로마서 5:1-6 그러므로 우리가 믿음으로 의롭다 하심을 얻었은즉 우리 주 예수 그리스도로 말미암아 하나님으로 더불어 화평을 누리자.

[Barnabas최종대]

.로마서 5:1-6

그러므로 우리가 믿음으로 의롭다 하심을 얻었은즉 우리 주 예수 그리스도로 말미암아 하나님으로 더불어 화평을 누리자. 또한 그로 말미암아 우리가 믿음으로 서 있는 이 은혜에 들어감을 얻었으며 하나님의 영광을 바라고 즐거워하느니라. 다만 이뿐 아니라 우리가 환난 중에도 즐거워하나니 이는 환난은 인내를, 인내는 연단을, 연단은 소망을 이루는 줄 앎이로다. 소망이 부끄럽게 아니함은 우리에게 주신 성령으로 말미암아 하나님의 사랑이 우리 마음에 부은바 됨이니 우리가 아직 연약할 때에 기약대로 그리스도께서 경건치 않은 자를 위하여 죽으셨도다

*

예수 그리스도를 주로 고백할 때 모두가 죄에서 구속함을 받고 의롭다하심을 받는것이다. 그러나 이 상태는 영혼 구원이 완성 된 것이 아니다, 믿음으로 서 있는 이 은혜의 자리를 우리가 끝까지 지켜야 천국에 가는 것이다.

믿음으로 구원의 자리를 계속 지킨다는 것은 무슨 쯧인가?

이는 예수그리스도를 구원자로 고백한 자들이 예수님의 말씀을 따라 살아야 하고 죄를 지었을 때는 즉시 회개하여 예수 피로 그 죄를 씻어야 하는 것이다.

그리스도인들이 죄를 짓고 회개치 않을 때 은혜로 받은 구원의 자리를 잃게 된다. 생명 길을 떠나 멸망의 길로 가는 것이다,

이런 자들들도 여전히 교회를 다닌다, 그러나 사탄의 지배 아래서 예수믿는다.

인간의 사상과 교리를 따라 신앙생활하는 것이다, 멸망의 길이다.

그러나 죄를 깨닫고 회개하는 자는 다시 주님의 품으로 돌아오는 것이다.

예수님이 이스라엘 백성들에게 외쳤습니다,“회개하라 천국이 가까이 왔으니라” 천국이 가까이 왔다는 것은 천국의 주인이신 예수님이 가까이 오신 것입니다.

회개하는 자들은 예수의 피로 죄를 씻고 천국 백성이 되는 것이다.

이스라엘 백성들은 태어나면서부터 하나님의 백성이다. 그러나 그들이 회개의 삶을 살지 않기 때문에 사탄의 지배 아래 놓였고 지옥 길로 가는 것이다.

그래서 주님이 그들을 회개시켜 사망의 길에서 생명의 길로 옮기려 하신 것입니다.

죄에서 구속받는 것은 구원의 여정을 시작 한 것이다. 이 구원의 자리를 끝까지 지키는 자가 천국에 가는 것이다. 예수님의 십자가 은혜로 받은 구원의 자리를 그리스도인들이 회개와 순종의 삶으로 끝까지 지켜야 한다. 결코 한 번의 구원이 영원한 구원이 아니다.

예수를 구원자로 고백했으나 예수를 떠나 멸망하는 자들이 너무나 많다, 이는 한 번의 구원이 영원한 구원이라 믿기 때문이다.

모세의 인도로 무수한 이스라엘 백성들이 가나안 땅에 들어가기 위해 애굽을 출발했습니다.

하나님의 능력으로 그들 앞에서 깊은 홍해가 갈라졌다. 그들은 하나님의 기적으로 홍해 밑을 마른 땅처럼 건넜다.

성경은 이 기적을 통해 이스라엘 백성들이 세례를 받았다고 말씀하십니다.

그리고 그들을 위해 사막의 바위에서 생수가 터져나왔고, 매일 하늘에서 만나가 내려 그들의 양식이 되었습니다.

이런 기적을 체험했던 이스라엘 민족이 대부분 가나안 땅에 들어가지 못하고 도중에 멸망하였다. 그 이유가 무엇인가?

그들이 원망 불평하며 살았고 그런 죄들을 회개하지 않았기 때문이다.

그들은 유월절 어린 양의 피를 바르고 죄에서 구속함을 받았다, 그러나 그들이 불순종하고 회개치 않음으로 인해 그들의 영혼이 구원받지 못한 것이다.

오늘날 죄에서 구속받은 우리들도 회개와 순종의 삶을 통해 은혜로 받은 구원의 자리를 끝까지 지켜야 천국에 들어가는 것이다.

-------------------

Romans 5:1–6

Therefore, since we have been justified through faith, let us have peace with God through our Lord Jesus Christ, through whom also we have gained access by faith into this grace in which we now stand. And we rejoice in the hope of the glory of God. Not only so, but we also rejoice in our sufferings, because we know that suffering produces perseverance; perseverance, proven character; and proven character, hope. And hope does not put us to shame, because God has poured out His love into our hearts through the Holy Spirit, whom He has given us. For while we were still weak, at the appointed time Christ died for the ungodly.

*

When a person confesses Jesus Christ as Lord, that person is redeemed from sin and is justified. However, this does not mean that the salvation of the soul is already complete. We must keep this place of grace, in which we stand by faith, to the very end in order to enter heaven.

What does it mean to continue standing in the place of salvation by faith?

It means that those who confess Jesus Christ as Savior must live according to the words of Jesus, and when they sin, they must immediately repent and wash that sin through the blood of Jesus.

When Christians sin and do not repent, they lose the place of salvation that was given by grace. They leave the path of life and go onto the path of destruction.

Such people may still continue to attend church, but they believe in Jesus while remaining under the rule of Satan.

They live their life of faith according to human thoughts and doctrines. This is the way of destruction.

But those who realize their sin and repent return once again to the embrace of the Lord.

Jesus cried out to the people of Israel, “Repent, for the kingdom of heaven is at hand.”

That the kingdom of heaven is near means that Jesus, the Lord of heaven, has come near.

Those who repent are washed from their sins by the blood of Jesus and become citizens of heaven.

The people of Israel were born as God’s people. Yet because they did not live lives of repentance, they came under the rule of Satan and walked on the road to hell.

That is why the Lord came—to lead them to repentance and to move them from the way of death to the way of life.

To be redeemed from sin is to begin the journey of salvation. The one who keeps this place of salvation to the very end will enter heaven. Christians must keep the place of salvation received by the grace of the cross of Jesus to the very end through a life of repentance and obedience. Salvation received once is never an eternal salvation by itself.

There are so many who confess Jesus as Savior, yet later leave Him and perish, because they believe that one act of salvation guarantees eternal salvation.

Under the leadership of Moses, countless Israelites departed from Egypt in order to enter the land of Canaan.

By the power of God, the deep Red Sea was divided before them. By God’s miracle, they crossed the bottom of the sea as though it were dry ground.

The Bible says that through this miracle, the people of Israel were baptized.

Then, for them, living water came forth from the rock in the wilderness, and manna came down from heaven every day to become their food.

Yet most of the Israelites who experienced these miracles did not enter the land of Canaan, but perished on the way. Why?

Because they lived in complaint and grumbling, and they did not repent of such sins.

They had applied the blood of the Passover lamb and were redeemed from sin, yet because they were disobedient and did not repent, their souls were not saved.

In the same way today, even though we have been redeemed from sin, we also must keep the place of salvation given by grace to the very end through lives of repentance and obedience in order to enter heaven.

------------------

**اردو**

رومیوں 5:1-6

پس جب ہم ایمان کے سبب راستباز ٹھہرائے گئے، تو اپنے خداوند یسوع مسیح کے وسیلہ سے خدا کے ساتھ صلح رکھیں۔ اسی کے وسیلہ سے ایمان کے سبب اس فضل تک ہماری رسائی بھی ہوئی جس میں ہم قائم ہیں، اور خدا کے جلال کی امید پر فخر کرتے ہیں۔ اور صرف یہی نہیں بلکہ مصیبتوں میں بھی فخر کرتے ہیں، یہ جانتے ہوئے کہ مصیبت سے صبر پیدا ہوتا ہے، اور صبر سے پختگی، اور پختگی سے امید۔ اور امید شرمندہ نہیں کرتی، کیونکہ خدا کی محبت ہمارے دلوں میں اُس روح القدس کے وسیلہ سے انڈیلی گئی ہے جو ہمیں دیا گیا۔ کیونکہ جب ہم ابھی کمزور ہی تھے، تو مسیح نے مقررہ وقت پر بے دینوں کے لیے جان دی۔

*

جب کوئی شخص یسوع مسیح کو خداوند کے طور پر اقرار کرتا ہے، تو وہ گناہ سے مخلصی پاتا ہے اور راستباز ٹھہرایا جاتا ہے۔ لیکن اس کا یہ مطلب نہیں کہ اُس کی روح کی نجات مکمل ہو گئی۔ ہمیں اس فضل کی جگہ پر، جس میں ہم ایمان سے قائم ہیں، آخر تک قائم رہنا ہے تاکہ ہم آسمان کی بادشاہی میں داخل ہو سکیں۔

ایمان سے نجات کی جگہ پر قائم رہنے کا کیا مطلب ہے؟

اس کا مطلب یہ ہے کہ جو لوگ یسوع مسیح کو نجات دہندہ مانتے ہیں، وہ یسوع کے کلام کے مطابق زندگی گزاریں، اور جب وہ گناہ کریں تو فوراً توبہ کریں اور یسوع کے خون سے اپنے گناہوں کو دھوئیں۔

جب مسیحی گناہ کرتے ہیں اور توبہ نہیں کرتے، تو وہ اُس نجات کی جگہ کو کھو دیتے ہیں جو فضل سے ملی تھی۔ وہ زندگی کے راستے کو چھوڑ کر ہلاکت کے راستے پر چلے جاتے ہیں۔

ایسے لوگ اب بھی کلیسیا جاتے رہتے ہیں، لیکن وہ شیطان کے قبضہ میں رہتے ہوئے یسوع پر ایمان کا دعویٰ کرتے ہیں۔

وہ انسانی خیالات اور عقائد کے مطابق ایمانی زندگی گزارتے ہیں۔ یہ ہلاکت کا راستہ ہے۔

لیکن جو اپنے گناہ کو پہچان کر توبہ کرتے ہیں، وہ پھر سے خداوند کی آغوش میں واپس آتے ہیں۔

یسوع نے اسرائیل کے لوگوں سے پکار کر کہا، “توبہ کرو، کیونکہ آسمان کی بادشاہی نزدیک آ گئی ہے۔”

آسمان کی بادشاہی کے نزدیک آنے کا مطلب یہ ہے کہ آسمان کے مالک یسوع قریب آ گئے ہیں۔

جو توبہ کرتے ہیں، وہ یسوع کے خون سے اپنے گناہوں سے پاک کیے جاتے ہیں اور آسمان کی بادشاہی کے شہری بنتے ہیں۔

اسرائیل کے لوگ پیدائش سے خدا کے لوگ تھے۔ لیکن چونکہ انہوں نے توبہ کی زندگی نہ گزاری، اس لیے وہ شیطان کے قبضہ میں آ گئے اور جہنم کے راستے پر چلنے لگے۔

اسی لیے خداوند آیا کہ اُنہیں توبہ کی طرف بلائے اور موت کے راستے سے زندگی کے راستے میں منتقل کرے۔

گناہ سے مخلصی پانا نجات کے سفر کا آغاز ہے۔ جو اس نجات کی جگہ کو آخر تک محفوظ رکھتا ہے، وہی آسمان میں داخل ہوگا۔ مسیحیوں کو یسوع کی صلیب کے فضل سے ملی نجات کی جگہ کو توبہ اور فرمانبرداری کی زندگی کے ذریعے آخر تک محفوظ رکھنا چاہیے۔ ایک بار کی نجات خود بخود ہمیشہ کی نجات نہیں ہے۔

بہت سے لوگ یسوع کو نجات دہندہ مانتے ہیں، مگر بعد میں اُسے چھوڑ کر ہلاک ہو جاتے ہیں، کیونکہ وہ سمجھتے ہیں کہ ایک بار کی نجات ہمیشہ کی نجات کی ضمانت ہے۔

موسیٰ کی قیادت میں بے شمار اسرائیلی کنعان کی سرزمین میں داخل ہونے کے لیے مصر سے روانہ ہوئے۔

خدا کی قدرت سے اُن کے سامنے گہرا بحرِ قلزم دو حصوں میں تقسیم ہو گیا۔ خدا کے معجزہ سے وہ سمندر کی تہہ کو خشک زمین کی طرح پار کر گئے۔

بائبل کہتی ہے کہ اس معجزہ کے ذریعے اسرائیلیوں نے بپتسمہ لیا۔

پھر اُن کے لیے بیابان کی چٹان سے زندہ پانی نکلا، اور ہر روز آسمان سے من نازل ہوا جو اُن کی خوراک بنا۔

لیکن ان معجزات کو دیکھنے والے اسرائیلیوں میں سے اکثر کنعان کی سرزمین میں داخل نہ ہو سکے بلکہ راستے ہی میں ہلاک ہو گئے۔ کیوں؟

کیونکہ وہ شکایت اور بڑبڑاہٹ میں جیتے رہے، اور ایسے گناہوں سے توبہ نہ کی۔

انہوں نے فسح کے برّہ کا خون لگایا اور گناہ سے مخلصی پائی، لیکن اپنی نافرمانی اور بے توبگی کے سبب اُن کی روحیں نجات نہ پا سکیں۔

اسی طرح آج ہم بھی، اگرچہ گناہ سے مخلصی پا چکے ہیں، پھر بھی ہمیں توبہ اور فرمانبرداری کی زندگی کے ذریعے اُس نجات کی جگہ کو، جو فضل سے ملی ہے، آخر تک محفوظ رکھنا ہے تاکہ ہم آسمان میں داخل ہو سکیں۔

---

**नेपाली**

रोमी 5:1-6

यसकारण, हामी विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिएका हुनाले, हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टद्वारा परमेश्वरसँग शान्ति राखौं। उहाँद्वारा नै विश्वासको कारणले हामीले यस अनुग्रहमा प्रवेश पाएका छौं, जसमा हामी अहिले स्थिर छौं, र परमेश्वरको महिमाको आशामा आनन्दित हुन्छौं। यति मात्र होइन, हामी कष्टहरूमा पनि आनन्दित हुन्छौं, किनकि हामी जान्दछौं कि कष्टले धैर्य उत्पन्न गर्छ, धैर्यले खरो चरित्र, र खरो चरित्रले आशा। अनि आशाले लज्जित पार्दैन, किनकि हामीलाई दिइएको पवित्र आत्माद्वारा परमेश्वरको प्रेम हाम्रा हृदयमा खन्याइएको छ। किनकि हामी अझै दुर्बल हुँदा, ठीक समयमा ख्रीष्टले अधर्मीहरूका लागि प्राण दिनुभयो।

*

जब कुनै व्यक्तिले येशू ख्रीष्टलाई प्रभु भनी स्वीकार गर्छ, तब ऊ पापबाट छुटकारा पाउँछ र धर्मी ठहरिन्छ। तर यसको अर्थ उसको आत्माको मुक्ति पूरा भइसकेको हो भन्ने होइन। स्वर्गमा प्रवेश गर्नका लागि हामीले विश्वासद्वारा उभिएको यस अनुग्रहको स्थान अन्त्यसम्म जोगाइराख्नुपर्छ।

विश्वासद्वारा मुक्तिको स्थानमा निरन्तर उभिरहनु भनेको के हो?

यसको अर्थ, येशू ख्रीष्टलाई मुक्तिदाता मानेकाहरूले येशूको वचनअनुसार जीवन बिताउनुपर्छ, र जब उनीहरूले पाप गर्छन्, तुरुन्तै पश्चात्ताप गरेर येशूको रगतद्वारा त्यो पाप धोउनुपर्छ।

जब ख्रीष्टियनहरूले पाप गर्छन् र पश्चात्ताप गर्दैनन्, तब उनीहरूले अनुग्रहद्वारा पाएको मुक्तिको स्थान गुमाउँछन्। उनीहरू जीवनको बाटो छोडेर विनाशको बाटोमा जान्छन्।

यस्ता मानिसहरू अझै चर्च जान्छन्, तर शैतानको अधीनमा रहँदै येशूमा विश्वास गर्छन्।

उनीहरू मानिसका विचार र शिक्षाअनुसार विश्वासको जीवन बिताउँछन्। यो विनाशको बाटो हो।

तर जसले आफ्नो पाप चिन्छ र पश्चात्ताप गर्छ, ऊ फेरि प्रभुको काखमा फर्कन्छ।

येशूले इस्राएलीहरूलाई पुकारेर भन्नुभयो, “पश्चात्ताप गर, किनकि स्वर्गको राज्य नजिक आएको छ।”

स्वर्गको राज्य नजिक आएको भन्नुको अर्थ स्वर्गका प्रभु येशू नजिक आउनुभएको हो।

पश्चात्ताप गर्नेहरू येशूको रगतद्वारा पापबाट धोइन्छन् र स्वर्गका नागरिक बन्छन्।

इस्राएलीहरू जन्मदेखि नै परमेश्वरका मानिसहरू थिए। तर उनीहरूले पश्चात्तापको जीवन नजिएकाले, शैतानको अधीनमा परे र नरकको बाटोमा हिँडे।

यसै कारण प्रभु आउनुभयो—उनीहरूलाई पश्चात्तापमा ल्याउन र मृत्युको बाटोबाट जीवनको बाटोमा सार्न।

पापबाट छुटकारा पाउनु भनेको मुक्तिको यात्राको सुरुवात हो। जसले यस मुक्तिको स्थान अन्त्यसम्म जोगाउँछ, त्यही स्वर्गमा प्रवेश गर्नेछ। ख्रीष्टियनहरूले येशूको क्रूसको अनुग्रहद्वारा पाएको मुक्तिको स्थानलाई पश्चात्ताप र आज्ञाकारिताको जीवनद्वारा अन्त्यसम्म जोगाइराख्नुपर्छ। एकपटक पाएको मुक्ति आफैंमा अनन्त मुक्ति होइन।

धेरै मानिसहरूले येशूलाई मुक्तिदाता भनी स्वीकार गर्छन्, तर पछि उहाँलाई छोडेर विनाशमा जान्छन्, किनकि उनीहरू एकपटकको मुक्ति नै अनन्त मुक्ति हो भन्ने विश्वास गर्छन्।

मोशाको अगुवाइमा असंख्य इस्राएलीहरू कनान देशमा प्रवेश गर्न मिश्रदेशबाट निस्किए।

परमेश्वरको शक्तिद्वारा तिनीहरूको अगाडि गहिरो लाल समुद्र चिरियो। परमेश्वरको चमत्कारद्वारा तिनीहरूले समुद्रको बीचलाई सुक्खा जमिनझैँ पार गरे।

बाइबलले भन्छ, यस चमत्कारद्वारा इस्राएलीहरूले बप्तिस्मा पाए।

त्यसपछि तिनीहरूका लागि मरुभूमिको चट्टानबाट जीवित पानी निस्कियो, र हरेक दिन स्वर्गबाट मन्ना ओर्लियो, जो तिनीहरूको भोजन बन्यो।

तैपनि यी चमत्कारहरू देखेका इस्राएलीहरूमध्ये धेरैजना कनान देशमा प्रवेश गर्न सकेनन्, तर बाटोमै नष्ट भए। किन?

किनकि तिनीहरू गुनासो र असन्तोषमा बाँचे, र त्यस्ता पापहरूबाट पश्चात्ताप गरेनन्।

तिनीहरूले निस्तार-चाडको थुमाको रगत लगाए र पापबाट छुटकारा पाए, तर उनीहरूको अनाज्ञाकारिता र पश्चात्तापको अभावले उनीहरूको आत्मा बचेन।

त्यसैगरी आज हामी पनि, यद्यपि पापबाट छुटकारा पाएका छौं, स्वर्गमा प्रवेश गर्नका लागि अनुग्रहद्वारा पाएको मुक्तिको स्थानलाई पश्चात्ताप र आज्ञाकारिताको जीवनद्वारा अन्त्यसम्म जोगाइराख्नुपर्छ।

---

**తెలుగు**

రోమీయులకు 5:1-6

కాబట్టి మనము విశ్వాసముచేత నీతిమంతులముగా తీర్చబడినందున, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా దేవునితో సమాధానము కలిగియుందము. ఆయన ద్వారా మనము విశ్వాసముచేత ఈ కృపలో ప్రవేశము పొందితివి, అందులో నిలిచియున్నాము; దేవుని మహిమయొక్క నిరీక్షణలో సంతోషించుచున్నాము. అంతేకాక, శ్రమలలోను సంతోషించుచున్నాము; శ్రమ సహనమును, సహనము పరీక్షింపబడిన స్వభావమును, పరీక్షింపబడిన స్వభావము నిరీక్షణను కలుగజేయునని ఎరుగుచున్నాము. ఆ నిరీక్షణ మనలను సిగ్గుపరచదు, ఎందుకంటే మనకు అనుగ్రహింపబడిన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా దేవుని ప్రేమ మన హృదయములలో కుమ్మరింపబడెను. మనము ఇంకా బలహీనులై యుండగా, నిర్ణయింపబడిన కాలమందు క్రీస్తు భక్తిహీనుల కొరకు మరణించెను.

*

ఎవరైనను యేసుక్రీస్తును ప్రభువుగా ఒప్పుకొనినప్పుడు, వారు పాపమునుండి విమోచన పొందుదురు మరియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదురు. అయితే, దీని అర్థం వారి ఆత్మరక్షణ పూర్తయిపోయిందని కాదు. పరలోకములో ప్రవేశించుటకు మనము విశ్వాసముచేత నిలిచియున్న ఈ కృపాస్థానమును అంతము వరకు కాపాడుకొనవలెను.

విశ్వాసముచేత రక్షణ స్థలములో నిలిచియుండుట అంటే ఏమిటి?

అది యేసుక్రీస్తును రక్షకునిగా ఒప్పుకొన్నవారు యేసు మాట ప్రకారము జీవించవలెను; పాపము చేసినప్పుడు వెంటనే పశ్చాత్తాపపడి, యేసు రక్తముచేత ఆ పాపమును కడుగుకొనవలెను.

క్రైస్తవులు పాపము చేసి పశ్చాత్తాపపడనప్పుడు, కృపచేత పొందిన రక్షణ స్థలమును కోల్పోవుదురు. వారు జీవమార్గమును విడిచి నాశనమార్గములో నడుచుదురు.

అటువంటి వారు ఇంకా సంఘమునకు వెళ్తారు, కాని సాతాను అధికారములో నుండియే యేసును నమ్ముచున్నారు.

వారు మనుష్యుల ఆలోచనలు మరియు బోధల ప్రకారము విశ్వాసజీవితం గడుపుచున్నారు. ఇది నాశనమార్గము.

కాని తమ పాపమును గ్రహించి పశ్చాత్తాపపడువారు మరల ప్రభువుయొక్క ఒడికి తిరిగి వచ్చుదురు.

యేసు ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు గట్టిగా ప్రకటించెను: “పశ్చాత్తాపపడుడి, పరలోకరాజ్యము సమీపించియున్నది.”

పరలోకరాజ్యము సమీపించియున్నదనగా, పరలోకరాజ్యాధిపతియైన యేసు సమీపించియున్నాడని అర్థము.

పశ్చాత్తాపపడువారు యేసు రక్తముచేత తమ పాపములనుండి శుద్ధి పొందుదురు మరియు పరలోక పౌరులగుదురు.

ఇశ్రాయేలు ప్రజలు పుట్టుకతోనే దేవుని ప్రజలు. అయితే వారు పశ్చాత్తాపజీవితం గడపనందున సాతాను అధికారములో పడిపోయి నరకమార్గమున నడిచిరి.

అందుచేత ప్రభువు వచ్చెను—వారిని పశ్చాత్తాపమునకు తిప్పి, మరణమార్గమునుండి జీవమార్గమునకు మార్చుటకు.

పాపమునుండి విమోచన పొందుట అనగా రక్షణయాత్రను ప్రారంభించుట. ఈ రక్షణస్థలమును అంతము వరకు కాపాడువాడే పరలోకములో ప్రవేశించును. క్రైస్తవులు యేసు సిలువకృపచేత పొందిన రక్షణస్థలమును పశ్చాత్తాపము మరియు విధేయతయుక్త జీవనముచేత అంతము వరకు కాపాడవలెను. ఒక్కసారిగా పొందిన రక్షణ స్వయంగా నిత్యరక్షణ కాదు.

యేసును రక్షకునిగా ఒప్పుకొనిన వారిలో అనేకులు తరువాత ఆయనను విడిచి నశించుదురు, ఎందుకంటే ఒక్కసారి పొందిన రక్షణే నిత్యరక్షణ అని వారు నమ్ముదురు.

మోషే నాయకత్వములో అనేక ఇశ్రాయేలీయులు కనాను దేశములో ప్రవేశించుటకు ఐగుప్తునుండి బయలుదేరిరి.

దేవుని శక్తిచేత వారి ఎదుట లోతైన ఎర్ర సముద్రము చీలిపోయెను. దేవుని అద్భుతముచేత వారు సముద్రమధ్యమును ఎండిన నేలవలె దాటిరి.

ఈ అద్భుతముచేత ఇశ్రాయేలీయులు బాప్తిస్మము పొందిరని బైబిలు చెప్పుచున్నది.

తరువాత వారి కొరకు అరణ్యశిలనుండి జీవజలము ఉబికెను, ప్రతిదినము ఆకాశమునుండి మన్నా దిగి వారి ఆహారమాయెను.

అయితే ఈ అద్భుతములను అనుభవించిన ఇశ్రాయేలీయులలో చాలా మంది కనాను దేశములో ప్రవేశింపక మార్గమధ్యముననే నశించిరి. ఎందుకు?

ఎందుకంటే వారు ఫిర్యాదు చేయుచు, అసంతృప్తితో జీవించుచు, అట్టి పాపములనుండి పశ్చాత్తాపపడలేదు.

వారు పస్కా గొఱ్ఱెపిల్ల రక్తమును పూసుకొని పాపమునుండి విమోచన పొందిరి; అయినప్పటికిని వారి అవిధేయత మరియు పశ్చాత్తాపలేమి చేత వారి ఆత్మలు రక్షింపబడలేదు.

అదేవిధముగా నేడు మనము కూడ పాపమునుండి విమోచన పొందిన వారమై యున్నప్పటికిని, పరలోకములో ప్రవేశించుటకు కృపచేత పొందిన రక్షణస్థలమును పశ్చాత్తాపము మరియు విధేయతయుక్త జీవనముచేత అంతము వరకు కాపాడవలెను.

---

**தமிழ்**

ரோமர் 5:1-6

ஆகையால், விசுவாசத்தினால் நீதிமான்களாக்கப்பட்ட நாம், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவினாலே தேவனோடே சமாதானம் கொண்டிருக்கிறோம். அவர்மூலமாகவே நாம் இப்போது நிலைத்திருக்கிற இந்த கிருபைக்குள் விசுவாசத்தினால் பிரவேசித்திருக்கிறோம்; தேவனுடைய மகிமையின் நம்பிக்கையில் மகிழ்கிறோம். அதுமட்டுமல்ல, நம்முடைய பாடுகளிலும் மகிழ்கிறோம்; ஏனெனில் பாடு பொறுமையை உண்டாக்குகிறது, பொறுமை சோதிக்கப்பட்ட குணத்தை உண்டாக்குகிறது, சோதிக்கப்பட்ட குணம் நம்பிக்கையை உண்டாக்குகிறது என்பதை அறிந்திருக்கிறோம். அந்த நம்பிக்கை வெட்கப்படுத்தாது; ஏனெனில் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினாலே தேவனுடைய அன்பு நம்முடைய இருதயங்களில் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது. நாம் இன்னும் பலவீனமாக இருந்தபோது, குறிப்பிட்ட காலத்தில் கிறிஸ்து பக்தியில்லாதவர்களுக்காக மரித்தார்.

*

யாராவது இயேசு கிறிஸ்துவை கர்த்தராக ஒப்புக்கொள்ளும்போது, அவர் பாவத்திலிருந்து மீட்கப்படுகிறார் மற்றும் நீதிமானாக எண்ணப்படுகிறார். ஆனால் இதனால் அவரது ஆத்தும இரட்சிப்பு ஏற்கனவே முழுமை பெற்றுவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல. நாம் விசுவாசத்தினால் நிற்கும் இந்த கிருபையின் இடத்தை முடிவுவரை காத்துக்கொள்ள வேண்டும்; அப்போதுதான் பரலோகத்தில் பிரவேசிக்க முடியும்.

விசுவாசத்தினால் இரட்சிப்பின் இடத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பது என்றால் என்ன?

அதன் அர்த்தம், இயேசு கிறிஸ்துவை இரட்சகராக ஒப்புக்கொண்டவர்கள் இயேசுவின் வார்த்தையின்படி வாழ வேண்டும்; அவர்கள் பாவம் செய்தால் உடனே மனந்திரும்பி, இயேசுவின் இரத்தத்தினால் அந்தப் பாவத்தை கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்.

கிறிஸ்தவர்கள் பாவம் செய்து மனந்திரும்பாமல் இருந்தால், கிருபையினால் பெற்ற இரட்சிப்பின் இடத்தை இழக்கிறார்கள். அவர்கள் ஜீவவழியை விட்டுத் துன்மார்க்க அழிவின் வழிக்குச் செல்கிறார்கள்.

அப்படிப்பட்டவர்கள் இன்னும் சபைக்குச் செல்கிறார்கள்; ஆனால் சாத்தானின் ஆட்சிக்குள் இருந்தபடியே இயேசுவை நம்புகிறார்கள்.

அவர்கள் மனித சிந்தனைகளும் போதனைகளும் படி விசுவாச வாழ்க்கை நடத்துகிறார்கள். இது அழிவின் வழி.

ஆனால் தமது பாவத்தை உணர்ந்து மனந்திரும்புகிறவர்கள் மீண்டும் கர்த்தரின் அணைப்பிற்குத் திரும்புகிறார்கள்.

இயேசு இஸ்ரவேல் மக்களிடம் உரக்கச் சொன்னார்: “மனந்திரும்புங்கள்; பரலோக ராஜ்யம் சமீபமாயிருக்கிறது.”

பரலோக ராஜ்யம் சமீபமாயிருக்கிறது என்பதன் அர்த்தம், பரலோகத்தின் ஆண்டவராகிய இயேசு சமீபித்திருக்கிறார் என்பதாகும்.

மனந்திரும்புகிறவர்கள் இயேசுவின் இரத்தத்தினால் பாவங்களிலிருந்து சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் பரலோக ராஜ்யத்தின் குடிமக்களாகிறார்கள்.

இஸ்ரவேல் மக்கள் பிறந்த நாளிலிருந்தே தேவனுடைய ஜனங்கள். ஆனால் அவர்கள் மனந்திரும்பும் வாழ்க்கை வாழாதபடியால், சாத்தானின் ஆட்சிக்குள் விழுந்து நரகத்தின் பாதையில் நடந்தார்கள்.

அதனால்தான் கர்த்தர் வந்தார்—அவர்களை மனந்திரும்பச்செய்து, மரணத்தின் வழியிலிருந்து ஜீவனின் வழிக்குக் கொண்டுபோக.

பாவத்திலிருந்து மீட்கப்படுவது இரட்சிப்பின் பயணத்தின் தொடக்கம். இந்த இரட்சிப்பின் இடத்தை முடிவுவரை காக்கிறவனே பரலோகத்தில் பிரவேசிப்பான். கிறிஸ்தவர்கள் இயேசுவின் சிலுவை கிருபையால் பெற்ற இரட்சிப்பின் இடத்தை மனந்திரும்புதலும் கீழ்ப்படிதலும் நிறைந்த வாழ்க்கையினால் முடிவுவரை காக்க வேண்டும். ஒருமுறை பெற்ற இரட்சிப்பு தானாகவே நித்திய இரட்சிப்பு அல்ல.

இயேசுவை இரட்சகராக ஒப்புக்கொண்ட பலர் பின்னர் அவரை விட்டு விலகி அழிவுக்குச் செல்கிறார்கள்; ஏனெனில் ஒருமுறை பெற்ற இரட்சிப்பே நித்திய இரட்சிப்பு என்று நம்புகிறார்கள்.

மோசேயின் தலைமையில் எண்ணற்ற இஸ்ரவேலர் கானான் தேசத்தில் பிரவேசிக்க எகிப்திலிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

தேவனுடைய வல்லமையினால் அவர்களுக்கு முன்பாக ஆழமான செங்கடல் பிளந்தது. தேவனுடைய அதிசயத்தினால் அவர்கள் கடலின் அடியை உலர்ந்த நிலம்போல் கடந்தார்கள்.

இந்த அதிசயத்தின் மூலம் இஸ்ரவேல் மக்கள் ஸ்நானம் பெற்றார்கள் என்று வேதாகமம் சொல்லுகிறது.

பின்னர் அவர்களுக்காக வனாந்தரத்தின் கல்லிலிருந்து ஜீவத்தண்ணீர் புறப்பட்டது; தினமும் வானத்திலிருந்து மன்னா இறங்கி அவர்களுக்குப் போஜனமானது.

இத்தகைய அதிசயங்களை அனுபவித்த இஸ்ரவேலரில் பெரும்பாலோர் கானான் தேசத்தில் பிரவேசிக்கவில்லை; வழியிலேயே அழிந்துபோனார்கள். ஏன்?

ஏனெனில் அவர்கள் முறையிட்டும் குறை கூறியும் வாழ்ந்தார்கள்; அத்தகைய பாவங்களிலிருந்து மனந்திரும்பவில்லை.

அவர்கள் பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தைப் பூசி பாவத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டார்கள்; ஆனாலும் அவர்களுடைய கீழ்ப்படியாமையும் மனந்திரும்பாமையும் காரணமாக அவர்களுடைய ஆத்துமா இரட்சிக்கப்படவில்லை.

அதேபோல இன்றும் நாம் பாவத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டிருந்தாலும், பரலோகத்தில் பிரவேசிக்க கிருபையினால் பெற்ற இரட்சிப்பின் இடத்தை மனந்திரும்புதலும் கீழ்ப்படிதலும் நிறைந்த வாழ்க்கையினால் முடிவுவரை காக்க வேண்டும்.

------------------

**Kiswahili**

Warumi 5:1-6

Basi, tukiisha kuhesabiwa haki kwa imani, na tuwe na amani na Mungu kwa njia ya Bwana wetu Yesu Kristo. Kwa yeye pia tumepata kwa imani kuingia katika neema hii ambayo tunasimama ndani yake; nasi tunafurahi katika tumaini la utukufu wa Mungu. Wala si hivyo tu, bali tunafurahi pia katika dhiki, tukijua ya kuwa dhiki huleta saburi; na saburi huleta uthabiti wa tabia; na uthabiti wa tabia huleta tumaini. Nalo tumaini halitahayarishi, kwa sababu pendo la Mungu limemiminwa mioyoni mwetu kwa Roho Mtakatifu tuliyopewa. Kwa maana tulipokuwa hatuna nguvu, kwa wakati uliowekwa Kristo alikufa kwa ajili ya wasiomcha Mungu.

*

Mtu anapomkiri Yesu Kristo kuwa Bwana, hukombolewa kutoka katika dhambi na kuhesabiwa haki. Lakini hii haimaanishi kwamba wokovu wa roho yake umekamilika tayari. Ni lazima tushike kwa uthabiti nafasi hii ya neema ambayo tunasimama ndani yake kwa imani hadi mwisho ili tuweze kuingia mbinguni.

Kusimama katika nafasi ya wokovu kwa imani hadi mwisho maana yake ni nini?

Maana yake ni kwamba wale wanaomkiri Yesu Kristo kuwa Mwokozi wanapaswa kuishi kulingana na maneno ya Yesu, na wanapotenda dhambi wanapaswa kutubu mara moja na kuosha dhambi hiyo kwa damu ya Yesu.

Wakristo wanapotenda dhambi na hawatubu, hupoteza nafasi ya wokovu waliyopewa kwa neema. Huiacha njia ya uzima na kuingia katika njia ya uharibifu.

Watu wa namna hiyo bado huendelea kwenda kanisani, lakini humwamini Yesu wakiwa bado chini ya utawala wa Shetani.

Wanaishi maisha yao ya imani kwa kufuata mawazo na mafundisho ya wanadamu. Hiyo ni njia ya uharibifu.

Lakini wale wanaotambua dhambi zao na kutubu hurudi tena katika mikono ya Bwana.

Yesu aliwaita watu wa Israeli akisema, “Tubuni, kwa maana ufalme wa mbinguni umekaribia.”

Kwamba ufalme wa mbinguni umekaribia maana yake ni kwamba Yesu, Bwana wa mbinguni, amekaribia.

Wale wanaotubu huoshwa dhambi zao kwa damu ya Yesu na kuwa raia wa mbinguni.

Watu wa Israeli walikuwa watu wa Mungu tangu kuzaliwa kwao. Lakini kwa sababu hawakuishi maisha ya toba, walianguka chini ya utawala wa Shetani na wakaenda katika njia ya jehanamu.

Ndiyo maana Bwana alikuja—ili kuwaleta kwenye toba na kuwahamisha kutoka njia ya mauti kwenda njia ya uzima.

Kukombolewa kutoka dhambini ni mwanzo wa safari ya wokovu. Yeye anayeishika nafasi hii ya wokovu hadi mwisho ndiye atakayeingia mbinguni. Wakristo wanapaswa kuishika nafasi ya wokovu waliyopewa kwa neema ya msalaba wa Yesu hadi mwisho kwa maisha ya toba na utiifu. Wokovu wa mara moja si wokovu wa milele kwa wenyewe.

Wako wengi wanaomkiri Yesu kuwa Mwokozi, lakini baadaye humwacha na kuangamia, kwa sababu wanaamini kwamba wokovu wa mara moja ni wokovu wa milele.

Chini ya uongozi wa Musa, Waisraeli wengi waliondoka Misri ili kuingia nchi ya Kanaani.

Kwa nguvu za Mungu, Bahari ya Shamu iligawanyika mbele yao. Kwa muujiza wa Mungu walivuka katikati ya bahari kana kwamba ni nchi kavu.

Biblia inasema kwamba kupitia muujiza huu Waisraeli walibatizwa.

Kisha kwa ajili yao maji ya uzima yalitoka katika mwamba jangwani, na kila siku mana ilishuka kutoka mbinguni kuwa chakula chao.

Lakini wengi wa Waisraeli waliopitia miujiza hii hawakuingia nchi ya Kanaani, bali waliangamia njiani. Kwa nini?

Kwa sababu waliishi kwa manung’uniko na malalamiko, wala hawakutubu dhambi hizo.

Walikuwa wamepakwa damu ya mwana-kondoo wa Pasaka na kukombolewa kutoka dhambini, lakini kwa sababu ya kutotii kwao na kutotubu, roho zao hazikuokolewa.

Vivyo hivyo leo, ingawa tumekombolewa kutoka dhambini, ni lazima tushike nafasi ya wokovu tuliyopewa kwa neema hadi mwisho kwa maisha ya toba na utiifu ili tuweze kuingia mbinguni.

---

**Español**

Romanos 5:1-6

Justificados, pues, por la fe, tenemos paz para con Dios por medio de nuestro Señor Jesucristo; por medio de quien también hemos obtenido entrada por la fe a esta gracia en la cual estamos firmes, y nos regocijamos en la esperanza de la gloria de Dios. Y no solo esto, sino que también nos regocijamos en las tribulaciones, sabiendo que la tribulación produce perseverancia; y la perseverancia, carácter probado; y el carácter probado, esperanza. Y la esperanza no avergüenza, porque el amor de Dios ha sido derramado en nuestros corazones por el Espíritu Santo que nos fue dado. Porque cuando aún éramos débiles, a su tiempo Cristo murió por los impíos.

*

Cuando una persona confiesa a Jesucristo como Señor, es redimida del pecado y es justificada. Pero esto no significa que la salvación de su alma ya esté completa. Debemos guardar hasta el fin este lugar de gracia en el cual estamos firmes por la fe, para poder entrar en el cielo.

¿Qué significa permanecer en el lugar de salvación por la fe hasta el fin?

Significa que aquellos que confiesan a Jesucristo como Salvador deben vivir conforme a las palabras de Jesús, y cuando pecan, deben arrepentirse de inmediato y lavar ese pecado con la sangre de Jesús.

Cuando los cristianos pecan y no se arrepienten, pierden el lugar de salvación que les fue dado por gracia. Dejan el camino de la vida y entran en el camino de la destrucción.

Tales personas todavía continúan asistiendo a la iglesia, pero creen en Jesús mientras permanecen bajo el dominio de Satanás.

Viven su vida de fe conforme a pensamientos y doctrinas humanas. Ese es el camino de la destrucción.

Pero aquellos que reconocen su pecado y se arrepienten regresan una vez más al abrazo del Señor.

Jesús clamó al pueblo de Israel: “Arrepentíos, porque el reino de los cielos se ha acercado.”

Que el reino de los cielos se haya acercado significa que Jesús, el Señor del cielo, se ha acercado.

Los que se arrepienten son lavados de sus pecados por la sangre de Jesús y se convierten en ciudadanos del cielo.

El pueblo de Israel era pueblo de Dios desde su nacimiento. Pero como no vivieron una vida de arrepentimiento, cayeron bajo el dominio de Satanás y caminaron por el camino del infierno.

Por eso vino el Señor: para llevarlos al arrepentimiento y trasladarlos del camino de la muerte al camino de la vida.

Ser redimido del pecado es comenzar el camino de la salvación. El que guarda este lugar de salvación hasta el fin entrará en el cielo. Los cristianos deben guardar hasta el fin el lugar de salvación recibido por la gracia de la cruz de Jesús, por medio de una vida de arrepentimiento y obediencia. Una salvación recibida una vez no es, por sí sola, salvación eterna.

Hay muchos que confiesan a Jesús como Salvador, pero después lo abandonan y perecen, porque creen que una salvación recibida una vez garantiza una salvación eterna.

Bajo el liderazgo de Moisés, innumerables israelitas salieron de Egipto para entrar en la tierra de Canaán.

Por el poder de Dios, el profundo Mar Rojo se abrió delante de ellos. Por el milagro de Dios, cruzaron el fondo del mar como si fuera tierra seca.

La Biblia dice que por medio de este milagro el pueblo de Israel fue bautizado.

Después, para ellos brotó agua viva de la roca en el desierto, y cada día descendía maná del cielo para ser su alimento.

Sin embargo, la mayoría de los israelitas que experimentaron estos milagros no entraron en la tierra de Canaán, sino que perecieron en el camino. ¿Por qué?

Porque vivieron en quejas y murmuraciones, y no se arrepintieron de esos pecados.

Habían aplicado la sangre del cordero de la Pascua y fueron redimidos del pecado, pero por su desobediencia y falta de arrepentimiento, sus almas no fueron salvas.

De la misma manera hoy, aunque hemos sido redimidos del pecado, también debemos guardar hasta el fin el lugar de salvación que nos fue dado por gracia, por medio de una vida de arrepentimiento y obediencia, para poder entrar en el cielo.

---

**日本語**

ローマ人への手紙 5:1-6

このように、私たちは信仰によって義と認められたので、私たちの主イエス・キリストによって、神との平和を持っています。またこのキリストによって、私たちは今立っているこの恵みに、信仰によって導き入れられ、神の栄光の望みを喜んでいます。そればかりではなく、苦難をも喜んでいます。苦難が忍耐を生み出し、忍耐が練られた品性を生み出し、練られた品性が希望を生み出すことを知っているからです。この希望は失望に終わることがありません。なぜなら、私たちに与えられた聖霊によって、神の愛が私たちの心に注がれているからです。私たちがまだ弱かったとき、定められた時に、キリストは不敬虔な者たちのために死んでくださいました。

*

人がイエス・キリストを主であると告白するとき、その人は罪から贖われ、義と認められます。しかし、それはその人の魂の救いがすでに完成したという意味ではありません。私たちは、信仰によって立っているこの恵みの場所を最後まで守り続けてこそ、天国に入ることができるのです。

信仰によって救いの場所に立ち続けるとは、どういう意味でしょうか。

それは、イエス・キリストを救い主として告白した者は、イエスの御言葉に従って生きなければならず、罪を犯したときには直ちに悔い改め、その罪をイエスの血によって洗い清めなければならない、ということです。

クリスチャンが罪を犯しても悔い改めないなら、恵みによって与えられた救いの場所を失います。彼らは命の道を離れ、滅びの道へ進むのです。

そのような人々もなお教会に通い続けます。しかし、サタンの支配の下にいながらイエスを信じているのです。

彼らは人間の考えや教理に従って信仰生活を送っています。それは滅びの道です。

しかし、自分の罪に気づいて悔い改める者は、再び主の御腕の中へ戻るのです。

イエスはイスラエルの民に向かって叫ばれました。「悔い改めなさい。天の御国は近づいたからです。」

天の御国が近づいたとは、天の御国の主であるイエスご自身が近づかれたということです。

悔い改める者は、イエスの血によって罪を洗い清められ、天国の民となります。

イスラエルの民は生まれながらに神の民でした。しかし、彼らは悔い改めの生活を送らなかったため、サタンの支配の下に置かれ、地獄への道を歩んでいきました。

そのため主は来られたのです。彼らを悔い改めへ導き、死の道から命の道へ移すためです。

罪から贖われることは、救いの旅の始まりです。この救いの場所を最後まで守る者が天国に入るのです。クリスチャンは、イエスの十字架の恵みによって与えられた救いの場所を、悔い改めと従順の生活によって最後まで守り続けなければなりません。一度受けた救いが、そのまま永遠の救いになるのではありません。

イエスを救い主と告白しながら、その後イエスを離れて滅びる人が非常に多くいます。それは、一度の救いが永遠の救いであると信じているからです。

モーセに導かれて、数え切れないほど多くのイスラエルの民が、カナンの地に入るためにエジプトを出発しました。

神の力によって、彼らの前で深い紅海が分かれました。神の奇跡によって、彼らは海の底を乾いた地のように渡りました。

聖書は、この奇跡によってイスラエルの民がバプテスマを受けたと語っています。

そして彼らのために、荒野の岩から生ける水が湧き出し、毎日天からマナが降って彼らの食べ物となりました。

しかし、これらの奇跡を体験したイスラエルの民の大部分は、カナンの地に入ることができず、途中で滅びました。なぜでしょうか。

彼らが不平とつぶやきの中で生き、そのような罪を悔い改めなかったからです。

彼らは過越の小羊の血を塗り、罪から贖われました。しかし、不従順と悔い改めの欠如によって、彼らの魂は救われませんでした。

同じように今日、私たちも罪から贖われた者であっても、天国に入るためには、恵みによって与えられた救いの場所を、悔い改めと従順の生活によって最後まで守り続けなければなりません。

---

**中文**

罗马书 5:1-6

所以，我们既因信称义，就借着我们的主耶稣基督得与神相和。我们又借着他，因信得进入现在所站的这恩典中，并且欢欢喜喜盼望神的荣耀。不但如此，就是在患难中也是欢欢喜喜的；因为知道患难生忍耐，忍耐生老练，老练生盼望；盼望不至于羞耻，因为所赐给我们的圣灵将神的爱浇灌在我们心里。因我们还软弱的时候，基督就按所定的日期为不敬虔的人死。

*

当一个人承认耶稣基督为主的时候，他就从罪中得赎，并且被称为义。但这并不意味着他灵魂的救恩已经完全成就。我们必须持守这因信所站立的恩典之地直到最后，才能进入天国。

凭着信心一直站立在救恩之地是什么意思？

这意味着那些承认耶稣基督为救主的人，必须照着耶稣的话语而活；当他们犯罪的时候，必须立刻悔改，并借着耶稣的宝血洗净那罪。

当基督徒犯罪却不悔改的时候，他们就失去了那借着恩典所得的救恩地位。他们离开生命的道路，走向灭亡的道路。

这样的人仍然继续去教会，但却是在撒但的权势之下信耶稣。

他们照着人的思想和教义过信仰生活。这是灭亡的道路。

但那些觉悟自己罪恶并悔改的人，就再次回到主的怀抱中。

耶稣向以色列百姓呼喊说：“你们应当悔改，因为天国近了。”

天国近了，意思就是天国的主耶稣已经近了。

悔改的人借着耶稣的宝血洗净罪恶，成为天国的子民。

以色列百姓从出生起就是神的子民。但因为他们没有过悔改的生活，就落在撒但的权势之下，走上通往地狱的道路。

所以主来到，为要使他们悔改，把他们从死亡的道路迁到生命的道路上。

从罪中得赎，是救恩旅程的开始。惟有将这救恩的地位持守到底的人，才能进入天国。基督徒必须借着悔改和顺服的生活，将因耶稣十字架恩典所得的救恩地位持守到底。一次得救，并不等于自然永远得救。

有太多人承认耶稣为救主，后来却离开他而灭亡，因为他们相信一次得救就是永远得救。

在摩西的带领下，无数以色列百姓离开埃及，为要进入迦南地。

借着神的大能，深深的红海在他们面前分开了。借着神迹，他们如同行走干地一样走过海底。

圣经说，以色列百姓借着这神迹受了洗。

后来，为他们的缘故，旷野的磐石流出活水，天上天天降下吗哪作他们的食物。

然而，经历这些神迹的大多数以色列人，却没有进入迦南地，反倒在路上灭亡了。为什么呢？

因为他们活在埋怨和发怨言中，并且不为这些罪悔改。

他们曾涂抹逾越节羊羔的血，从罪中得赎；但因他们悖逆、不悔改，他们的灵魂并没有得救。

今天也是一样，虽然我们已经从罪中得赎，但我们仍然必须借着悔改和顺服的生活，将这因恩典所得的救恩地位持守到底，才能进入天国。

[나의생명 예수님]

아멘 감사합니다