질문 14: 신앙
제2
조 두 번째 조에서 우리는 묻습니다: 신앙이란 무엇인가?
[S.T. 제2-2조, 4, 1.] |
| Secundo quaeritur quid sit fides | 어려움 |
| 그리고 사도에 대해 말하라, 히브리어서 11장 1장, quod substantia rerum sperandarum, 논지가 없다. 그리고 그 남자 디캣을 보여줘. | 사도는 (히브리서 11:1) 믿음이 "바라는 것의 실체이며, 나타나지 않는 것들의 증거[논증]"라고 말합니다. 이것은 잘못된 것으로 보입니다. |
| Quia nulla qualitas est substantia. Fides est qualitas, cum sit virtus, quae est bona qualitas 등등. 따라서 실체가 없다. | 1. 어떤 성질도 실체가 아니지만, 신앙은 덕이기 때문에 좋은 성품이다.... 따라서 신앙은 실체가 아닙니다. |
| Praeterea, esse spirituale superadditur ad esse naturale, et est perfectio eius; Unde et debet ei esse simile. Sed in esse naturali hominis dicitur esse substantia ipsa essentia animae, quae est actus primus; Non autem potentia, quae est principium actus secundi. Ergo et in esse spirituali non debet dici substantia ipsa fides, vel alia aliqua virtus, quae est proximum operationis principium, unde et potentiam perficit; 그럼 은혜로, 그리고 그것이 영적으로 가장 중요하게 행동하는 것이고, 그것도 본질적으로 존재하는 존재입니다. | 2. 영적 존재는 자연 존재에 더해지며 그 완전성이다. 이 때문에 비슷해야 합니다. 그러나 인간의 자연 존재에서는 그 존재의 본질이 바로 영혼의 본질이라고 불리며, 이것이 첫 번째 행위입니다. 하지만 권력, 즉 2막의 원리를 본질이라고 부르지 않습니다. 따라서 영적 존재에서는 신앙이나 어떤 덕도 본질이라고 불러서는 안 됩니다. 덕은 근접한 작동 원리이며 권능을 완성합니다. 은총은 오히려 본질이라고 불러야 합니다. 영적 존재는 은혜에서 비롯되며, 그 첫 행위부터 은혜가 영혼의 본질을 완성시키기 때문입니다. |
| Sed dicebat, quod fides dicitur substantia in quantum est prima inter alias virtutes. Sed contra, virtutes considerantur tripliciter: scilicet quantum ad habitus et quantum ad obiecta et quantum ad potentias. Sed quantum ad habitus fides non est aliis before. Non enim haec definitio videtur dari de fide nisi secundum quod est formata; sic enim solummodo fundamentum est, ut Augustinus dicit: habitus autem gratuiti omnes simul infunduntur. Similiter etiam nec quantum ad obiecta fides prior aliis videtur esse. Not enim magis fides tendit in primum verum, quod videtur esse proprium eius obiectum, quam caritas in summum bonum, vel spes in summum arduum, vel in summam Dei liberalitatem. Similiter nec quantum ad potentias, quia omnis virtus gratuita videtur respicere affectum. 따라서 우리는 우선 존재한다; Et sic non debet dici aliarum fundamentum vel substantia. | 3 신앙이 실체라고 불리는 이유는 덕 중 첫 번째이기 때문이라고 한다.—오히려 덕은 세 가지 방식으로 고려할 수 있다: 습관, 목적, 그리고 능력에 관해서. 그러나 그들의 습관에 관해서는, 신앙이 다른 신앙보다 우선하지 않은데, 이 정의는 신앙이 형성되는 한(formata) 정도에서만 신앙의 정의를 제공하는 것처럼 보입니다. 왜냐하면 오직 이런 방식으로만 기초가 될 수 있기 때문이다, 아우구스티누스가 말하듯이. 하지만 모든 자유롭게 주어진 습관은 동시에 스며든다. 마찬가지로, 신앙은 그 대상에 대해 다른 신앙들보다 우선순위가 없는 것처럼 보입니다. 신앙은 자비가 최고의 선을 위해 노력하는 것보다, 가장 얻기 어려운 것을 희망하는 것, 하나님의 가장 큰 관대함을 위해 하는 희망보다 더 진실한 목적을 위해 노력하지 않는다. 또한 신앙은 그들의 능력에 관해 우선하지 않으며, 모든 자유롭게 주어진 덕은 애정을 바라보는 듯하다. 따라서 믿음은 결코 다른 것들보다 앞서는 것이 아니며, 따라서 다른 것들의 기초나 본질이라고 부를 수 없습니다. |
| 프레테레아, 레스 스페란다에 마기스 스프레스툰트가 노비스 페르 카리타템 콰므 페 피뎀. Ergo haec definitio magis videtur convenire caritati quam fidei. | 4. 희망할 만한 것들은 믿음이 아니라 자선을 통해 우리 안에 존재한다. 따라서 이 정의는 신앙보다 자선에 더 잘 맞는 것 같습니다. |
| 프라이테레아, 진실로 전해, 마테, 글로사에 적힌 것. I, 2, si quis recte spem diffiniat oportet quod fides in eius definitione ponatur; spes autem ponitur in definitione rei sperandae. Si ergo res speranda ponitur in definitione fidei, erit circulus in definitionibus; 그럼 불편하지, 그럼 얼마나 액티브 프리우스와 메모가 있어. Continget enim idem in definitione sui ipsius poni, definitionibus loco nominum acceptis; Continget etiam 정의 infinitas esse. | 5. 희망은 주석에서 명확히 드러난 바와 같이, 희망을 올바르게 정의한다면 믿음도 그 정의에 포함되어야 한다. 하지만 희망은 희망해야 할 대상의 정의에 포함된다. 이제 희망하는 것이 신앙의 정의에 포함된다면, 우리의 정의에는 원이 생기게 됩니다; 하지만 이것은 비논리적입니다. 왜냐하면 무언가가 자기 자신보다 먼저 존재하고, 더 잘 알려져 있기 때문입니다. 왜냐하면 사물 자체가 사물의 이름 대신 정의를 사용하기 때문이다. 따라서 어떤 것을 정의할 때는 끝없는 과정이 존재합니다. |
| 프레테레아, 디버소룸 습관은 디versa 순 오비에크타. Sed virtutes theologicae habent idem pro fine et obiecto. Ergo in virtutibus theologicis oportet quod diversarum virtutum sint diversi fines. Sed res speranda est proprius finis spei. Ergo non debet in definitione fidei poni neque ut finis neque ut obiectum. | 6. 서로 다른 습관은 다른 목적을 가진다. 하지만 신학적 덕목도 그 목적과 목적에 대해 같은 의미를 가지고 있습니다. 따라서 신학적 덕목에는 서로 다른 덕목에 대한 목적이 달라져야 한다. 하지만 바라는 것은 희망의 적절한 종말입니다. 따라서 신앙은 신앙의 목적이나 목적 어느 것도 포함되어서는 안 된다. |
| Praeterea, fides magis perficitur per caritatem quam per spem; Unde et per caritatem formari dicitur. Ergo in definitione fidei magis debet poni obiectum caritatis, quod est bonum vel diligendum, quam obiectum spei, quod est res speranda. | 7. 믿음은 희망이 아닌 자비를 통해 완성되므로, 자비를 통해 형성된다고 합니다. 따라서 믿음의 정의에는 희망의 대상이 아니라 선, 즉 사랑해야 할 대상인 자선의 대상을 포함해야 합니다. |
| Praeterea, fides praecipue respicit ipsos articulos. Sed articuli non omnes pertainent ad res sperandas, sed solum unus vel duo, scilicet carnis resurrectionem, vitam aeternam. Non ergo res speranda in definitione fidei poni debuit. | 8. 신앙은 특히 신앙의 조항들을 의미합니다. 하지만 이 모든 조항이 아니라 한두 편, '몸과 영생의 부활'만이 희망할 만한 것들을 언급합니다. 따라서 희망해야 할 것은 신앙의 정의에 포함되어서는 안 됩니다. |
| Praeterea, argumentum est actus rationis. Sed fides est eorum quae sunt supra rationem. 따라서 논디베트 디키 논거가 없다. | 9. 논증(argumentum)은 이성의 행위이다. 하지만 믿음은 이성을 초월한 것들에 관한 것입니다. 따라서 신앙은 논증이라고 불려서는 안 된다. |
| Praeterea, in anima est duplex motus: scilicet ab anima, et ad animam. In motu autem ad animam est principium extrinsecum; In Motu Autem ab anima est intrinsecum. Sed non potest esse idem intrinsecum et extrinsecum principium. 그래서 비정권 에세 이데므 프린키피움 모투스 퀴 에스트 ad animam et qui est ab anima. Sed cognitio perficitur in motu ad animam; Affectio Autem in Motu ab anima. Ergo nec fides nec aliquid aliud potest esse principium affectionis et cognitionis; Ergo in definitione fidei inconvenienter ponitur aliquid pertinens ad affectionem, scilicet substantia rerum sperandarum, et aliquid pertinens ad cognitionem, scilicet argumentum non apparentium. | 10. 영혼에는 두 가지 움직임이 있는데, 하나는 영혼에서, 하나는 영혼으로부터입니다. 영혼으로의 이동에서는 원리가 외재적이다; 영혼에서 우러나오는 것은 내재적입니다. 같은 원리는 내재적이면서도 외적 원리일 수 없다. 따라서 같은 운동 원리는 영혼으로, 영혼으로도 이루어질 수 없다. 그러나 인지는 영혼으로의 움직임을 통해 이루어지지만, 애정은 영혼에서의 움직임을 통해 이루어진다. 따라서 신앙이나 그 어떤 것도 애정과 인식의 원리가 될 수 없다. 이 때문에 신앙의 정의에 애정과 관련된 것, 즉 "희망하는 것의 실체"와 인지와 관련된 것, 즉 "보이지 않는 것의 증거"를 포함하는 것은 비논리적입니다. |
| 프레테레아, unus habitus non potest esse diversarum potentiarum. Sed affectiva et intellectiva sunt diversae potentiae. Cum ergo fides sit unus habitus, non potest ad cognitionem et affectionem pertinere; 그리고 그가 프리우스를 가지고 있어. | 11. 한 가지 습관이 서로 다른 권력에 속할 수 없다. 하지만 감정과 지성은 다른 힘입니다. 따라서 믿음은 하나의 습관일 뿐이므로, 인지와 애정에는 해당되지 않는다. 우리는 앞서 말한 대로 결론을 내립니다. |
| 프라이테레아, 유니우스 비투스 우누스 에스트 액투스. Cum ergo in definitione fidei ponantur duo actus: scilicet facere res, sperandas substare in nobis, secundum quem actum dicitur substantia rerum sperandarum, et arguere mentem, secundum quem dicitur argumentum non apparentum, videtur quod inconvenienter descriptatur. | 12. 각 수도복에는 하나의 행위가 있다. 따라서 신앙의 정의에는 두 가지 행위가 포함되어 있는데, 즉 희망하는 것들이 우리 안에 존재하게 하는 것, 즉 "희망하는 것의 실체"라고 부르는 한, 그리고 마음을 설득하는 것, 즉 "보이지 않는 것의 증거"라고 부르는 것이기 때문에, 이는 만족스러운 설명으로 보이지 않는다. |
| 프라이테레아, 지성은 우선 감정이다. Sed hoc quod dicitur substantia rerum sperandarum pertinet ad affectum; Quod vero subiungitur argumentum non apparentium, pertinet ad intellectum. 따라서 남성 ordinantur partes 설명은 praedictae입니다. | 13. 이해가 애정보다 우선이다. 그러나 '기대하는 것의 실체'라고 불리는 것은 애정에 관한 것이고, '보이지 않는 것의 증거'라는 말에 추가된 것은 이해에 속한다. 따라서 앞서 언급한 정의의 부분들은 올바른 순서가 아닙니다. |
| Praeterea, argumentum dicitur quia arguit mentem ad assentiendum alicui. Sed mens arguitur ad assentiendum aliquibus ex hoc quod illa fiunt ei apparentia. Ergo videtur esse oppositio in adiecto, quod dicitur argumentum non apparentium. | 14. 증거란 마음이 어떤 것에 동의하도록 설득하는 것이라고 말한다. 하지만 마음은 그것이 명확해지기 때문에 동의하도록 설득된다. 따라서 "보이지 않는 것의 증거"라고 불리는 대상은 모순을 포함하는 것으로 보인다. |
| Praeterea, fides cognitio quaedam est. Sed omnis cognitio est secundum quod aliquid apparet cognoscenti; Tam enim in sensitiva quam in intellectiva cognitione aliquid apparet. 따라서 불편한 dicitur quod fides는 non apparentium에 앉아 있습니다. | 15. 믿음은 일종의 지식이다. 그러나 모든 지식은 무언가가 아는 자에게 나타나는 한에서 이루어지며, 무언가는 감각 지식뿐 아니라 지적 지식 속에서도 나타난다. 따라서 믿음이 "보이지 않는 것들"이라고 말하는 것은 비논리적이다. |
| 답변. | 답글 |
| Dicendum, quod secundum quosdam, apostolus per hanc definitionem non intendit ostendere quid sit fides, sed quid faciat fides. Videtur autem potius esse dicendum quod haec fidei notificatio sit completissima eius definitio: non ita quod sit secundum debitam formam definitionis tradita, sed quia in ea sufficienter tanguntur omnia quae exiguntur ad fidei definitionem. Quandoque enim ipsis etiam philosophis sufficit tangere principia syllogismorum et definitionum, quibus habitis, non est difficile in formam debitam reducere secundum artis doctrinam. Huius autem signum est ex tribus. | 어떤 이들에 따르면, 사도가 이 정의를 내릴 때 그는 믿음이 무엇인지 보여주려 하지 않고, 믿음이 무엇을 하는지를 보여주고 싶었던 것입니다. 하지만 이 설명이 매우 완전한 정의라고 말하는 것이 더 나을 것 같습니다. 그것은 정의의 요구된 형태에 따라 주어진다는 의미가 아니라, 그 안에 신앙 정의에 필요한 모든 것이 충분히 언급되어 있기 때문이다. 때로는 철학자들 자신을 다룰 때조차도, 삼단논법과 정의의 원리를 언급하는 것만으로도 충분한데, 일단 그것을 갖게 되면 철학의 규칙에 따라 적절한 형태로 환원하는 것이 간단하기 때문이다. 이는 세 가지 고려사항에서 명확합니다. |
| Primo ex hoc quod omnia principia ex quibus esse fidei dependet, in hac definitione tanguntur. Cum enim dispositio credentis, ut supra dictum est, talis sit, quod intellectus determinetur ad aliquid per voluntatem; voluntas autem nihil facit nisi secundum quod est mota per suum obiectum, quod est bonum appetibile, et finis; requiritur ad finem duplex principium: unum primum quod est bonum movens voluntatem; Et secundo id cui intellectus assentit voluntate faciente. | 첫째, 신앙의 본질이 의존하는 모든 원칙을 언급하고 있다는 사실에서 비롯됩니다. 앞서 말했듯이, 믿는 자의 상태는 지성이 의지를 통해 어떤 것에 결정되어 있고, 의지는 추구해야 할 선과 그 목적에 의해 움직일 때만 아무런 역할을 하지 않는다. 이를 고려할 때, 신앙은 두 가지 원칙이 필요하다. 첫째는 의지를 움직이는 선이고, 둘째는 의지의 영향 아래 이해가 동의하는 것이다. |
| Est autem duplex hominis bonum ultimum, quod primo voluntatem movet quasi ultimus finis. Quorum unum est proportionatum naturae humanae, quia ad ipsum obtinendum vires naturales sufficiunt; 그리고 그 철학은 기쁨을 주고받으며: 생각에 잠기며, 현명한 행위로 구성되어 있다; vel activa, quae consistit primo in actu prudentiae, et consequenter in actibus aliarum virtutum moralium. | 그러나 인간은 두 가지 최종 선을 가지며, 먼저 의지를 최종 목적으로 움직이게 한다. 첫 번째는 자연적 힘이 그것을 달성할 수 있기 때문에 인간 본성에 비례합니다. 이것이 철학자들이 말하는 행복으로, 지혜의 행위로 이루어진 관상적 행복이나, 신중함의 행위와 신중함에 의존하는 다른 도덕적 덕목들의 행위로 이루어진 능동적 행복으로 말한다. |
| Aliud est bonum hominis naturae humanae ratioem excedens, quia ad ipsum obtinendum vires naturales non sufficiunt, nec etiam ad cognoscendum vel dessiderandum; Sed ex sola divina liberalitate homini repromittitur; 고린전서. II, 9: 눈은 생기지 않는다 등, 그리고 영원히 살아라. Et ex hoc bono voluntas inclinatur ad assentiendum his quae per fidem tenet; 빚. VI, 40, 모든 것을 사랑하는 아이와 신용을 받으면, 영원히 살아. | 다른 하나는 인간의 본성과 전혀 비례하지 않는 선인데, 이는 인간의 자연적 힘만으로는 생각이나 욕망 어느 쪽으로도 그것을 이루기에 충분하지 않기 때문입니다. 그것은 오직 신성한 관대함을 통해서만 인간에게 약속된다: "눈은 못했다..." (고린도전서 2:9). 이것은 영원한 생명입니다. 이 선함 때문에 의지는 믿음으로 지닌 것들에 동의하는 경향이 있다. 예를 들어 요한복음(6:40)은 이렇게 말합니다: "아들을 보고 믿는 자는 모두 영생을 얻으리라." |
| Nihil autem potest ordinari in aliquem finem nisi praeexistat in ipso quaedam proportio ad finem, ex qua proveniat in ipso desiderium finis; Et hoc est secundum quod aliqua finis inchoatio fit in ipso, quia nihil appetit bonum nisi in quantum habet aliquam illius boni similitudinem. Et inde est quod in ipsa natura humana est quaedam inchoatio ipsius boni quod est naturae proportionatum: praeexistunt enim naturaliter in ipso principia demonstrationum per se nota, quae sunt semina quaedam contemplationis sapientiae; Et principia iuris naturalis quae sunt semina virtutum moralium. | 그러나 어떤 목적으로도 일정한 비율이 미리 존재하지 않는 한 어떤 목적으로도 지시될 수 없으며, 바로 여기서 목적에 대한 욕망이 생긴다. 이는 어떤 의미에서 목적이 그 안에 비완성적으로 존재하도록 만들어졌기 때문이다. 왜냐하면 그것은 끝과 어느 정도 닮은 것 외에는 아무것도 원하지 않기 때문이다. 이 때문에 인간 본성에는 선에 비례하는 초기 참여가 존재한다. 지혜의 묵상의 씨앗인 자명한 실증 원칙들은 자연스럽게 그 선에 선행되어 있으며, 도덕적 덕목의 씨앗인 자연법 원리들도 마찬가지다. |
| Unde oportet etiam quod ad hoc quod homo ordinetur in bonum vitae aeternae, quod quaedam inchoatio ipsius fiat in eo cui repromittitur. Vita autem aeterna consistit in plena Dei cognitione, ut patet Ioan. XVII, 3: haec est vita 등; unde oportet huius cognitionis supernaturalis aliquam inchoationem in nobis fieri; Et hoc est per fidem, quae ea tenet ex infuso lumine, quae naturalem cognitionem excedunt. | 이 때문에 인간이 영생이라는 선에 정해져 있으려면, 약속받은 자에게 그 선이 처음에 참여해야 한다. 그러나 영생은 하나님에 대한 완전한 지식에 포함되며, 요한복음(17:3)에서 명확히 드러납니다: "이것이 곧 영생이다...." 따라서 우리 안에 이 초자연적 지식의 초기 참여가 반드시 있어야 합니다. 우리는 믿음을 통해 그것을 가지며, 그 믿음은 주입된 빛 때문에 우리의 자연 지식을 넘어선 것들을 담고 있습니다. |
| Consuevit autem in totis quae habent partes ordinatas, prima pars, in qua est totius inchoatio, dici totius substantia, ut fundamentum domus, et carina navis; unde et philosophus dicit in XI Metaph., quod si ensset unum totum, quod prima pars eius esset substantia. Et sic fides, in quantum est in nobis inchoatio quaedam vitae aeternae, quam ex divina repromissione speramus, dicitur substantia rerum sperandarum: et sic in hoc tangitur comparatio fidei ad bonum quod movet voluntatem determinantem intellectum. | 이제, 부분이 순서를 가진 복합적인 사물에서는 첫 번째 부분을 전체 전체의 실체라고 부르는 것이 관례가 있는데, 그 부분에는 전체의 시작이 있기 때문이다. 예를 들어 집의 기초와 선박의 선체가 있습니다. 이에 따라 철학자는 말한다: "존재가 하나라면, 그 첫 부분은 실체일 것이다." 마찬가지로, 믿음은 "바라는 것들의 본질"이라고 불리는데, 이는 신성한 약속에 의해 희망하는 영생의 초기 참여이기 때문입니다. 이와 같이 신앙과 선의 관계가 언급되며, 이는 지성을 결정하는 의지를 움직이게 한다. |
| Voluntas autem mota a bono praedicto proponit aliquid intellectui naturali non apparens, ut dignum cui assentiatur; Et sic determinat ipsum ad illud non apparens, ut scilicet ei assentiat. Sicut igitur intelligibile quod est visum ab intellectu, determinat intellectum, et ex hoc dicitur mentem arguere; Ita etiam et aliquid non apparens intellectui determinat ipsum, et arguit mentem ex hoc ipso quod est a voluntate acceptatum, ut cui assentiatur. Unde secundum aliam litteram dicitur convictio, quia convincit intellectum modo praedicto; Et ita in hoc quod dicitur argumentum non apparentium, tangitur comparatio fidei ad id cui assentit intellectus. | 그러나 의지는 이 선의 움직임 아래에서 자연스러운 이해에는 명백하지 않은 무언가를 동의할 가치가 있다고 제안한다. 이렇게 해서 명백하지 않은 것, 즉 동의하는 결정에 대한 이해를 부여한다. 따라서, 이해가 보는 이해 가능한 사물이 이해를 결정하며, 이 때문에 마음에 결정적인 증거(논쟁)를 준다고 하듯이; 또한 이해에 명백하지 않은 무언가가 그것을 결정하고 설득(논증)한다. 왜냐하면 의지가 그것을 동의해야 할 것으로 받아들였기 때문이다. 이 때문에 다른 해석에서는 증거(argumentum) 대신 증명(convictio)이 있는데, 이는 앞서 언급한 방식으로 지성을 설득하기 때문이다. 따라서 '보이지 않는 것의 증거'라는 말에는 이해가 동의하는 것과 신앙의 관계를 언급한다. |
| Sic ergo habemus fidei materiam sive obiectum in hoc quod dicit non apparentium; actum in hoc quod dicit argumentum; ordinem ad finem in hoc quod dicit substantia rerum sperandarum. Ex actu autem datur intelligi et genus, scilicet habitus, qui per actum cognoscitur, et subiectum, scilicet mens; Nec plura requiruntur ad alicuius virtutis definitionem. Unde facile est definitionem secundum dicta, artificialiter formare: ut dicamus quod fides est habitus mentis, qua inchoatur vita aeterna in nobis, faciens intellectum non apparentibus assentire. | 그래서 '보이지 않는 것들'이라는 말에는 신앙의 주제 또는 대상이 있습니다; "증거"에서는 행위가 있습니다; 그리고 "희망할 것의 실체"에서는 끝까지 안수를 받습니다. 행위를 통해 우리는 행위를 통해 알게 되는 관례(genus)와 정신(mind)이라는 주체를 이해할 수 있다. 그리고 덕목의 정의에 다른 것은 필요하지 않습니다. 따라서 지금까지 말한 내용을 바탕으로 우리는 과학적으로 정의를 세울 수 있으며, "믿음은 우리 마음의 습관이며, 영원한 생명이 우리 안에서 시작되며, 명백하지 않은 것들에 동의하게 만든다."고 말할 수 있다. |
| Secundum signum est quod per hanc definitionem distinguitur fides ab omnibus aliis. Per hoc enim quod dicitur non apparentium, distinguitur fides a scientia et intellectu. Per hoc autem quod dicitur argumentum, distinguitur ab opinione et dubitatione, in quibus mens non arguitur, id est non determinatur ad aliquid unum; Et similiter ab omnibus habitibus qui non sunt cognitivi. Per hoc autem quod dicit substantia rerum sperandarum, distinguitur a fide communiter accepta, secundum quam dicimur credere id quod vehementer opinamur vel testimonio alicuius hominis; Et iterum a prudentia, et ab aliis habitibus cognitivis, qui non ordinantur ad res sperandas; 벨 si ordinantur, non fit per eos propria inchoatio rerum sperandarum in nobis. | 이것이 좋은 정의임을 보여주는 두 번째 징후는 이를 통해 신앙을 다른 모든 것과 구별할 수 있다는 점입니다. "보이지 않는 것들 중에서"라는 말로 신앙은 과학적 지식과 이해와 구별된다. "증거"라는 단어는 의견과 의심, 즉 마음이 한 가지에 확신하지 못하는 의심과 구별된다. 이것은 또한 인지적이지 않은 모든 습관과도 구별됩니다. "희망할 것의 실체"라는 말로 구분되며, 이는 넓은 의미의 믿음과 구별된다. 즉, 우리가 확고히 고수하는 의견을 믿는다고 하는 믿음이나 어떤 사람의 증언에 근거해 믿는 믿음을 말하는 것이다. 이것은 또한 신중함이나 다른 인지 습관과도 구별되는데, 이들은 바라는 것에 정해져 있지 않거나, 설령 정해졌더라도 우리가 바라는 것에 처음으로 참여하지 않는 것이다. |
| Tertium signum est ex hoc quod quicumque fidem definire voluerunt, non potuerunt aliter definire, nisi vel ponendo totam definitionem sub aliis verbis, vel aliquam partem eius. Quod enim dicit Damascenus, fides est eorum quae sperantur, hypostasis, et redargutio eorum quae non videntur, expresse patet idem esse cum hoc quod apostolus dicit. Sed quod Damascenus ulterius addit: indistabilis et iniudicabilis spes eorum quae nobis a Deo annuntiata sunt, et petitionum nostrarum functionis; Est quaedam explicatio huius quod dixerat rerum sperandarum substantia. Res enim sperandae principaliter sunt praemia nobis divinitus promissa; et secundario quaecumque alia a Deo petimus ad hoc necessaria, de quibus habetur per fidem certa spes; quae nec potest deficere, et propter hoc dicitur indistabilis; nec potest merito reprehendi tamquam vana, et propter hoc dicitur iniudicabilis. | 이것이 좋은 정의임을 보여주는 세 번째 징후는 신앙을 정의하고자 하는 사람은 전체 정의 또는 그 일부를 포함해야 한다는 점에서 비롯됩니다. 왜냐하면 다마스쿠스가 "믿음은 바라는 것들의 실체이자, 보이지 않는 것들의 증거"라고 말할 때, 그는 분명히 사도와 같은 말을 하고 있기 때문입니다. 그가 덧붙일 때: "하나님께서 우리에게 선포하신 것들에 대한 흔들림 없고 흠잡을 데 없는 소망과 우리의 간청이 이루어질 것"이라는 말에 담겨 있던 내용을 설명하는 것이다. 가장 먼저 바라는 것은 하나님께서 약속하신 보상이고, 그 다음으로는 하나님께서 바라는 것들이며, 전자에 필요한 것들이며 우리의 믿음이 확실한 희망을 주는 것입니다. 이 희망은 결코 실패할 수 없으며, 그래서 이를 '흔들리지 않는 희망'이라고 부른다. 또한 그것을 허영심으로 정당하게 비난할 수 없으므로, 이를 "흠잡을 데 없는" 것으로 불린다. |
| Quod vero Augustinus dicit, fides est virtus qua creduntur quae non videntur; 그리고 다마스케누스를 말하라: 비종교재판 합의는 믿음이다; 그리고 네가 휴고 데 스를 말하라. Victore: fides est certitudo quaedam animi de absentibus, supra opinionem, et infra scientiam; idem est ei quod apostolus dicit dicit argumentum non apparentium. Dicitur tamen esse infra scientiam, quia non habet visionem sicut scientia, quamvis habeat ita firmam adhaesionem. Supra opinionem autem dicitur, propter firmitatem assensus. 그리고 과학적 하위 논리, 양자 이름 없는 것; 양자 주장에서 상급 의견. De aliis autem patet per praedicta. | 아우구스티누스의 말: "믿음은 보이지 않는 것을 믿는 덕이다"; 그리고 다마스쿠스의 "믿음은 탐구 없는 동의다"; 그리고 세인트 빅터의 휴의 "믿음은 부재하는 것에 대한 마음의 확신이며, 이는 의견보다 더 크고 과학적 지식보다는 적다"는 모두 사도의 말과 같은 의미이다: "보이지 않는 것의 증거". 그럼에도 불구하고, 신앙은 과학처럼 비전을 가지지 않기 때문에 '과학적 지식보다 부족하다'고 말하지만, 같은 확고한 신념을 가지고 있습니다. 그럼에도 불구하고 동의의 확고함 때문에 '단순한 의견 이상'이라고 불린다. 따라서 "보이지 않는 것들"을 가리키는 "과학보다 적다"고 하며, 확신(argumentum)을 가리키는 부분에서는 "의견보다 더 낫다"고 합니다. 나머지에 대해서는 우리가 말한 것만으로도 충분한 설명입니다. |
| 쿠드 베로 디짓 디오니시우스 7세 캡. De divinis nominibus fides est manens credentium fundamentum, collocans eos in veritate, et in ipsis veritatem; Idem est ei quod dicitur ab apostolo, substantia rerum sperandarum. Cognitio enim veritatis est res speranda, cum beatitudo nihil aliud sit quam gaudium de veritate, ut dicit Augustinus in libro confessionum. | 더불어, 디오니시우스가 "믿음은 믿는 자들의 견고한 토대이며, 그들을 진리로, 그들 안에 진리를 세운다"고 말할 때, 그는 사도가 말한 것과 같은 의미입니다: "바라야 할 것들의 실체"입니다. 진리에 대한 지식은 바라는 것이며, 아우구스티누스가 말하길 "복음은 진리를 기뻐하는 것과 다름없다"고 합니다. |
| 어려움에 대한 해답 |
| Ad primum igitur dicendum, quod fides dicitur substantia, non quia sit in genere substantiae, sed per quamdam similitudinem substantiae; In quantum scilicet est prima inchoatio et quasi quoddam fundamentum totius spiritualis vitae, sicut substantia est fundamentum omnium entium. | 1. 믿음이 실체라고 불리는 이유는 실체의 범주에 속하기 때문이 아니라, 실체와 어느 정도 유사하기 때문이다. 즉, 전체 영적 삶의 초기 참여이자 일종의 기초라는 점에서, 실체가 모든 존재의 기초인 것과 같다. |
| Ad secundum dicendum, quod apostolus intendit comparare fidem non ad ea quae sunt intus, sed ad ea quae sunt extra. Quamvis autem essentia animae in esse naturali sit primum et substantia respectu potentiarum et habituum, et omnium consequentium quae insunt, non tamen in essentia invenitur habitudo ad res exteriores, sed in potentia primo; Et similiter nec in gratia, sed in virtute, et primo in fide. Unde non potuit dici quod gratia esset substantia rerum sperandarum, sed fides. | 2. 사도는 믿음을 우리 안에 있는 것이 아니라 우리 밖에 있는 것들과 비교하고자 했습니다. 그러나 영혼의 본질이 자연 존재에서 첫 번째이자 실체에 내재된 능력, 습관, 그리고 실체에 부응하는 모든 것에 관한 것임에도 불구하고, 외부와의 관계는 본질이 아니라 능력에 있다. 마찬가지로, 이 관계는 은혜에서 발견되는 것이 아니라 덕, 그리고 무엇보다도 믿음에서 찾을 수 있습니다. 따라서 은혜가 바라야 할 것의 본질이라고 할 수는 없지만, 믿음이 그랬다. |
| Ad tertium dicendum, quod fides praecedit alias virtutes et ex parte obiecti, et ex parte potentiae, et ex parte habitus. Ex parte quidem obiecti, non propter hoc quod ipsa magis tendat in suum obiectum quam aliae virtutes in suum; Sed quia suum obiectum naturaliter primo movet quam obiectum caritatis et aliarum virtutum. Quod patet, quia bonum nunquam movet nisi praeintellectum, ut dicitur in III de anima. Sed verum ad hoc quod moveat intellectum, non indiget aliquo motu appetitus: et inde est etiam quod actus fidei naturaliter est prior quam actus caritatis; Et similiter etiam habitus, quamvis tempore sint simul, cum fides est formata; Et eadem ratione potentia cognoscitiva est naturaliter prior quam affectiva. Fides autem est in cognitiva: quod patet ex hoc quod proprium obiectum fidei est verum, non autem bonum; Sed quodammodo habet complementum in voluntate, ut infra dicetur. | 3. 신앙은 그 목적, 내재된 힘, 그리고 수도에 관하여 다른 덕목보다 우선한다. 대상에 관해서는 우선권을 가지는데, 이는 다른 덕목들이 대상에 더 강하게 기울어져 있어서가 아니라, 그 대상이 자선과 다른 덕목보다 먼저 움직임을 일으키는 것이 자연스럽기 때문이다. 이는 『영혼』에서 말하듯이, 이해를 통해서만 선이 움직임을 일으키지만, 진정한 것은 이해를 움직이기 위해 식욕의 움직임이 필요하지 않기 때문에 명백합니다. 따라서 신앙의 행위는 자연스럽게 자선 행위에 앞서게 됩니다. 마찬가지로, 이 습관도 우선하지만, 신앙(포르마타)이 형성될 때는 동시에 이루어집니다. 같은 이유로 인지 능력은 자연스럽게 감정보다 우선합니다. 이제 믿음은 인지적 부분에 속하며, 그 적절한 대상이 선이 아니라 진실이라는 사실에서 명확하다. 그러나 어떤 의미에서는 믿음이 의지에서 성취되며, 이는 나중에 보여줄 것입니다. |
| Ad quartum dicendum, quod patet iam ex dictis quod prima inchoatio rerum sperandarum nonfit in nobis per caritatem, sed per fidem; NEC 에티암 카리타스 에스트 논거; Unde haec descriptio nullo modo ei competit. | 4. 이미 말한 것들에서 분명하듯이, 희망해야 할 것들의 초기 참여는 자선을 통해 이루어지는 것이 아니라 믿음에 의해 만들어진다. 게다가 자선은 증거가 아니기 때문에 이 설명은 전혀 맞지 않습니다. |
| Ad quintum dicendum, quod quia illud bonum quod inclinat ad fidem, excedit rationem, ideo etiam est innominatum; Et ideo apostolus per quamdam circumlocutionem loco eius posuit rem sperandam; quod frequenter in definitionibus accidit. | 5. 우리를 믿음으로 이끄는 선은 이성을 능가하기 때문에 이름이 없다. 따라서 사도는 그 대신 바라는 말을 사용했다. 이런 현상은 정의에서 자주 발생합니다. |
| Ad sextum dicendum, quod quaelibet potentia habet aliquem finem, qui est bonum ipsius; Non tamen quaelibet potentia respicit ad rationem finis vel boni ut bonum est, sed sola voluntas. Et inde est quod voluntas movet omnes alias vires, quia ex finis intentione inchoatur omnis motus. licet ergo verum sit finis fidei, tamen verum non dicit rationem finis; Unde non debuit poni quasi finis fidei, sed aliquid pertinens ad affectum. | 6. 모든 권력에는 목적이 있으며, 이는 그 자체의 선이지만, 모든 권력이 선한 목적이나 선의 성격을 가리키는 것은 아니다. 오직 의지만이 이 일을 합니다. 따라서 모든 다른 힘들은 의지가 움직이는데, 모든 움직임은 끝의 의도에서 시작되기 때문이다. 따라서 참은 믿음의 끝이지만, 참은 목적의 성격을 표현하지 않는다. 따라서 진실은 아니라, 애정과 관련된 무언가가 믿음의 종말로 받아들여져야 한다. |
| Ad septimum dicendum, quod res diligenda potest esse et praesens et absens; sed res speranda non est nisi absens. 로마서 8장 24절; Quod enim videt quis, quid sperat? Unde cum fides sit de absentibus, eius finis magis proprie exprimitur per rem sperandam quam per rem diligendam. | 7. 사랑할 것은 존재할 수도 있고 없을 수도 있지만, 희망해야 할 것은 반드시 없어야 한다. 로마서 (8:24)에는 "사람이 보는 것을 왜 바라는가?"라고 말한다. 따라서 믿음은 부재하는 것에 관한 것이므로, 그 끝은 사랑할 대상보다는 희망할 대상에 의해 더 적절하게 특징지어진다. |
| Ad octavum dicendum, quod articulus est quasi materia fidei; res autem speranda non ponitur ut materia, sed ut finis; unde ratio non sequitur. | 8. 신앙의 조항은 신앙의 주제이다. 그러나 희망해야 할 것은 그 주제가 아니라 그 목적으로 간주되어야 한다. 따라서 논리는 따라오지 않는다. |
| Ad nonum dicendum, quod multipliciter dicitur. Quandoque enim significat ipsum actum rationis discurrentis de principiis in conclusiones; et quia tota vis argumenti consistit in medio termino, ideo quandoque etiam medius terminus dicitur argumentum. Et inde etiam est quodoque quandoque librorum proemia argumenta vocantur, in quibus est quaedam praelibatio brevis totius operis sequentis. 그리고 quia per argumentum aliquid manifestatur, et principium manifestationis est lumen, ipsum lumen, quo aliquid cognoscitur, potest dici argumentum. | 9. 증거(argumentum)는 여러 의미를 가진다. 때로는 원칙에서 결론으로 나아가는 이성의 행위를 의미하기도 한다. 그리고 증명의 전체 힘(argumentum)이 중간 단계에 있기 때문에, 중간 조건은 때때로 논증(argumentum)이라고 불린다. 따라서 책의 서문은 때때로 논증이라고 불리는데, 그 안에는 이후 전체 작품의 짧은 예고가 담겨 있기 때문이다. 다시 말해, 어떤 것은 증거를 통해 나타나게 되고, 그 원리가 빛이기 때문에, 그것을 알게 되는 빛 자체를 증거라고 부를 수 있다. |
| 그리고 그의 4개의 모디스 피데스 포스트 디키 논증. Primo quidem modo, in quantum ratio assentit alicui ex hoc quod est a Deo dictum; Et sic ex auctoritate dicentis eficitur assensus in credente, quia etiam in dialecticis aliquod argumentum ab auctoritate sumitur. Secundo vero modo fides dicitur argumentum non apparentium, in quantum fides fidelium est medium ad probandum non apparentia esse; Vel in inquantar fides patrum est nobis medium inducens nos ad credendum; vel inquantum fides unius articuli est medium ad fidem alterius, sicut resurrectio Christi ad resurrectionem generalem, ut patet I 고린 16, 12. Tertio vero modo, in quantum ipsa fides est quaedam praelibatio brevis cognitionis quam in futuro habebimus. Quarto vero modo quantum ad ipsum lumen fidei, per quod credibilia cognoscuntur. Dicitur autem fides esse supra rationem, non quod nullus actus rationis sit in fide, sed quia ratio non potest perducere ad videndum ea quae sunt fidei. | 그리고 믿음은 이 네 가지 방식으로 증거라고 불립니다. 이는 이성이 신이 말했기 때문에 무언가에 동의하는 첫 번째 의미에서 사용됩니다. 따라서 신자의 동의는 화자의 권위에 의해 유발되며, 변증법적 문제에서도 권위로부터 증명(argumentum)이 존재하기 때문이다. 두 번째 방식으로, 신앙은 나타나지 않는 것들의 증거라고 불리며, 신자들의 믿음이 나타나지 않는 것의 존재를 증명하는 수단이거나, 조상들의 믿음이 우리를 믿게 하는 수단이거나, 한 조항에 대한 믿음이 다른 조항에 대한 믿음을 갖는 수단이라는 의미에서 말합니다. 그리스도의 부활이 일반 부활에 대한 의미와 같으며, 이는 고린도전서 15:12에서 명확히 드러난다. 세 번째 방식에서는 믿음이 미래에 우리가 갖게 될 지식의 짧은 예감입니다. 네 번째 방식에서는 믿음이 우리가 무엇을 믿어야 하는지 아는 믿음의 빛에 대한 증거입니다. 그러나 신앙이 이성을 능가한다고 말하는 이유는 믿음에 이성이 없기 때문이 아니라, 신앙에 관한 추론이 신앙의 문제인 것들을 볼 수 없기 때문이다. |
| Ad decimum dicendum, quod actus fidei essentialiter consistit in cognitione, et ibi est eius perfectio quantum ad formam vel speciem; quod patet ex obiecto, ut dictum est; sed quantum ad finem perficitur in affectione, quia ex caritate habet quod sit meritoria finis. Inchoatio etiam fidei est in affectione, in quantum voluntas determinat intellectum ad assentiendum his quae sunt fidei. Sed illa voluntas nec est actus caritatis nec spei, sed quidam appetitus boni repromissi. Et sic patet quod fides non est in duabus potentiis sicut in subiecto. | 10. 신앙의 행위는 본질적으로 지식에 있으며, 그곳에서 우리는 그 형식적이거나 구체적인 완전성을 발견한다. 이는 이미 언급된 것처럼 그 목적에서 명확하다. 그러나 그 끝에 관해서는, 사랑을 통해 믿음이 완성되는데, 이는 자선을 통해 그 끝을 받을 자격이 있기 때문이다. 신앙의 시작도 감정에 있으며, 의지가 신앙의 문제에 동의하는 지성을 결정한다. 그러나 그 의지의 행위는 자선도, 희망의 행위도 아니라, 약속된 선을 찾는 욕망의 행위입니다. 이로부터 신앙은 두 권력에 있는 것이 아니라 그 신념들에 속한다는 것이 분명하다. |
| Unde patet responsio ad undecimum. | 11. 열한 번째 난이도에 대한 답은 열 번째 난이도에 대한 답변에서 명확하다. |
| Ad duodecimum dicendum, quod in hoc quod dicit substantia rerum sperandarum, non tangitur actus fidei, sed solum relatio in finem. Actus autem eius tangitur per comparationem ad obiectum in hoc quod dicitur argumentum non apparentium. | 12. "희망할 것의 실체"라고 말할 때, 우리는 믿음의 행위가 아니라 그 목적과의 관계만을 다루고 있습니다. 이 행위는 우리가 '보이지 않는 것의 증거'라고 말할 때 그 대상을 언급함으로써 나타난다. |
| Ad decimumtertium dicendum, quod illud cui assentit intellectus, non movet intellectum ex propria virtute, sed ex inclinatione voluntatis. Unde bonum quod movet affectum, se habet in assensu fidei sicut primum movens; 나는 지성을 인정하고, 움직이는 모습을 보여줘. Et ideo primo ponitur in definitione fidei comparatio eius ad bonum affectus quam ad proprium obiectum. | 13. 이해가 동의하는 것은 이해 자체의 힘으로 움직이는 것이 아니라 의지의 영향으로 이루어진다. 결과적으로 감정 부분을 움직이는 선은 신앙 행위에서 선행자 역할을 하지만, 이해가 동의하는 것은 움직이는 사람과 같다. 따라서 신앙의 정의에서는 우선 정해진 목적에 대한 언급보다 먼저 정서의 선을 지칭합니다. |
| Ad decimumquartum dicendum, quod fides non convincit sive arguit mentem ex rei evidentia, sed ex inclinatione voluntatis, ut dictum est, unde ratio non sequitur. | 14. 믿음은 마음을 설득하거나 설득(논증)하여 동의하게 하는 것이 아니라, 말한 대로 의지의 영향 때문입니다. 따라서 그 논리는 따라가지 않는다. |
| Ad decimumquintum dicendum, quod cognitio duo potest importare: scilicet visionem et assensum. Et quantum ad visionem contra fidem distinguitur; unde Gregorius dicit, quod visa non habent fidem, sed agnitionem; dicuntur autem videri, secundum Augustinum in Lib. de videndo Deum, quae praesto sunt sensui vel intellectui. Intellectui autem praesto esse dicuntur quae eius capacitatem non excedunt. | 15. 지식은 두 가지 의미를 가질 수 있다: 시각(sight) 또는 동의(consent). 시선을 가리킬 때는 신앙과 구별됩니다. 따라서 그레고리는 말합니다: "보이는 것은 믿음의 대상이 아니라 지식의 대상이다." 아우구스티누스에 따르면, "감각이나 이해에 존재하는 것들"은 보인다고 한다. 하지만 그런 것들은 이해할 수 있는 존재라고 하며, 그 능력 밖에 없는 것은 아닙니다. |
| Sed quantum ad certitudinem assensus, fides est cognitio ratione cuius potest dici etiam scientia et visio, secundum illud I Cor. XIII, 12: videmus nunc per speculum in aenigmate. Et hoc est quod Augustinus dicit in Lib. de videndo Deum: si scire non incongruenter dicimur etiam illud quod certissimum credimus, hinc factum est ut etiam credita recte, etsi non adsint sensibus nostris, videre mente dicamur. | 그러나 동의의 확실성이 있는 한, 믿음은 지식이며, 따라서 확실한 지식과 시각이라고 부를 수 있다. 이것은 고린도전서 13:12에 나와 있습니다: "우리는 이제 유리를 통해 어두운 방식으로 본다." 그리고 아우구스티누스는 이렇게 말한다: "우리가 가장 확실하다고 믿는 것을 알고 있다고 말하는 것이 부적절하지 않다면, 이로부터 우리는 우리가 믿는 것들을 우리의 감각에 존재하지 않더라도 마음으로 본다고 말하는 것이 옳다. |