로마서 4:11-15 저가 할례의 표를 받은 것은 무할례시에 믿음으로 된 의를 인친 것이니 이는 무할례자로서 믿는 모든 자의 조상이 되

[Barnabas최종대]

.로마서 4:11-15

저가 할례의 표를 받은 것은 무할례시에 믿음으로 된 의를 인친 것이니 이는 무할례자로서 믿는 모든 자의 조상이 되어 저희로 의로 여기심을 얻게 하려 하심이라 또한 할례자의 조상이 되었나니 곧 할례 받을 자에게 뿐아니라 우리 조상 아브라함의 무할례시에 가졌던 믿음의 자취를 좇는 자들에게도니라 아브라함이나 그 후손에게 세상의 후사가 되리라고 하신 언약은 율법으로 말미암은 것이 아니요 오직 믿음의 의로 말미암은 것이니라 만일 율법에 속한 자들이 후사이면 믿음은 헛것이 되고 약속은 폐하여졌느니라 율법은 진노를 이루게 하나니 율법이 없는 곳에는 범함도 없느니라

*

모든 인간은 죄인이고 오직 믿음을 통해서만 의롭게 되는 것이다. 아브라함이 할례를 받은 것은 그가 무할례 때 받았던 믿음의 의를 확증해 준 것이다 즉, 그가 할례를 받았기 때문에 의롭게 된 것 아니다, 그가 믿음을 통해 이미 의롭게 되었는데 그 것을 할례를 통해 인쳐 준 것이다.

만약 우리가 율법을 통해 의롭게 된다면 예수 믿는 것은 소용이 없게 된다. 율법은 인간들의 죄를 심판하는 기준입니다. 우리는 율법을 통해 우리의 죄를 정확히 깨닫고 회개해야 한다. 율법이 없다면 우리를 죄가 무엇인지 알지 못하고 올바른 회개를 이룰 수 없는 것이다.

율법은 하나님과 이웃을 사랑하는 기준입니다. 그러나 어떤 인간도 이를 다 지키지 못한다. 그러나 율법을 통해서 우리의 부족함을 발견하고 회개할 때 예수의 피가 우리의 죄를 깨끗하게 합니다, 이것이 하나님의 심판을 면하게 하십니다.

구약의 율법과 예수님의 사랑의 계명은 같은 맥락입니다.

그러나 차이가 있다, 구약 때는 짐승의 피로 제사드렸다, 이제는 예수의 피를 믿고 회개할 때 우리의 모든 죄를 용서받는 것이다.

그리고 구약의 율법은 인간의 눈에 보이는 죄들을 주로 다루셨습니다, 구약 때는 성령이 오시지 않았기 때문에 그들은 성령의 도움없이 신앙생활하였다. 그래서 하나님께서도 그들의 아음의 죄를 깊이 다루지 않으셨습니다.

그러나 신약 때는 성령이 오셨기 때문에 인간들의 마음 속에 일어나는 죄들을 깊이 다루십니다.

탐심 미움 음란 용서하지 못하는 마음 이런 죄들을 지적하고 책망하십니다.

마음의 죄를 이기지 못하는 자는 결국 행동으로 그 죄를 짓게 된다.

인간 스스로 마음의 죄를 이길 수 없다. 회개하고 성령을 받을 때 성령의 도우심으로 마음의 죄를 이기는 것이다.

그러나 누구도 완전하지 못하다, 그래서 모든 그리스도인들은 생각을 통해 들어오는 죄들을 매일 회개해야 하는 것이다.

할례는 세례와 같은 것이다. 물세례받는다고 자동적으로 죄가 사라지는 것 아니다. 반드시 회개하고 세례 받아야 의미 있다.

이스라엘 백성들은 태어나면 모두 할례받는다, 그러나 그들 중에 천국에 간 자들이 많지 않다. 그 이유는 그들이 회개와 순종의 삶을 살지 않았기 때문이다.

------------------------

**Romans 4:11–15**

And he received the sign of circumcision, a seal of the righteousness that he had by faith while he was still uncircumcised. So then, he is the father of all who believe but have not been circumcised, in order that righteousness might be credited to them. And he is also the father of the circumcised who not only are circumcised but who also walk in the footsteps of the faith that our father Abraham had before he was circumcised.

For the promise to Abraham and his offspring that he would be heir of the world was not through the law, but through the righteousness that comes by faith. For if those who depend on the law are heirs, faith means nothing and the promise is worthless, because the law brings wrath. And where there is no law there is no transgression.

*

All human beings are sinners, and only through faith can one be made righteous. Abraham received circumcision as a confirmation of the righteousness of faith that he had while he was uncircumcised. That is, he did not become righteous because he was circumcised; rather, he had already been made righteous through faith, and circumcision was given as a seal of that righteousness.

If we were made righteous through the law, then believing in Jesus would be useless. The law is the standard by which human sin is judged. Through the law, we must clearly realize our sins and repent. Without the law, we would not know what sin is and would not be able to achieve true repentance.

The law is the standard for loving God and loving our neighbors. However, no human being can fully keep it. Yet, when we discover our shortcomings through the law and repent, the blood of Jesus cleanses our sins. This enables us to escape God’s judgment.

The law of the Old Testament and the command of love given by Jesus are in the same context.

However, there is a difference. In the Old Testament, sacrifices were offered with the blood of animals. Now, by believing in the blood of Jesus and repenting, all our sins are forgiven.

Also, the law of the Old Testament mainly dealt with sins visible to human eyes. At that time, the Holy Spirit had not yet come, so people lived their faith without the help of the Holy Spirit. Therefore, God did not deeply deal with the sins of their hearts.

But in the New Testament, because the Holy Spirit has come, God deals deeply with the sins that arise within human hearts.

He points out and rebukes sins such as greed, hatred, lust, and an unforgiving heart.

Those who cannot overcome the sins of the heart will eventually commit those sins in their actions.

Human beings cannot overcome the sins of the heart by themselves. When we repent and receive the Holy Spirit, we overcome the sins of the heart through the help of the Holy Spirit.

However, no one is perfect. Therefore, all Christians must repent daily of the sins that enter through their thoughts.

Circumcision is like baptism. Receiving water baptism does not automatically remove sin. It is meaningful only when one repents and is baptized.

The people of Israel are all circumcised at birth, yet not many among them entered heaven. The reason is that they did not live lives of repentance and obedience.

-----------------

**[Urdu]**

رومیوں 4:11-15

اور اُس نے ختنہ کا نشان پایا، اُس ایمان کی راستبازی کی مُہر کے طور پر جو اُسے اُس وقت ملی جب وہ غیر مختون تھا، تاکہ وہ اُن سب کا باپ ٹھہرے جو بغیر ختنہ کے ایمان لاتے ہیں، تاکہ اُن کے لیے بھی راستبازی گنی جائے۔ اور وہ ختنہ والوں کا بھی باپ ہے، یعنی نہ صرف اُن کا جو ختنہ رکھتے ہیں بلکہ اُن کا بھی جو ہمارے باپ ابراہیم کے اُس ایمان کے نقشِ قدم پر چلتے ہیں جو اُس نے ختنہ سے پہلے رکھا تھا۔

کیونکہ یہ وعدہ کہ وہ دنیا کا وارث ہوگا، ابراہیم یا اُس کی نسل کو شریعت کے وسیلہ سے نہیں بلکہ ایمان کی راستبازی کے وسیلہ سے دیا گیا تھا۔ کیونکہ اگر شریعت والے ہی وارث ہیں تو ایمان بے فائدہ ٹھہرا اور وعدہ باطل ہو گیا، کیونکہ شریعت غضب پیدا کرتی ہے؛ اور جہاں شریعت نہیں وہاں خلاف ورزی بھی نہیں۔

*

تمام انسان گنہگار ہیں، اور صرف ایمان کے ذریعے ہی راستباز ٹھہرائے جاتے ہیں۔ ابراہیم کا ختنہ اُس ایمان کی راستبازی کی تصدیق تھا جو اُسے ختنہ سے پہلے ملی تھی۔ یعنی وہ ختنہ کی وجہ سے راستباز نہیں ٹھہرا بلکہ وہ پہلے ہی ایمان کے ذریعے راستباز ٹھہرا تھا، اور ختنہ اُس کی مُہر تھا۔

اگر ہم شریعت کے ذریعے راستباز بنتے تو یسوع پر ایمان لانا بے فائدہ ہو جاتا۔ شریعت انسان کے گناہوں کا فیصلہ کرنے کا معیار ہے۔ ہمیں شریعت کے ذریعے اپنے گناہوں کو پہچان کر توبہ کرنی چاہیے۔ اگر شریعت نہ ہوتی تو ہم گناہ کو نہ پہچانتے اور سچی توبہ نہ کر پاتے۔

شریعت خدا اور پڑوسی سے محبت کرنے کا معیار ہے، لیکن کوئی انسان اسے مکمل طور پر نہیں رکھ سکتا۔ لیکن جب ہم شریعت کے ذریعے اپنی کمی کو پہچان کر توبہ کرتے ہیں تو یسوع کا خون ہمارے گناہوں کو پاک کرتا ہے اور ہمیں خدا کے غضب سے بچاتا ہے۔

پرانے عہد کی شریعت اور یسوع کا محبت کا حکم ایک ہی سیاق رکھتے ہیں۔

لیکن فرق یہ ہے کہ پرانے عہد میں جانوروں کے خون سے قربانیاں دی جاتی تھیں، اب یسوع کے خون پر ایمان لا کر اور توبہ کر کے ہمارے تمام گناہ معاف ہوتے ہیں۔

پرانے عہد کی شریعت زیادہ تر ظاہری گناہوں سے تعلق رکھتی تھی۔ اُس وقت روح القدس نہیں آیا تھا، اس لیے لوگ اُس کی مدد کے بغیر ایمان کی زندگی گزارتے تھے۔

لیکن نئے عہد میں روح القدس آ چکا ہے، اس لیے خدا دل کے گناہوں کو بھی گہرائی سے ظاہر کرتا ہے۔

لالچ، نفرت، شہوت اور معاف نہ کرنے والے دل جیسے گناہوں کو ظاہر کیا جاتا ہے۔

جو دل کے گناہوں پر غالب نہیں آتا وہ آخرکار اُنہیں عمل میں لے آتا ہے۔

انسان اپنے زور سے دل کے گناہوں پر غالب نہیں آ سکتا؛ توبہ اور روح القدس کو پانے سے ہم اُس کی مدد سے غالب آتے ہیں۔

لیکن کوئی بھی کامل نہیں، اس لیے ہر مسیحی کو روزانہ اپنے خیالات کے گناہوں سے توبہ کرنی چاہیے۔

ختنہ بپتسمہ کی طرح ہے؛ صرف پانی کا بپتسمہ گناہ کو خود بخود دور نہیں کرتا، بلکہ توبہ کے ساتھ بپتسمہ ضروری ہے۔

اسرائیل کے لوگ پیدائش سے ختنہ پاتے ہیں، لیکن اُن میں سے بہت کم جنت میں داخل ہوتے ہیں کیونکہ وہ توبہ اور فرمانبرداری کی زندگی نہیں گزارتے۔

---

**[Nepali]**

रोमी 4:11-15

र उहाँले खतनाको चिन्ह पाउनुभयो, जुन उहाँले खतना हुनुअघि विश्वासद्वारा पाएको धार्मिकताको छाप थियो, ताकि उहाँ सबै गैर-खतना भएकाहरूका पिता बन्नुहोस् जसले विश्वास गर्छन्, ताकि तिनीहरूलाई पनि धार्मिक ठहराइयोस्। र उहाँ खतना भएकाहरूका पनि पिता हुनुहुन्छ, केवल खतना भएकाहरूका मात्र होइन, तर हाम्रा पिता अब्राहामले खतना हुनु अघि राखेको विश्वासको पदचिन्हमा हिँड्नेहरूका पनि।

किनकि संसारको उत्तराधिकारी हुने प्रतिज्ञा अब्राहाम वा उहाँका सन्तानलाई व्यवस्थाद्वारा होइन तर विश्वासको धार्मिकताद्वारा दिइएको थियो। यदि व्यवस्था मान्नेहरू नै उत्तराधिकारी हुन् भने विश्वास व्यर्थ हुन्छ र प्रतिज्ञा निष्फल हुन्छ, किनकि व्यवस्थाले क्रोध ल्याउँछ; जहाँ व्यवस्था छैन त्यहाँ अपराध पनि हुँदैन।

*

सबै मानिसहरू पापी हुन्, र केवल विश्वासद्वारा मात्र धर्मी ठहरिन्छन्। अब्राहामले खतना पाउनु उहाँले खतना हुनु अघि पाएको विश्वासको धार्मिकताको पुष्टि थियो। अर्थात् उहाँ खतनाको कारण धर्मी बन्नुभएन, तर उहाँ पहिले नै विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिनुभएको थियो, र खतना त्यसको छाप थियो।

यदि हामी व्यवस्था द्वारा धर्मी हुन्छौँ भने येशूमाथि विश्वास गर्नु व्यर्थ हुन्छ। व्यवस्था पापको न्याय गर्ने मापदण्ड हो। हामीले व्यवस्थाद्वारा आफ्ना पापहरू बुझेर पश्चात्ताप गर्नुपर्छ। यदि व्यवस्था नभएको भए हामीले पाप के हो भन्ने बुझ्दैनथ्यौँ र साँचो पश्चात्ताप गर्न सक्दैनथ्यौँ।

व्यवस्था परमेश्वर र छिमेकीलाई प्रेम गर्ने मापदण्ड हो, तर कुनै पनि मानिसले यसलाई पूर्ण रूपमा पालना गर्न सक्दैन। तर जब हामी आफ्नो कमीलाई बुझेर पश्चात्ताप गर्छौँ, येशूको रगतले हाम्रो पापलाई शुद्ध बनाउँछ र परमेश्वरको न्यायबाट बचाउँछ।

पुरानो करारको व्यवस्था र येशूको प्रेमको आज्ञा एउटै सन्दर्भमा छन्।

तर फरक छ: पुरानो करारमा जनावरको रगतले बलि चढाइन्थ्यो, अहिले येशूको रगतमा विश्वास गरेर र पश्चात्ताप गरेर सबै पाप क्षमा हुन्छ।

पुरानो करारमा बाहिरी पापहरूमा बढी ध्यान दिइन्थ्यो। त्यस समयमा पवित्र आत्मा आउनुभएको थिएन, त्यसैले मानिसहरूले उहाँको सहायता बिना जीवन बिताए।

तर नयाँ करारमा पवित्र आत्मा आउनुभएको छ, त्यसैले हृदयका पापहरूलाई गहिरो रूपमा व्यवहार गरिन्छ।

लोभ, घृणा, व्यभिचार, क्षमा नगर्ने मन—यी सबै पापहरू देखाइन्छन्।

हृदयका पापलाई जित्न नसक्नेले अन्ततः कर्ममा त्यो पाप गर्छ।

मानिस आफैंले यी पापहरू जित्न सक्दैन; पश्चात्ताप गरेर पवित्र आत्मा पाएपछि उहाँको सहायताले जितिन्छ।

तर कोही पनि सिद्ध छैन, त्यसैले प्रत्येक दिन सोचमार्फत आउने पापहरूबाट पश्चात्ताप गर्नुपर्छ।

खतना बप्तिस्मा जस्तै हो; पानीको बप्तिस्माले मात्र पाप हट्दैन, पश्चात्तापसँगै मात्र अर्थपूर्ण हुन्छ।

इस्राएलीहरू जन्मँदा खतना गरिन्छ, तर तिनीहरू मध्ये धेरैले स्वर्ग प्राप्त गर्दैनन् किनकि तिनीहरूले पश्चात्ताप र आज्ञाकारिताको जीवन जिउँदैनन्।

---

**[Telugu]**

రోమీయులకు 4:11-15

అతడు సున్నతి గుర్తును పొందెను, అది అతడు సున్నతి పొందకమునుపే విశ్వాసముచేత పొందిన నీతికి ముద్రయైయుండెను, తద్వారా సున్నతి లేనివారై విశ్వసించువారందరికీ తండ్రియగును, వారికి నీతి లెక్కించబడునట్లు. అతడు సున్నతి పొందినవారికీ తండ్రియే, కాని సున్నతి పొందినవారికే కాక, మన తండ్రియైన అబ్రాహాము సున్నతి పొందకమునుపు కలిగిన విశ్వాసపు అడుగుజాడలను అనుసరించువారికీ తండ్రియైయున్నాడు।

లోకానికి వారసుడవుతాడని చేసిన వాగ్దానం అబ్రాహాముకాని అతని సంతానానికాని ధర్మశాస్త్రముచేత కాక, విశ్వాసనీతిచేత కలిగినది। ధర్మశాస్త్రానికి చెందినవారే వారసులైతే విశ్వాసము వ్యర్థమై వాగ్దానం రద్దయిపోవును। ధర్మశాస్త్రము కోపమును కలిగించును; ధర్మశాస్త్రము లేని చోట అతిక్రమణ లేదు।

*

అన్ని మనుష్యులు పాపులే, విశ్వాసముచేతనే నీతిమంతులగుదురు। అబ్రాహాము సున్నతి పొందినది అతడు సున్నతి పొందకమునుపు పొందిన విశ్వాసనీతికి ధృవీకరణ। అతడు సున్నతి వల్ల నీతిమంతుడైనది కాదు; అతడు ఇప్పటికే విశ్వాసముచేత నీతిమంతుడైయుండెను, సున్నతి దానికి ముద్రయైయుండెను।

మనము ధర్మశాస్త్రముచేత నీతిమంతులమైతే యేసును నమ్ముట వ్యర్థమవుతుంది। ధర్మశాస్త్రము పాపమును తీర్పు చేయు ప్రమాణము। మనము ధర్మశాస్త్రముచేత మన పాపములను గ్రహించి పశ్చాత్తాపపడవలెను। ధర్మశాస్త్రము లేకపోతే పాపమేమిటో తెలియదు, నిజమైన పశ్చాత్తాపము చేయలేము।

ధర్మశాస్త్రము దేవుని ప్రేమించుటకు, పొరుగు వారిని ప్రేమించుటకు ప్రమాణము, కానీ ఎవరూ పూర్తిగా పాటించలేరు। మన లోపములను గ్రహించి పశ్చాత్తాపపడినప్పుడు యేసు రక్తము మన పాపములను శుద్ధి చేయును।

పాత నిబంధన ధర్మశాస్త్రము మరియు యేసు ప్రేమ ఆజ్ఞ ఒకే భావము కలిగియున్నవి।

కానీ తేడా ఏమిటంటే పాత నిబంధనలో జంతువుల రక్తముతో బలి అర్పించిరి; ఇప్పుడు యేసు రక్తమునందు విశ్వాసముంచి పశ్చాత్తాపపడినప్పుడు అన్ని పాపములు క్షమింపబడును।

పాత నిబంధనలో బాహ్య పాపములపై ఎక్కువ దృష్టి పెట్టిరి। ఆ సమయంలో పరిశుద్ధాత్మ రాలేదు, అందుచేత వారు ఆయన సహాయము లేక జీవించిరి।

కొత్త నిబంధనలో పరిశుద్ధాత్మ వచ్చెను, కాబట్టి మనసులోని పాపములను లోతుగా చూపించును।

లోభము, ద్వేషము, కామము, క్షమించని హృదయం వంటి పాపములను సూచించును।

మనసులోని పాపములను జయించని వారు చివరకు వాటిని క్రియలలో చేయుదురు।

మనిషి తానే ఈ పాపములను జయించలేడు; పశ్చాత్తాపము చేసి పరిశుద్ధాత్మను పొందినప్పుడు ఆయన సహాయముతో జయించును।

ఎవరూ సంపూర్ణులు కాదు; అందువలన ప్రతి క్రైస్తవుడు ప్రతి రోజు ఆలోచనల ద్వారా వచ్చే పాపములకు పశ్చాత్తాపపడవలెను।

సున్నతి బాప్తిస్మముతో సమానము; నీటి బాప్తిస్మము మాత్రమే పాపములను తొలగించదు, పశ్చాత్తాపముతో కలిసినప్పుడు మాత్రమే అర్థవంతము।

ఇశ్రాయేలు ప్రజలు జననముననే సున్నతి పొందుదురు, కానీ వారిలో చాలామంది పరలోకమునకు వెళ్లరు, ఎందుకంటే వారు పశ్చాత్తాపము మరియు విధేయతతో జీవించరు।

---

**[Tamil]**

ரோமர் 4:11-15

அவன் சுத்திகரிப்பு அடையாளமான சூனத்தைப் பெற்றான்; அது அவன் சூனம் செய்யப்படாதபோது விசுவாசத்தினால் பெற்ற நீதிக்கான முத்திரையாக இருந்தது, இதனால் சூனம் செய்யப்படாதவர்களாக இருந்தும் விசுவாசிப்பவர்கள் எல்லாருக்கும் தந்தையாக இருக்கும்படி, அவர்களுக்கும் நீதி கணக்கிடப்படும்படி. மேலும் சூனம் பெற்றவர்களுக்கும் அவன் தந்தை; ஆனால் சூனம் பெற்றவர்களுக்கே அல்லாமல், நம்முடைய தந்தையான ஆபிரகாம் சூனம் பெறுவதற்கு முன் வைத்திருந்த விசுவாசத்தின் பாதச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கும் தந்தையாக இருக்கிறார்।

உலகத்தின் வாரிசாக இருப்பான் என்ற வாக்குத்தத்தம் ஆபிரகாமிற்கோ அவன் சந்ததிக்கோ நியாயப்பிரமாணத்தினால் அல்ல, விசுவாச நீதியினால் வந்தது। நியாயப்பிரமாணத்தினால் இருப்பவர்கள் வாரிசுகள் என்றால் விசுவாசம் வீணாகி, வாக்குத்தத்தம் ரத்தாகிவிடும்; நியாயப்பிரமாணம் கோபத்தை உண்டாக்குகிறது; நியாயப்பிரமாணம் இல்லாத இடத்தில் மீறலும் இல்லை।

*

அனைத்து மனிதரும் பாவிகள்; விசுவாசத்தினாலே மட்டுமே நீதிமான்கள் ஆக்கப்படுகிறார்கள்। ஆபிரகாம் சூனம் பெற்றது, அவன் சூனம் பெறுவதற்கு முன் பெற்ற விசுவாச நீதியின் உறுதிப்படுத்தல் ஆகும்। அவன் சூனம் பெற்றதினால் நீதிமானாகவில்லை; அவன் ஏற்கனவே விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக்கப்பட்டான், சூனம் அதற்கான முத்திரையாக இருந்தது।

நாம் நியாயப்பிரமாணத்தினால் நீதிமான்களாகினால், இயேசுவை விசுவாசிப்பது பயனற்றதாகிவிடும்। நியாயப்பிரமாணம் பாவத்தை நியாயம் செய்வதற்கான அளவுகோல்। அதின் மூலம் நம் பாவங்களை அறிந்து மனந்திரும்ப வேண்டும்। நியாயப்பிரமாணம் இல்லையெனில் பாவம் என்ன என்பதை அறிய முடியாது, உண்மையான மனந்திரும்புதலும் முடியாது।

நியாயப்பிரமாணம் தேவனையும் அயலானையும் நேசிக்க வேண்டிய அளவுகோல்; ஆனால் யாரும் அதை முழுமையாக கைக்கொள்ள முடியாது। ஆனால் நாம் நமது குறைகளை அறிந்து மனந்திரும்பும்போது, இயேசுவின் இரத்தம் நம்முடைய பாவங்களை சுத்திகரிக்கிறது।

பழைய ஏற்பாட்டின் நியாயப்பிரமாணமும் இயேசுவின் அன்புக் கட்டளையும் ஒரே சூழலில் உள்ளன।

ஆனால் வேறுபாடு உள்ளது: பழைய ஏற்பாட்டில் மிருகங்களின் இரத்தத்தால் பலிகள் செலுத்தப்பட்டன; இப்போது இயேசுவின் இரத்தத்தை விசுவாசித்து மனந்திரும்பினால் எல்லா பாவங்களும் மன்னிக்கப்படுகின்றன।

பழைய ஏற்பாட்டில் வெளிப்படையான பாவங்கள் அதிகமாக கவனிக்கப்பட்டன। அப்போது பரிசுத்த ஆவியானவர் வரவில்லை; ஆகையால் அவர்கள் அவருடைய உதவியின்றி வாழ்ந்தனர்।

ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டில் பரிசுத்த ஆவியானவர் வந்திருக்கிறார்; ஆகையால் உள்ளத்தின் பாவங்கள் ஆழமாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன।

பேராசை, வெறுப்பு, காமம், மன்னிக்காத மனம் ஆகிய பாவங்கள் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன।

உள்ளத்தின் பாவங்களை ஜெயிக்காதவர் இறுதியில் செயல்களில் அதையே செய்வார்।

மனிதன் தன்னால் இதை ஜெயிக்க முடியாது; மனந்திரும்பி பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றால் அவருடைய உதவியால் ஜெயிக்க முடியும்।

யாரும் பரிபூரணர் அல்ல; ஆகையால் ஒவ்வொரு நாளும் சிந்தனைகளால் வரும் பாவங்களுக்கு மனந்திரும்ப வேண்டும்।

சூனம் ஸ்நானம் போன்றது; நீர்ச் ஸ்நானம் மட்டும் பாவத்தை நீக்காது; மனந்திரும்பிய பின்பே அதற்கு அர்த்தம் உண்டு।

இஸ்ரவேல் மக்கள் பிறந்தவுடனே சூனம் பெறுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களில் பலர் பரலோகத்தை அடையவில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் மனந்திரும்பலும் கீழ்ப்படிதலும் கொண்ட வாழ்க்கையை வாழவில்லை।

------------------------

**[Swahili]**

Warumi 4:11-15

Naye alipokea ishara ya tohara, muhuri wa haki ile ya imani aliyokuwa nayo kabla hajatahiriwa, ili awe baba wa wote waaminio bila kutahiriwa, ili nao wahesabiwe haki. Tena ni baba wa waliotahiriwa, si wale waliotahiriwa tu, bali pia wale wanaofuata nyayo za imani aliyokuwa nayo baba yetu Ibrahimu kabla hajatahiriwa.

Kwa maana ile ahadi kwamba atakuwa mrithi wa ulimwengu haikutolewa kwa Ibrahimu au kwa uzao wake kwa njia ya sheria, bali kwa njia ya haki ya imani. Kwa maana ikiwa wale walio wa sheria ndio warithi, basi imani imekuwa bure, na ile ahadi imebatilika; kwa maana sheria huleta ghadhabu, na pasipo sheria hapana kosa.

*

Wanadamu wote ni wenye dhambi, na ni kwa imani tu mtu huhesabiwa haki. Ibrahimu alipokea tohara kama uthibitisho wa haki ya imani aliyokuwa nayo kabla hajatahiriwa. Hiyo ina maana kwamba hakuhesabiwa haki kwa sababu ya tohara, bali tayari alikuwa amehesabiwa haki kwa imani, na tohara ilikuwa muhuri wa jambo hilo.

Kama tungehesabiwa haki kwa sheria, basi kumwamini Yesu kungekuwa bure. Sheria ni kipimo cha kuhukumu dhambi za wanadamu. Kupitia sheria tunapaswa kutambua dhambi zetu na kutubu. Kama isingekuwapo sheria, tusingejua dhambi ni nini, wala tusingeweza kutubu kwa kweli.

Sheria ni kipimo cha kumpenda Mungu na jirani, lakini hakuna mwanadamu anayeweza kuitimiza kikamilifu. Hata hivyo, tunapotambua upungufu wetu kupitia sheria na kutubu, damu ya Yesu hututakasa dhambi zetu na kutuokoa na hukumu ya Mungu.

Sheria ya Agano la Kale na amri ya upendo ya Yesu ziko katika muktadha mmoja.

Lakini kuna tofauti: katika Agano la Kale walitoa dhabihu kwa damu ya wanyama; sasa kwa kuamini damu ya Yesu na kutubu, dhambi zote husamehewa.

Pia, sheria ya Agano la Kale ilihusu zaidi dhambi zinazoonekana kwa macho. Wakati huo Roho Mtakatifu hakuwa amekuja, hivyo waliishi bila msaada wake.

Lakini katika Agano Jipya, Roho Mtakatifu amekuja, hivyo Mungu hushughulika kwa kina na dhambi za mioyo ya wanadamu.

Dhambi kama tamaa, chuki, uasherati, na moyo usiosamehe hufunuliwa na kukemewa.

Asiyeweza kushinda dhambi za moyo hatimaye atazitenda kwa matendo.

Mwanadamu hawezi kushinda dhambi za moyo kwa nguvu zake mwenyewe; anapotubu na kumpokea Roho Mtakatifu, hushinda kwa msaada wake.

Lakini hakuna aliye mkamilifu; kwa hiyo kila Mkristo anapaswa kutubu kila siku dhambi zinazoingia kupitia mawazo.

Tohara ni kama ubatizo; kubatizwa kwa maji peke yake hakuondoi dhambi, bali ni yenye maana tu pamoja na toba.

Waisraeli hupokea tohara tangu kuzaliwa, lakini si wengi wao wanaoingia mbinguni kwa sababu hawakuishi maisha ya toba na utii.

---

**[Spanish]**

Romanos 4:11-15

Y recibió la señal de la circuncisión como sello de la justicia de la fe que tenía cuando aún no estaba circuncidado, para que fuese padre de todos los creyentes no circuncidados, a fin de que también a ellos se les cuente como justicia. Y es también padre de los circuncidados, no solamente de los que lo son, sino también de los que siguen las pisadas de la fe que tuvo nuestro padre Abraham antes de ser circuncidado.

Porque la promesa de que sería heredero del mundo no fue dada a Abraham ni a su descendencia por medio de la ley, sino por medio de la justicia de la fe. Porque si los que son de la ley son los herederos, la fe resulta inútil y la promesa queda anulada; pues la ley produce ira, pero donde no hay ley tampoco hay transgresión.

*

Todos los seres humanos son pecadores, y solo por medio de la fe pueden ser justificados. La circuncisión que recibió Abraham fue la confirm‎ación de la justicia de la fe que ya tenía antes de ser circuncidado. Es decir, no fue hecho justo por la circuncisión, sino que ya había sido hecho justo por la fe, y la circuncisión fue un sello de ello.

Si fuéramos justificados por la ley, entonces creer en Jesús sería inútil. La ley es el estándar para juzgar el pecado humano. Por medio de la ley debemos reconocer nuestros pecados y arrepentirnos. Sin la ley no sabríamos qué es el pecado ni podríamos lograr un arrepentimiento verdadero.

La ley es el estándar para amar a Dios y al prójimo, pero ningún ser humano puede cumplirla completamente. Sin embargo, cuando reconocemos nuestras faltas por medio de la ley y nos arrepentimos, la sangre de Jesús limpia nuestros pecados y nos libra del juicio de Dios.

La ley del Antiguo Testamento y el mandamiento de amor de Jesús están en el mismo contexto.

Pero hay una diferencia: en el Antiguo Testamento se ofrecían sacrificios con la sangre de animales; ahora, creyendo en la sangre de Jesús y arrepintiéndonos, todos nuestros pecados son perdonados.

Además, la ley del Antiguo Testamento trataba principalmente con pecados visibles. En ese tiempo el Espíritu Santo no había venido, por lo que vivían sin su ayuda.

Pero en el Nuevo Testamento, el Espíritu Santo ha venido, y Dios trata profundamente con los pecados del corazón humano.

Se señalan y reprenden pecados como la avaricia, el odio, la lujuria y la falta de perdón.

El que no vence los pecados del corazón, finalmente los cometerá en acciones.

El ser humano no puede vencer estos pecados por sí mismo; al arrepentirse y recibir al Espíritu Santo, los vence con su ayuda.

Pero nadie es perfecto; por eso todos los cristianos deben arrepentirse cada día de los pecados que entran por medio de los pensamientos.

La circuncisión es como el bautismo; el bautismo en agua por sí solo no elimina el pecado, sino que tiene sentido solo cuando va acompañado de arrepentimiento.

Los israelitas reciben la circuncisión desde el nacimiento, pero no muchos de ellos entran en el cielo, porque no vivieron vidas de arrepentimiento y obediencia.

---

**[Japanese]**

ローマ人への手紙 4:11-15

そして彼は、無割礼の時に信仰によって得た義のしるしとして、割礼を受けました。それは、割礼を受けていないで信じるすべての人の父となり、彼らも義と認められるためです。また彼は割礼を受けている者の父でもありますが、単に割礼を受けている者だけでなく、私たちの父アブラハムが割礼を受ける前に持っていた信仰の足跡に従う者たちの父でもあります。

というのは、世界の相続人となるという約束は、アブラハムやその子孫に対して律法によって与えられたのではなく、信仰による義によって与えられたからです。もし律法に属する者たちが相続人であるなら、信仰は無意味となり、約束は無効になります。なぜなら、律法は怒りを生み出すものであり、律法のないところには違反もないからです。

*

すべての人間は罪人であり、ただ信仰によってのみ義とされます。アブラハムが受けた割礼は、彼が割礼を受ける前にすでに持っていた信仰による義の確認でした。つまり、彼は割礼によって義とされたのではなく、すでに信仰によって義とされており、割礼はそのしるしでした。

もし私たちが律法によって義とされるなら、イエスを信じることは無意味になります。律法は人間の罪を裁く基準です。私たちは律法によって自分の罪を悟り、悔い改めなければなりません。律法がなければ、罪が何であるかを知ることもできず、正しい悔い改めもできません。

律法は神と隣人を愛するための基準ですが、誰一人それを完全に守ることはできません。しかし、律法によって自分の不足を知り、悔い改めるとき、イエスの血が私たちの罪を清め、神のさばきから救います。

旧約の律法とイエスの愛の戒めは同じ流れにあります。

しかし違いがあります。旧約では動物の血によっていけにえがささげられましたが、今はイエスの血を信じて悔い改めるとき、すべての罪が赦されます。

また旧約の律法は主に外面的な罪を扱っていました。その時代には聖霊がまだ来ておらず、人々はその助けなしに信仰生活を送っていました。

しかし新約では聖霊が来られたので、人の心の中の罪が深く扱われます。

貪欲、憎しみ、淫らさ、赦さない心などの罪が指摘され、戒められます。

心の罪に勝てない者は、やがて行いにおいてその罪を犯します。

人は自分の力で心の罪に勝つことはできません。悔い改めて聖霊を受けるとき、その助けによって勝つことができます。

しかし誰も完全ではありません。ですから、すべてのクリスチャンは思いを通して入ってくる罪を日々悔い改めなければなりません。

割礼はバプテスマのようなものです。水のバプテスマを受けるだけでは罪は自動的に消えません。悔い改めとともに受けるときに意味があります。

イスラエルの民は生まれたときに割礼を受けますが、その中で天国に入る者は多くありません。それは彼らが悔い改めと従順の生活を送らなかったからです。

---

**[Chinese]（简体）**

罗马书 4:11-15

他受了割礼的记号，作为他未受割礼时因信称义的印证，使他成为一切未受割礼而信之人的父，使他们也被算为义。他也作受割礼之人的父，不但作那些受割礼之人的父，也作那些跟随我们祖宗亚伯拉罕未受割礼时之信心脚踪之人的父。

因为那承受世界的应许不是借着律法赐给亚伯拉罕或他的后裔，乃是借着信的义。若是属乎律法的人才是后嗣，信就归于虚空，应许也就废弃了；因为律法是惹动忿怒的，没有律法的地方就没有过犯。

*

所有的人都是罪人，唯有借着信心才能称义。亚伯拉罕所受的割礼，是对他在未受割礼时因信所得之义的确认。也就是说，他不是因割礼而称义，而是早已因信称义，割礼只是这件事的印记。

如果我们是因律法称义，那么信耶稣就变得毫无意义。律法是审判人罪的标准。我们应当借着律法认识自己的罪，并且悔改。若没有律法，我们就不知道什么是罪，也不能真正悔改。

律法是爱神和爱人的标准，但没有人能完全遵守。然而，当我们借着律法认识自己的不足并悔改时，耶稣的宝血就洗净我们的罪，使我们免于神的审判。

旧约的律法与耶稣爱的诫命是在同一脉络中。

但也有不同：旧约是用动物的血献祭；如今只要相信耶稣的宝血并悔改，我们一切的罪都得赦免。

而且旧约的律法主要处理外在可见的罪。当时圣灵尚未降临，因此人们没有圣灵的帮助来过信仰生活。

但在新约时代，圣灵已经降临，神就深深对付人心里的罪。

贪心、仇恨、淫乱、不肯饶恕的心，这些罪都会被指出和责备。

不能胜过心中罪的人，最终会在行为上犯出来。

人凭自己不能胜过这些罪；当人悔改并领受圣灵时，就能靠着圣灵的帮助胜过。

然而，没有人是完全的，因此所有基督徒都必须每天为思想中进入的罪悔改。

割礼就像洗礼；仅仅接受水洗并不能自动除去罪，必须配合悔改才有意义。

以色列人出生时都受割礼，但其中进入天国的人并不多，因为他们没有过悔改与顺服的生活。