされるのです。

* すべての人間は罪人であり、神を信じる時に義人となります。しかし、私たちはイエス様のような（本質的な）義人ではありません。神様が単に私たちを義人と「称して」くださるのであって、実際に行いにおいて完全な義人というわけではありません。

完全に正しい人間はいませんが、悔い改める時、イエス様の血が人間の罪を洗い流し、義としてくださるのです。

借金がある者がその借金を返せば、もはや借金取りに追われる者ではありません。

子供が借金をした時に親が代わりに返してくれれば、その子はもはや借金のある立場ではなくなり、借金から解放されるのです。

すべての人間は罪を犯し、滅びの道を歩んでいます。このような罪人を憐れまれた神様が、人の姿となって世に来られました。イエス様が人間のすべての罪の身代わりとなって十字架にかかり、死なれたのです。

この恵みによって、誰でもイエスを信じる者は滅びから救われます。信仰だけが神の裁きから罪人を救い出します。他の道は存在しません。

しかし、多くのクリスチャンがこの聖句を誤解しています。「一度の救い」を、その後の生き方に関係なく「永遠の救い」であると勘違いしています。このようなクリスチャンは聖書の言葉ではなく、人間の教理を信じているのです。

人間の教理とは、ただ一度イエス・キリストを救い主と告白すれば、無条件で天国に入れるという理論です。このような主張は決して聖書の御言葉に合うものではありません。聖句から逸脱したものはすべて偽の福音です。

聖書は、アブラハムが神を信じることによって義と認められたと述べています。それならば、アブラハムがどのような信仰を持っていたのか、私たちは聖書で確認しなければなりません。

**ヤコブの手紙 2:21-24**

私たちの父アブラハムは、その子イサクを祭壇にささげたとき、行いによって義と認められたのではありませんか。あなたの見るとおり、信仰が彼の行いとともに働き、行いによって信仰が全うされたのです。そして、「アブラハムは神を信じた。それが彼の義とみなされた」という聖書の言葉が実現し、彼は「神の友」と呼ばれました。人は行いによって義と認められるのであって、信仰だけによるのではないことがわかるでしょう。

アブラハムは、息子イサクを祭壇にささげよという神の命令を受けました。それは彼にとって困難なことでした。しかし、彼は主の命令に従いました。これがアブラハムの信仰です。もし彼が神の命令に背いていたら、彼の信仰は偽物だったでしょう。アブラハムは決断し、主に服従しました。その信仰が彼を救い、信仰の父としました。アブラハムはイサクをささげた後も、この世で生きる中で多くの過ちを犯しました。しかし、そのたびに彼は悔い改め、主の赦しを受けたのです。これが彼の「生きている信仰」でした。

「死んだ信仰」とは、罪を犯しても悔い改めないことであり、これは偽りの信仰です。偽りの行いと信仰を正しいと主張するのが人間の教理です。私たちを滅びから救う真の信仰とはどのようなものでしょうか。

第一に、イエスを唯一の救い主と告白することです。

第二に、イエスの言葉に従い、過ちを犯すたびにアブラハムのように悔い改めることです。

このような信仰生活こそが、アブラハムの信仰に従うことです。イエス様の御言葉は、私たちが互いに赦し合い、愛し合い、自分の足りなさを悔い改めよというものです。イエス様の命令を無視して教会に通うだけなのは、非常に間違った信仰です。

---

### 4. 中国語 (Chinese Simplified)

**罗马书 4:1-5**

如此说来，我们的祖宗亚伯拉罕凭着肉体得了什么呢？倘若亚伯拉罕是因行为称义，就有可夸的，只是在神面前并无可夸。经上说什么呢？说：“亚伯拉罕信神，这就算为他的义。”作工的得工价，不算恩典，乃是该得的；惟有不作工的，只信那称罪人为义的神，他的信就算为义。

* 所有的人都是罪人；当我们信神时，我们就成为义人。然而，我们并非像耶稣那样（本质上）是义人。神只是“称”我们为义，或者赋予我们义人的“身份”；我们在实际行为上并非完全公义。

没有任何人是完全正直的，但当我们悔改时，耶稣的血洗净人的罪，使我们成为义。

欠债的人还清了债，就不再是欠债的了。

当孩子欠债时，父母代为偿还，那孩子就不再处于欠债者的地位；他从那债务中得到了释放。

所有的人都在犯罪，走向灭亡之路。神怜悯这些罪人，亲自穿上肉身来到世间；耶稣担当了人类所有罪的代价，死在十字架上。

因着这恩典，凡信耶稣的人都从灭亡中得救。唯有信心能救罪人脱离神的审判。别无他法。

然而，许多基督徒误解了这段经文；他们误以为“一次得救”就是不管以后如何都“永远得救”。这样的基督徒不相信圣经的话，而是相信人的教义。

人的教义是一种理论，认为只要口里承认耶稣基督为救主一次，就可以无条件进入天堂。这种主张绝不符合圣经的话语。任何偏离圣经的话都是虚假的福音。

圣经说亚伯拉罕因着信神而被称义。因此，我们必须从圣经中确认亚伯拉罕到底拥有什么样的信心。

**雅各书 2:21-24**

我们的祖宗亚伯拉罕把他儿子以撒献在坛上，岂不是因行为称义吗？可见信心是与他的行为并行，而且信心因着行为才得成全。这就应验经上所说：“亚伯拉罕信神，这就算为他的义。”他又得称为神的朋友。这样看来，人称义是因着行为，不是单因着信。

亚伯拉罕得到神的命令，要他在坛上献上儿子以撒。这对他来说很艰难。然而，他顺从了主的命令。这就是亚伯拉罕的信心。如果他违背了神的命令，他的信心就是虚假的。亚伯拉罕做了决定并顺服主。那信心救了他，使他成为信心之父。亚伯拉罕在献上以撒之后，在世生活期间也犯过很多错误。但每一次，他都悔改并得到主的赦免。这就是他活的信心。

死的信心是犯罪而不悔改；这是虚假的信心。主张虚假的行为和信心是正确的，这就是人的教义。救我们脱离灭亡的真实信心是什么？

第一，是承认耶稣是唯一的救主。

第二，是顺从耶稣的话，并且像亚伯拉罕一样在犯错时悔改。

这样的信仰生活才是效法亚伯拉罕的信心。耶稣的话是要我们彼此饶恕、彼此相爱，并为我们的不足而悔改。无视耶稣的这些命令而只是参加教会，是非常错误的信心。