로마서 9:31-33 “그런즉 우리가 무슨 말 하리요 의를 좇지 아니한 이방인들이 의를 얻었으니 곧 믿음에서 난 의요 의의 법을 좇아간

[최종대]

.로마서 9:31-33

“그런즉 우리가 무슨 말 하리요 의를 좇지 아니한 이방인들이 의를 얻었으니 곧 믿음에서 난 의요 의의 법을 좇아간 이스라엘은 법에 이르지 못하였으니 어찌 그러하뇨 이는 저희가 믿음에 의지하지 않고 행위에 의지함이라 부딪힐 돌에 부딪혔느니라. 기록된 바 보라 내가 부딪히는 돌과 거치는 반석을 시온에 두노니 저를 믿는 자는 부끄러움을 당치 아니하리라 함과 같으니라.”

*

하나님을 믿지 않았던 이방인들이 예수 그리스도의 복음을 듣고 회개함으로 의롭게 되었다. 이것은 행위가 아니라 믿음으로 의롭게 되는 것이다.

그러나 율법을 가지고 열심히 제사를 드렸던 이스라엘 백성들은 하나님의 의에 이르지 못하였다. 그들은 믿음보다 눈에 보이는 제사 행위를 의지하여 구원을 얻고자 하였다. 이것은 참된 믿음이 아니다.

참된 믿음은 마음과 삶을 깨끗하게 변화시키는 것이다. 율법을 통해 자신의 죄를 깨닫고 진실로 회개하며 사랑의 열매를 맺어야 한다.

사랑의 열매는 이웃을 용서하고 악한 생각을 버리며 서로 사랑하고 화목을 이루는 것이다.

유대인이나 이방인이나 어떤 인간도 율법을 완전히 지켜서 구원받을 수 없다. 모든 인간은 타락하였기에 율법을 온전히 지키지 못한다.

그러나 하나님의 율법은 반드시 우리 가운데 있어야 한다. 율법이 우리의 죄를 깨닫게 하고 올바른 회개로 인도하여 의롭게 하는 기준이 되기 때문이다. 율법은 참된 회개의 절대 기준이다.

만일 율법이 없다면 사람들은 자신의 죄를 깨닫지 못하고 엉터리 회개에 머물게 되며, 결국 천국에 이르지 못하게 된다.

예수님께서 십자가에서 죽으심으로 구약 시대의 제사 율법과 안식일의 제도는 폐하여졌다. 그러나 하나님과 이웃을 사랑하라는 하나님의 뜻은 변하지 않았다.

예수님께서 주신 사랑의 계명이 신약 시대 하나님의 백성들이 지켜야 할 법이다. 예수의 피를 믿고 회개하라. 그리고 하나님과 이웃을 사랑하라.

우상을 버리는 것이 하나님을 사랑하는 것이며, 이웃의 허물을 용서하고 서로 사랑하는 것이 하나님께 순종하는 삶이다. 이웃에게 악을 행하지 말고 선한 말과 선한 행동으로 살아가야 한다.

회개와 순종의 삶 없이 단지 교회만 열심히 다니는 사람은 의롭게 될 수 없다.

이것은 구약 시대에 하나님의 말씀에 순종하지 않고 회개하지 않으면서도 사람들에게 보이기 위한 제사만 열심히 드리다가 멸망했던 이스라엘 백성들과 같은 모습이다.

어느 시대든 가식적인 종교 행위로는 하나님 앞에서 의롭게 될 수 없다. 오직 회개와 순종을 동반한 참된 믿음으로 의롭게 되며 구원에 이르게 되는 것이다.

-----------------------

## English

Romans 9:31-33

“But Israel, pursuing the law of righteousness, has not attained to the law of righteousness. Why? Because they did not seek it by faith, but as it were, by the works of the law. For they stumbled at that stumbling stone. As it is written: ‘Behold, I lay in Zion a stumbling stone and rock of offense, and whoever believes on Him will not be put to shame.’”

*

The Gentiles, who had not believed in God, heard the gospel of Jesus Christ and repented, and by this they were made righteous. This is being justified not by works, but by faith.

However, the people of Israel, who had the law and diligently offered sacrifices, did not reach the righteousness of God. They tried to receive salvation by depending on visible sacrificial acts rather than faith. This is not true faith.

True faith cleanses and changes the heart and life. Through the law, one must realize one’s sins, truly repent, and bear the fruit of love.

The fruit of love is to forgive one’s neighbor, cast away evil thoughts, love one another, and make peace.

Neither Jews nor Gentiles, nor any human being, can be saved by perfectly keeping the law. Because all people have fallen, no one can fully keep the law.

However, the law of God must surely be among us. This is because the law makes us realize our sins and becomes the standard that leads us to proper repentance and righteousness. The law is the absolute standard of true repentance.

If there is no law, people will not realize their sins, will remain in false repentance, and in the end will not reach heaven.

Because Jesus died on the cross, the sacrificial law and the Sabbath system of the Old Testament age were abolished. However, God’s will to love God and love one’s neighbor has not changed.

The commandment of love given by Jesus is the law that God’s people must keep in the New Testament age. Believe in the blood of Jesus and repent. And love God and your neighbor.

To cast away idols is to love God, and to forgive the faults of one’s neighbor and love one another is the life of obedience to God. Do not do evil to your neighbor, but live with good words and good deeds.

A person who only attends church diligently without a life of repentance and obedience cannot become righteous.

This is the same as the people of Israel in the Old Testament age, who did not obey the word of God and did not repent, but only diligently offered sacrifices to be seen by men, and were destroyed.

In any age, no one can become righteous before God through hypocritical religious acts. Only through true faith accompanied by repentance and obedience can one become righteous and receive salvation.

---

## اردو

رومیوں 9:31-33

“لیکن اسرائیل راستبازی کی شریعت کے پیچھے چلتا ہوا راستبازی کی شریعت تک نہ پہنچا۔ کیوں؟ اس لیے کہ انہوں نے اسے ایمان سے نہیں بلکہ اعمال سے حاصل کرنا چاہا۔ اس لیے وہ ٹھوکر کے پتھر سے ٹھوکر کھا گئے۔ چنانچہ لکھا ہے: دیکھو، میں صیون میں ٹھوکر کا پتھر اور ٹھوکر کھلانے والی چٹان رکھتا ہوں، اور جو اُس پر ایمان لائے گا وہ شرمندہ نہ ہوگا۔”

*

غیر قومیں جو خدا پر ایمان نہیں رکھتی تھیں، جب انہوں نے یسوع مسیح کی خوشخبری سنی اور توبہ کی تو راستباز ٹھہرائی گئیں۔ یہ اعمال سے نہیں بلکہ ایمان سے راستباز ٹھہرنا ہے۔

لیکن اسرائیلی لوگ، جن کے پاس شریعت تھی اور جو بڑی محنت سے قربانیاں پیش کرتے تھے، خدا کی راستبازی تک نہ پہنچ سکے۔ انہوں نے ایمان کے بجائے ظاہری قربانیوں پر بھروسہ کر کے نجات حاصل کرنا چاہا۔ یہ سچا ایمان نہیں ہے۔

سچا ایمان دل اور زندگی کو پاک اور تبدیل کرتا ہے۔ انسان کو شریعت کے وسیلہ سے اپنے گناہوں کو پہچاننا، سچی توبہ کرنا، اور محبت کا پھل لانا چاہیے۔

محبت کا پھل یہ ہے کہ ہم اپنے پڑوسی کو معاف کریں، برے خیالات کو چھوڑ دیں، ایک دوسرے سے محبت کریں، اور صلح پیدا کریں۔

نہ یہودی، نہ غیر قومیں، اور نہ کوئی انسان شریعت کو مکمل طور پر پورا کر کے نجات پا سکتا ہے۔ کیونکہ سب انسان گرے ہوئے ہیں، اس لیے کوئی بھی شریعت کو کامل طور پر پورا نہیں کر سکتا۔

لیکن خدا کی شریعت ضرور ہمارے درمیان ہونی چاہیے۔ کیونکہ شریعت ہمیں ہمارے گناہوں کا احساس دلاتی ہے، صحیح توبہ کی طرف لے جاتی ہے، اور راستبازی کا معیار بنتی ہے۔ شریعت سچی توبہ کا قطعی معیار ہے۔

اگر شریعت نہ ہو تو لوگ اپنے گناہوں کو نہیں پہچانیں گے، جھوٹی توبہ میں رہیں گے، اور آخرکار آسمان کی بادشاہی تک نہیں پہنچ سکیں گے۔

یسوع مسیح کے صلیب پر مرنے کے سبب پرانے عہد کے قربانی کے قوانین اور سبت کا نظام ختم ہو گیا۔ لیکن خدا اور پڑوسی سے محبت کرنے کی خدا کی مرضی تبدیل نہیں ہوئی۔

یسوع نے جو محبت کا حکم دیا، وہ نئے عہد کے زمانے میں خدا کے لوگوں کے لیے ماننے والی شریعت ہے۔ یسوع کے خون پر ایمان لاؤ اور توبہ کرو۔ اور خدا اور اپنے پڑوسی سے محبت کرو۔

بتوں کو چھوڑنا خدا سے محبت کرنا ہے، اور اپنے پڑوسی کی خطاؤں کو معاف کرنا اور ایک دوسرے سے محبت کرنا خدا کی فرمانبرداری کی زندگی ہے۔ اپنے پڑوسی کے ساتھ برائی نہ کرو، بلکہ اچھے الفاظ اور اچھے اعمال کے ساتھ زندگی گزارو۔

جو شخص توبہ اور فرمانبرداری کی زندگی کے بغیر صرف کلیسیا میں محنت سے آتا جاتا ہے، وہ راستباز نہیں ٹھہر سکتا۔

یہ بالکل اُن اسرائیلیوں کی مانند ہے جو پرانے عہد کے زمانے میں خدا کے کلام کی فرمانبرداری نہیں کرتے تھے، توبہ نہیں کرتے تھے، مگر انسانوں کو دکھانے کے لیے صرف قربانیاں پیش کرتے رہے، اور ہلاک ہو گئے۔

کسی بھی زمانے میں ریاکارانہ مذہبی اعمال کے ذریعے کوئی خدا کے سامنے راستباز نہیں ٹھہر سکتا۔ صرف توبہ اور فرمانبرداری کے ساتھ سچے ایمان کے ذریعے انسان راستباز ٹھہرتا ہے اور نجات پاتا ہے.

---

## नेपाली

रोमी 9:31-33

“तर इस्राएलले धार्मिकताको व्यवस्था पछ्याउँदा पनि धार्मिकताको व्यवस्थामा पुग्न सकेन। किन? किनभने तिनीहरूले विश्वासद्वारा होइन, तर कामहरूद्वारा त्यसलाई पाउन खोजे। त्यसैले तिनीहरू ठेस लाग्ने ढुंगामा ठोक्किए। जसरी लेखिएको छ: हेर, म सियोनमा ठेस लाग्ने ढुंगा र बाधा हुने चट्टान राख्दछु, र उहाँमाथि विश्वास गर्ने मानिस लज्जित हुनेछैन।”

*

परमेश्वरमा विश्वास नगरेका अन्यजातिहरूले येशू ख्रीष्टको सुसमाचार सुनेर पश्चात्ताप गरे, त्यसैले तिनीहरू धर्मी ठहरिए। यो कामद्वारा होइन, विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिनु हो।

तर व्यवस्था पाएका र लगनशील भएर बलिदान चढाएका इस्राएलीहरू परमेश्वरको धार्मिकतामा पुग्न सकेनन्। तिनीहरूले विश्वासभन्दा देखिने बलिदानका कामहरूमा भर परेर मुक्ति पाउन खोजे। यो साँचो विश्वास होइन।

साँचो विश्वासले हृदय र जीवनलाई शुद्ध पार्छ र परिवर्तन गर्छ। व्यवस्थाद्वारा आफ्नो पाप थाहा पाउनुपर्छ, साँचो पश्चात्ताप गर्नुपर्छ, र प्रेमको फल फलाउनुपर्छ।

प्रेमको फल भनेको छिमेकीलाई क्षमा गर्नु, दुष्ट विचारहरू त्याग्नु, एक-अर्कालाई प्रेम गर्नु, र मेलमिलाप कायम गर्नु हो।

यहूदी होस् वा अन्यजाति, कुनै पनि मानिसले व्यवस्था पूर्ण रूपमा पालन गरेर मुक्ति पाउन सक्दैन। सबै मानिस पतित भएकाले कसैले पनि व्यवस्था पूर्ण रूपमा पालन गर्न सक्दैन।

तर परमेश्वरको व्यवस्था अवश्य हाम्रो बीचमा हुनुपर्छ। किनभने व्यवस्थाले हामीलाई हाम्रो पाप थाहा गराउँछ, सही पश्चात्तापतर्फ डोर्‍याउँछ, र धार्मिकताको मापदण्ड बन्छ। व्यवस्था साँचो पश्चात्तापको पूर्ण मापदण्ड हो।

यदि व्यवस्था छैन भने मानिसहरूले आफ्नो पाप थाहा पाउनेछैनन्, झूटो पश्चात्तापमा बसिरहनेछन्, र अन्त्यमा स्वर्गको राज्यमा पुग्न सक्नेछैनन्।

येशू ख्रीष्ट क्रूसमा मर्नुभएकाले पुरानो करारको बलिदानको व्यवस्था र विश्रामदिनको प्रणाली समाप्त भयो। तर परमेश्वर र छिमेकीलाई प्रेम गर्नुपर्छ भन्ने परमेश्वरको इच्छा परिवर्तन भएको छैन।

येशूले दिनुभएको प्रेमको आज्ञा नै नयाँ करारको युगमा परमेश्वरका जनहरूले पालन गर्नुपर्ने व्यवस्था हो। येशूको रगतमा विश्वास गर र पश्चात्ताप गर। अनि परमेश्वर र आफ्नो छिमेकीलाई प्रेम गर।

मूर्तिहरू त्याग्नु परमेश्वरलाई प्रेम गर्नु हो। छिमेकीका दोषहरू क्षमा गर्नु र एक-अर्कालाई प्रेम गर्नु परमेश्वरप्रति आज्ञाकारी जीवन हो। छिमेकीलाई खराबी नगर, तर असल बोली र असल कामद्वारा बाँच।

पश्चात्ताप र आज्ञाकारिताको जीवन बिना केवल चर्चमा लगनशील भएर जाने मानिस धर्मी ठहरिन सक्दैन।

यो पुरानो करारको समयमा परमेश्वरको वचन पालन नगर्ने, पश्चात्ताप नगर्ने, तर मानिसहरूलाई देखाउनका लागि मात्र बलिदान चढाउने इस्राएलीहरू जस्तै हो, जो अन्त्यमा नष्ट भए।

कुनै पनि युगमा कपटी धार्मिक कार्यहरूद्वारा मानिस परमेश्वरको सामु धर्मी ठहरिन सक्दैन। केवल पश्चात्ताप र आज्ञाकारितासहितको साँचो विश्वासद्वारा मानिस धर्मी ठहरिन्छ र मुक्ति पाउँछ।

---

## தமிழ்

ரோமர் 9:31-33

“ஆனால் நீதியின் சட்டத்தைத் தேடிய இஸ்ரவேல், நீதியின் சட்டத்தை அடையவில்லை. ஏன்? அவர்கள் அதை விசுவாசத்தால் அல்ல, கிரியைகளால் அடைய முயன்றார்கள். ஆகையால் அவர்கள் இடறலின் கல்லில் இடறினார்கள். எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: இதோ, நான் சியோனில் இடறலின் கல்லையும் தடையாக இருக்கும் பாறையையும் வைக்கிறேன்; அவர்மேல் விசுவாசமுள்ளவன் வெட்கப்படமாட்டான்.”

*

தேவனை நம்பாத புறஜாதியினர் இயேசு கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தை கேட்டுத் மனந்திரும்பியபோது நீதிமான்களாக்கப்பட்டார்கள். இது கிரியைகளால் அல்ல, விசுவாசத்தால் நீதிமான்களாக்கப்படுவது ஆகும்.

ஆனால் சட்டத்தை உடையவர்களாக இருந்து ஆர்வத்துடன் பலிகளைச் செலுத்திய இஸ்ரவேல் மக்கள் தேவனுடைய நீதியை அடையவில்லை. அவர்கள் விசுவாசத்தை விட கண்களுக்கு தெரியும் பலி கிரியைகளை நம்பி இரட்சிப்பைப் பெற முயன்றார்கள். இது உண்மையான விசுவாசம் அல்ல.

உண்மையான விசுவாசம் இதயத்தையும் வாழ்க்கையையும் சுத்தமாக மாற்றுகிறது. சட்டத்தின் மூலம் தன் பாவத்தை உணர்ந்து, உண்மையாக மனந்திரும்பி, அன்பின் கனியைத் தர வேண்டும்.

அன்பின் கனி என்பது அயலானை மன்னிப்பதும், தீய எண்ணங்களை விட்டொழிப்பதும், ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்துவதும், சமாதானத்தை ஏற்படுத்துவதும் ஆகும்.

யூதனாக இருந்தாலும் புறஜாதியனாக இருந்தாலும், எந்த மனிதனும் சட்டத்தை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்து இரட்சிக்கப்பட முடியாது. எல்லா மனிதரும் விழுந்துபோனவர்கள் என்பதால், யாரும் சட்டத்தை முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்க முடியாது.

ஆனால் தேவனுடைய சட்டம் நிச்சயமாக நம்மிடையே இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் சட்டம் நம்முடைய பாவத்தை உணரச் செய்து, சரியான மனந்திரும்புதலுக்குத் திசைதிருப்பி, நீதியின் அளவுகோலாகிறது. சட்டம் உண்மையான மனந்திரும்புதலின் முழு அளவுகோல் ஆகும்.

சட்டம் இல்லையெனில், மக்கள் தங்கள் பாவத்தை உணரமாட்டார்கள்; பொய்யான மனந்திரும்புதலில் தங்கி, இறுதியில் பரலோக ராஜ்யத்தை அடைய முடியாது.

இயேசு சிலுவையில் மரித்ததினால் பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தின் பலி சட்டமும் ஓய்வுநாள் முறையும் நீக்கப்பட்டது. ஆனால் தேவனையும் அயலானையும் நேசிக்க வேண்டும் என்ற தேவனுடைய சித்தம் மாறவில்லை.

இயேசு கொடுத்த அன்பின் கட்டளையே புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் தேவனுடைய மக்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சட்டமாகும். இயேசுவின் இரத்தத்தை விசுவாசித்து மனந்திரும்புங்கள். தேவனையும் உங்கள் அயலானையும் நேசியுங்கள்.

விக்கிரகங்களை விட்டொழிப்பதே தேவனை நேசிப்பதாகும். அயலானின் குறைகளை மன்னித்து ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்துவது தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிதலான வாழ்க்கை ஆகும். அயலானுக்கு தீங்கு செய்யாதீர்கள்; நல்ல வார்த்தைகளாலும் நல்ல செயல்களாலும் வாழுங்கள்.

மனந்திரும்புதலும் கீழ்ப்படிதலும் இல்லாமல் வெறும் சபைக்குச் சுறுசுறுப்பாகச் செல்வோர் நீதிமான்களாக முடியாது.

இது பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியாமல், மனந்திரும்பாமல், மனிதர்களுக்குக் காட்டுவதற்காக மட்டும் பலிகளைச் செலுத்தி அழிந்துபோன இஸ்ரவேல் மக்களைப் போன்றது.

எந்தக் காலத்திலும் போலியான மதச் செயல்களால் தேவனுக்கு முன்பாக நீதிமான்களாக முடியாது. மனந்திரும்புதலும் கீழ்ப்படிதலும் உடன் வரும் உண்மையான விசுவாசத்தினாலே மனிதன் நீதிமானாக்கப்பட்டு இரட்சிப்பை அடைகிறான்.

---

## తెలుగు

రోమీయులకు 9:31-33

“కాని నీతి ధర్మశాస్త్రాన్ని అనుసరించిన ఇశ్రాయేలు, నీతి ధర్మశాస్త్రాన్ని చేరలేదు. ఎందుకు? వారు దానిని విశ్వాసముచేత కాదు, క్రియలచేత పొందాలని ప్రయత్నించారు. అందువలన వారు తొట్రుపాటు రాయిపై తొట్రుపడ్డారు. వ్రాయబడినట్లు: ఇదిగో, నేను సీయోనులో తొట్రుపాటు రాయిని, అడ్డంకి బండను ఉంచుచున్నాను; ఆయనను విశ్వసించువాడు సిగ్గుపడడు.”

*

దేవుని నమ్మని అన్యజనులు యేసు క్రీస్తు సువార్తను విని పశ్చాత్తాపపడినప్పుడు నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డారు. ఇది క్రియలచేత కాదు, విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట.

కానీ ధర్మశాస్త్రం కలిగి ఉండి శ్రద్ధగా బలులు అర్పించిన ఇశ్రాయేలు ప్రజలు దేవుని నీతిని చేరలేదు. వారు విశ్వాసం కన్నా కంటికి కనిపించే బలి క్రియలపై ఆధారపడి రక్షణ పొందాలని ప్రయత్నించారు. ఇది నిజమైన విశ్వాసం కాదు.

నిజమైన విశ్వాసం హృదయాన్ని మరియు జీవితాన్ని శుభ్రపరచి మార్చుతుంది. ధర్మశాస్త్రం ద్వారా మన పాపాలను గ్రహించి, నిజముగా పశ్చాత్తాపపడి, ప్రేమ ఫలమును ఫలింపవలెను.

ప్రేమ ఫలం అనగా పొరుగువారిని క్షమించడం, చెడు ఆలోచనలను విడిచిపెట్టడం, ఒకరినొకరు ప్రేమించడం, సమాధానాన్ని కలిగించడం.

యూదుడైనా అన్యజనుడైనా, ఏ మనిషీ ధర్మశాస్త్రాన్ని సంపూర్ణంగా పాటించి రక్షింపబడలేడు. ఎందుకంటే సమస్త మానవులు పతనమై ఉన్నారు; అందువలన ఎవరూ ధర్మశాస్త్రాన్ని సంపూర్ణంగా పాటించలేరు.

అయితే దేవుని ధర్మశాస్త్రం తప్పనిసరిగా మన మధ్య ఉండాలి. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం మన పాపాలను గ్రహింపజేస్తుంది, సరైన పశ్చాత్తాపానికి నడిపిస్తుంది, మరియు నీతికి ప్రమాణమవుతుంది. ధర్మశాస్త్రమే నిజమైన పశ్చాత్తాపానికి సంపూర్ణ ప్రమాణం.

ధర్మశాస్త్రం లేకపోతే ప్రజలు తమ పాపాలను గ్రహించరు; తప్పుడు పశ్చాత్తాపంలోనే ఉండిపోతారు; చివరికి పరలోక రాజ్యాన్ని చేరలేరు.

యేసు సిలువపై మరణించినందున పాత నిబంధన కాలంలోని బలి ధర్మశాస్త్రం మరియు విశ్రాంతిదిన వ్యవస్థ రద్దు చేయబడ్డాయి. అయితే దేవుని మరియు పొరుగువారిని ప్రేమించమనే దేవుని చిత్తం మారలేదు.

యేసు ఇచ్చిన ప్రేమ ఆజ్ఞయే కొత్త నిబంధన కాలంలో దేవుని ప్రజలు పాటించవలసిన ధర్మశాస్త్రం. యేసు రక్తాన్ని విశ్వసించి పశ్చాత్తాపపడండి. దేవుని మరియు మీ పొరుగువారిని ప్రేమించండి.

విగ్రహాలను విడిచిపెట్టుట దేవునిని ప్రేమించుట. పొరుగువారి తప్పులను క్షమించి ఒకరినొకరు ప్రేమించుట దేవునికి విధేయమైన జీవితం. పొరుగువారికి చెడు చేయకండి; మంచి మాటలతోను మంచి కార్యాలతోను జీవించండి.

పశ్చాత్తాపం మరియు విధేయత లేకుండా కేవలం సంఘానికి శ్రద్ధగా వెళ్లే వ్యక్తి నీతిమంతుడు కాలేడు.

ఇది పాత నిబంధన కాలంలో దేవుని వాక్యానికి లోబడకుండా, పశ్చాత్తాపపడకుండా, మనుషులకు కనిపించడానికి మాత్రమే బలులు అర్పించి నాశనమైన ఇశ్రాయేలు ప్రజలవంటిది.

ఏ యుగంలోనైనా కపటమైన మతక్రియలచేత దేవుని ముందు నీతిమంతులుగా నిలబడలేరు. పశ్చాత్తాపం మరియు విధేయతతో కూడిన నిజమైన విశ్వాసం ద్వారానే మనిషి నీతిమంతుడై రక్షణ పొందును.

---------------

## Tagalog

Roma 9:31-33

“Ngunit ang Israel, na nagsikap sumunod sa kautusan ng katuwiran, ay hindi nakaabot sa kautusan ng katuwiran. Bakit? Sapagkat hindi nila ito hinanap sa pamamagitan ng pananampalataya, kundi sa pamamagitan ng mga gawa. Kaya sila ay natisod sa batong katitisuran. Gaya ng nasusulat: Narito, inilalagay Ko sa Sion ang batong katitisuran at batong makapagpapabuwal; at ang sumasampalataya sa Kanya ay hindi mapapahiya.”

*

Ang mga Hentil na hindi naniniwala sa Diyos ay nakarinig ng ebanghelyo ni Jesu-Cristo at nagsisi, kaya sila ay itinuring na matuwid. Ito ay pagiging matuwid hindi sa pamamagitan ng mga gawa, kundi sa pamamagitan ng pananampalataya.

Ngunit ang mga Israelita, na may kautusan at masigasig na naghahandog ng mga hain, ay hindi nakaabot sa katuwiran ng Diyos. Umasa sila sa nakikitang mga gawa ng paghahandog kaysa sa pananampalataya upang maligtas. Hindi ito tunay na pananampalataya.

Ang tunay na pananampalataya ay nagpapalinis at nagpapabago ng puso at buhay. Sa pamamagitan ng kautusan, dapat makilala ng tao ang kanyang kasalanan, tunay na magsisi, at magbunga ng pag-ibig.

Ang bunga ng pag-ibig ay ang pagpapatawad sa kapwa, pagtatakwil sa masasamang pag-iisip, pagmamahalan, at pamumuhay sa kapayapaan.

Walang sinuman, Judio man o Hentil, ang maliligtas sa pamamagitan ng ganap na pagtupad sa kautusan. Sapagkat ang lahat ng tao ay nahulog sa kasalanan, kaya walang makatutupad nang lubos sa kautusan.

Ngunit ang kautusan ng Diyos ay dapat manatili sa gitna natin. Sapagkat ipinakikilala ng kautusan ang ating kasalanan, inaakay tayo sa tamang pagsisisi, at nagiging pamantayan ng katuwiran. Ang kautusan ang ganap na pamantayan ng tunay na pagsisisi.

Kung walang kautusan, hindi makikilala ng mga tao ang kanilang kasalanan, mananatili sila sa maling pagsisisi, at sa huli ay hindi makararating sa kaharian ng langit.

Dahil namatay si Jesus sa krus, ang kautusan ng paghahandog at ang sistema ng Sabbath sa panahon ng Lumang Tipan ay napawi. Ngunit ang kalooban ng Diyos na ibigin ang Diyos at ang kapwa ay hindi nagbago.

Ang utos ng pag-ibig na ibinigay ni Jesus ang kautusan na dapat sundin ng bayan ng Diyos sa panahon ng Bagong Tipan. Manampalataya sa dugo ni Jesus at magsisi. At ibigin ang Diyos at ang iyong kapwa.

Ang pagtalikod sa mga diyus-diyosan ay pag-ibig sa Diyos. Ang pagpapatawad sa pagkukulang ng kapwa at pagmamahalan ay buhay ng pagsunod sa Diyos. Huwag gumawa ng masama sa kapwa, kundi mamuhay sa mabubuting salita at mabubuting gawa.

Ang taong masigasig lamang na nagsisimba ngunit walang buhay ng pagsisisi at pagsunod ay hindi maaaring maging matuwid.

Ito ay katulad ng mga Israelita sa panahon ng Lumang Tipan na hindi sumunod sa salita ng Diyos, hindi nagsisi, ngunit masigasig lamang na naghandog upang makita ng mga tao, at sila ay napahamak.

Sa anumang panahon, walang sinuman ang maaaring maging matuwid sa harap ng Diyos sa pamamagitan ng mapagkunwaring gawaing panrelihiyon. Tanging sa tunay na pananampalatayang may kasamang pagsisisi at pagsunod nagiging matuwid ang tao at tumatanggap ng kaligtasan.

---

## Swahili

Warumi 9:31-33

“Lakini Israeli, walioufuata sheria ya haki, hawakuifikia sheria ya haki. Kwa nini? Kwa sababu hawakuitafuta kwa imani, bali kwa matendo ya sheria. Kwa hiyo walijikwaa juu ya jiwe la kujikwaa. Kama ilivyoandikwa: Tazama, naweka katika Sayuni jiwe la kujikwaa na mwamba wa kukwaza; naye amwaminiye hatatahayarika.”

*

Mataifa ambao hawakumwamini Mungu walisikia Injili ya Yesu Kristo na wakatubu, hivyo wakahesabiwa haki. Hii si kuhesabiwa haki kwa matendo, bali kwa imani.

Lakini watu wa Israeli, waliokuwa na sheria na waliotoa dhabihu kwa bidii, hawakuifikia haki ya Mungu. Walijaribu kupata wokovu kwa kutegemea matendo ya dhabihu yanayoonekana badala ya imani. Hii si imani ya kweli.

Imani ya kweli husafisha na kubadilisha moyo na maisha. Kwa njia ya sheria, mtu lazima atambue dhambi zake, atubu kweli, na azae tunda la upendo.

Tunda la upendo ni kumsamehe jirani, kuacha mawazo mabaya, kupendana, na kuleta amani.

Myahudi au mtu wa mataifa, hakuna mwanadamu yeyote anayeweza kuokolewa kwa kuitimiza sheria kikamilifu. Kwa sababu watu wote wameanguka, hakuna awezaye kuitimiza sheria kikamilifu.

Lakini sheria ya Mungu lazima iwepo kati yetu. Kwa sababu sheria hutufanya tutambue dhambi zetu, hutuongoza katika toba sahihi, na huwa kipimo cha haki. Sheria ni kipimo kamili cha toba ya kweli.

Kama hakuna sheria, watu hawatatambua dhambi zao, watabaki katika toba ya uongo, na mwishowe hawataufikia ufalme wa mbinguni.

Kwa sababu Yesu alikufa msalabani, sheria ya dhabihu na utaratibu wa Sabato wa Agano la Kale viliondolewa. Lakini mapenzi ya Mungu kwamba tumpende Mungu na jirani hayakubadilika.

Amri ya upendo aliyotoa Yesu ndiyo sheria ambayo watu wa Mungu wanapaswa kuifuata katika wakati wa Agano Jipya. Amini damu ya Yesu na utubu. Mpende Mungu na jirani yako.

Kuacha sanamu ni kumpenda Mungu. Kusamehe makosa ya jirani na kupendana ni maisha ya kumtii Mungu. Usimtendee jirani yako mabaya, bali ishi kwa maneno mema na matendo mema.

Mtu anayehudhuria kanisa kwa bidii tu bila maisha ya toba na utii hawezi kuhesabiwa haki.

Hii ni sawa na watu wa Israeli katika wakati wa Agano la Kale, ambao hawakutii neno la Mungu wala hawakutubu, bali walitoa dhabihu kwa bidii ili waonekane na watu, nao wakaangamia.

Katika zama zozote, hakuna mtu anayeweza kuhesabiwa haki mbele za Mungu kwa matendo ya kidini ya unafiki. Ni kwa imani ya kweli iliyoambatana na toba na utii tu ndipo mtu huhesabiwa haki na kupata wokovu.

---

## Español

Romanos 9:31-33

“Pero Israel, que seguía la ley de justicia, no alcanzó la ley de justicia. ¿Por qué? Porque no la buscó por fe, sino por obras. Por eso tropezaron en la piedra de tropiezo. Como está escrito: He aquí, pongo en Sion una piedra de tropiezo y una roca de caída; y el que crea en Él no será avergonzado.”

*

Los gentiles, que no creían en Dios, escucharon el evangelio de Jesucristo y se arrepintieron, y por eso fueron justificados. Esto es ser justificado no por obras, sino por la fe.

Pero el pueblo de Israel, que tenía la ley y ofrecía sacrificios con diligencia, no alcanzó la justicia de Dios. Ellos intentaron recibir la salvación confiando en los sacrificios visibles más que en la fe. Esto no es verdadera fe.

La verdadera fe limpia y transforma el corazón y la vida. Por medio de la ley, uno debe reconocer sus pecados, arrepentirse verdaderamente y dar el fruto del amor.

El fruto del amor es perdonar al prójimo, abandonar los malos pensamientos, amarse unos a otros y vivir en paz.

Ni judío ni gentil, ningún ser humano puede ser salvo guardando perfectamente la ley. Porque todos los seres humanos han caído, nadie puede guardar la ley perfectamente.

Pero la ley de Dios debe estar necesariamente entre nosotros. Porque la ley nos hace reconocer nuestros pecados, nos guía al arrepentimiento correcto y se convierte en el estándar de la justicia. La ley es el estándar absoluto del verdadero arrepentimiento.

Si no hay ley, las personas no reconocerán sus pecados, permanecerán en un falso arrepentimiento y finalmente no podrán llegar al reino de los cielos.

Porque Jesús murió en la cruz, la ley de los sacrificios y el sistema del sábado del tiempo del Antiguo Testamento fueron abolidos. Pero la voluntad de Dios de amar a Dios y al prójimo no ha cambiado.

El mandamiento del amor que Jesús dio es la ley que el pueblo de Dios debe guardar en el tiempo del Nuevo Testamento. Cree en la sangre de Jesús y arrepiéntete. Y ama a Dios y a tu prójimo.

Abandonar los ídolos es amar a Dios. Perdonar las faltas del prójimo y amarse unos a otros es una vida de obediencia a Dios. No hagas mal a tu prójimo, sino vive con buenas palabras y buenas obras.

La persona que solo asiste a la iglesia con diligencia, sin una vida de arrepentimiento y obediencia, no puede ser justificada.

Esto es igual al pueblo de Israel en el tiempo del Antiguo Testamento, que no obedecía la palabra de Dios ni se arrepentía, sino que solo ofrecía sacrificios con diligencia para ser visto por los hombres, y fue destruido.

En cualquier época, nadie puede ser justificado delante de Dios por actos religiosos hipócritas. Solo por la verdadera fe acompañada de arrepentimiento y obediencia, una persona es justificada y recibe la salvación.

---

## 日本語

ローマ人への手紙 9:31-33

「しかし、義の律法を追い求めたイスラエルは、義の律法に到達しませんでした。なぜでしょうか。それは、彼らが信仰によらず、行いによってそれを得ようとしたからです。そのため、彼らはつまずきの石につまずいたのです。書かれているとおりです。『見よ、わたしはシオンにつまずきの石、妨げの岩を置く。彼を信じる者は恥を見ることがない。』」

*

神を信じていなかった異邦人たちは、イエス・キリストの福音を聞いて悔い改めたので、義とされました。これは行いによってではなく、信仰によって義とされることです。

しかし、律法を持ち、熱心にいけにえをささげていたイスラエルの民は、神の義に到達できませんでした。彼らは信仰よりも、目に見えるいけにえの行いに頼って救いを得ようとしました。これは真の信仰ではありません。

真の信仰は、心と生活を清め、変えるものです。律法を通して自分の罪を悟り、真実に悔い改め、愛の実を結ばなければなりません。

愛の実とは、隣人を赦し、悪い思いを捨て、互いに愛し合い、和解を成し遂げることです。

ユダヤ人であっても異邦人であっても、どんな人間も律法を完全に守ることによって救われることはできません。すべての人間は堕落しているので、誰も律法を完全に守ることはできないのです。

しかし、神の律法は必ず私たちのうちに存在しなければなりません。律法は私たちに罪を悟らせ、正しい悔い改めへと導き、義の基準となるからです。律法は真の悔い改めの絶対的な基準です。

もし律法がなければ、人々は自分の罪を悟ることができず、偽りの悔い改めにとどまり、結局、天の御国に至ることができません。

イエス様が十字架で死なれたことによって、旧約時代のいけにえの律法と安息日の制度は廃止されました。しかし、神を愛し、隣人を愛しなさいという神のみこころは変わっていません。

イエス様が与えられた愛の戒めこそ、新約時代の神の民が守るべき律法です。イエスの血を信じて悔い改めなさい。そして神と隣人を愛しなさい。

偶像を捨てることが神を愛することであり、隣人の過ちを赦し、互いに愛し合うことが神に従う生活です。隣人に悪を行わず、良い言葉と良い行いによって生きなければなりません。

悔い改めと従順の生活なしに、ただ熱心に教会に通うだけの人は義とされることができません。

これは旧約時代に、神の御言葉に従わず、悔い改めもせず、人々に見せるためだけに熱心にいけにえをささげて滅びたイスラエルの民と同じ姿です。

どの時代においても、偽善的な宗教行為によって神の前で義とされることはできません。悔い改めと従順を伴う真の信仰によってのみ、人は義とされ、救いに至るのです。

---

## 中文

罗马书 9:31-33

“但以色列人追求义的律法，却没有达到义的律法。这是为什么呢？因为他们不是凭着信心求，而是凭着行为求。所以他们在那绊脚石上跌倒了。正如经上所记：看哪，我在锡安放一块绊脚的石头和跌人的磐石；信靠他的人必不至于羞愧。”

*

原本不信神的外邦人，听了耶稣基督的福音并悔改，因此被称为义。这不是靠行为称义，乃是靠信心称义。

然而，拥有律法并热心献祭的以色列百姓，却没有达到神的义。他们想靠眼睛看得见的献祭行为，而不是靠信心来得救。这不是真正的信心。

真正的信心是洁净并改变人的内心和生活。人必须借着律法认识自己的罪，真实悔改，并结出爱的果子。

爱的果子就是饶恕邻舍，弃绝邪恶的思想，彼此相爱，成就和睦。

无论是犹太人还是外邦人，没有任何人能靠完全遵守律法而得救。因为所有人都已经堕落，所以没有人能够完全遵守律法。

然而，神的律法必须存在于我们中间。因为律法使我们认识自己的罪，引导我们进入正确的悔改，并成为义的标准。律法是真实悔改的绝对标准。

如果没有律法，人们就不会认识自己的罪，只会停留在虚假的悔改中，最终不能进入天国。

因着耶稣在十字架上受死，旧约时代的献祭律法和安息日制度已经废止了。然而，爱神和爱邻舍这一神的旨意并没有改变。

耶稣所赐下的爱的诫命，就是新约时代神的百姓所当遵守的律法。要相信耶稣的宝血并悔改。也要爱神，爱你的邻舍。

弃绝偶像就是爱神；饶恕邻舍的过犯，彼此相爱，就是顺服神的生活。不要向邻舍行恶，乃要用善良的话语和善良的行为生活。

没有悔改和顺服的生活，只是热心去教会的人，不能被称为义。

这就像旧约时代的以色列百姓一样，他们不顺服神的话语，也不悔改，只是为了给人看而热心献祭，最终灭亡了。

无论在哪个时代，人都不能靠虚假的宗教行为在神面前称义。唯有借着伴随悔改和顺服的真实信心，人才能被称为义，并且得着救恩。