로마서 10:16-18 그러나 저희가 다 복음을 순종치 아니하였도다 이사야가 가로되 주여 우리의 전하는 바를 누가 믿었나이까 하였으니

[최종대]

.로마서 10:16-18

그러나 저희가 다 복음을 순종치 아니하였도다 이사야가 가로되 주여 우리의 전하는 바를 누가 믿었나이까 하였으니 그러므로 믿음은 들음에서 나며 들음은 그리스도의 말씀으로 말미암았느니라 그러나 내가 말하노니 저희가 듣지 아니하였느뇨 그렇지 아니하다 그 소리가 온 땅에 퍼졌고 그 말씀이 땅끝까지 이르렀도다 하였느니라

*

이사야는 이미 오래전에 예언하였다. 복음이 전파되어도 그것을 믿고 순종하는 자는 많지 않을 것이라고 탄식한 것이다. 실제로 이스라엘 백성들 가운데서도 예수 그리스도의 복음을 받아들이지 않는 자들이 많았다.

천국은 참된 믿음으로 들어가는 것이다. 그리고 그 믿음은 단지 입술의 고백만이 아니라, 예수 그리스도의 말씀을 듣고 죄를 회개하며 그 말씀에 순종하는 삶으로 나타나는 것이다.

형식적인 믿음은 입으로만 예수의 이름을 부르지만 삶 속에는 회개와 순종이 없다. 이것이 곧 불순종이며, 하나님 앞에서는 참된 믿음이 될 수 없다.

이사야가 미리 한탄한 것은 마지막 때에 교회와 교인은 많아질지라도, 참된 믿음으로 살아가는 그리스도인은 매우 적을 것이라는 사실이다. 그러므로 우리는 사람의 교훈이나 형식에 머무르지 말고, 하나님의 말씀 앞에서 늘 자신을 돌아보며 순종하는 삶을 살아야 한다.

“로마서 10:19-21

그러나 내가 말하노니 이스라엘이 알지 못하였느뇨 먼저 모세가 이르되 내가 백성 아닌 자로써 너희를 시기나게 하며 미련한 백성으로써 너희를 노엽게 하리라 하였고 또한 이사야가 매우 담대하여 이르되 내가 구하지 아니하는 자들에게 찾은바 되고 내게 문의하지 아니하는 자들에게 나타났노라 하였고 이스라엘을 대하여 가라사대 순종치 아니하고 거스려 말하는 백성에게 내가 종일 내 손을 벌렸노라 하셨느니라“

하나님을 먼저 믿었던 이스라엘 백성들은 불순종하고 회개하지 않음으로 결국 고통 가운데 떨어지게 되었고, 그 복음은 이방인들에게까지 전파되었다.

그러나 하나님께서 이렇게 하신 데에는 뜻이 있다. 이방인들이 하나님을 믿고 순종함으로 복을 받게 하시고, 그것을 본 이스라엘 백성들이 다시 깨닫고 회개하여 주님의 말씀으로 돌아오게 하려는 것이다.

이스라엘 백성들이 하나님께 순종할 때에는 언제나 주님의 사랑과 보호하심 가운데 살아갔다. 그들이 부족하고 연약할 때에도 주님은 오래 참고 기다려 주셨다.

그러나 이러한 은혜가 오래 지속되자, 그들은 점점 주님의 은혜를 잊어버리고 감사하지 않는 마음에 빠지게 되었다. 결국 하나님의 말씀보다 인간의 생각과 욕심을 더 앞세우며 주님을 거스르고 대적하게 된 것이다.

그럼에도 불구하고 주님은 그들이 다시 회개하고 주님의 말씀에 순종하기를 간절히 바라신다. 그래서 하나님은 종일 손을 벌리고 그들을 기다리신 것이다.

오늘날에도 인간의 교리와 세상의 생각이 교회를 점령해 가고 있다. 이는 성경의 말씀을 거스르는 일이다. 주님께서는 이러한 잘못을 깨닫게 하시기 위해 때로 징계와 고통을 허락하신다.

고통이 올 때 우리는 원망만 할 것이 아니라, 자신의 잘못을 돌아보고 다시 하나님의 말씀 앞으로 돌아와야 한다. 회개하고 순종하는 자에게 주님은 다시 은혜와 긍휼을 베풀어 주신다.

------------

## Romans 10:16-18 (NIV)

**16** But not all the Israelites accepted the good news. For Isaiah says, “Lord, who has believed our message?” **17** Consequently, faith comes from hearing the message, and the message is heard through the word about Christ. **18** But I ask: Did they not hear? Of course they did: “Their voice has gone out into all the earth, their words to the ends of the world.”

**Sermon:**

Isaiah prophesied long ago. He lamented that even when the Gospel is preached, there would be few who believe and obey it. In fact, among the Israelites, many refused to accept the Gospel of Jesus Christ.

The kingdom of heaven is entered through true faith. And that faith is not merely a confession of the lips, but is manifested in a life of listening to the word of Jesus Christ, repenting of sin, and obeying that word.

Formal faith calls upon the name of Jesus only with the mouth, but there is no repentance or obedience in life. This is disobedience, and it cannot be true faith before God.

What Isaiah lamented in advance is the fact that in the end times, even if the number of churches and believers increases, there will be very few Christians who live by true faith. Therefore, we should not dwell on human teachings or formalities, but always reflect on ourselves before the Word of God and live a life of obedience.

---

## Romans 10:19-21 (NIV)

**19** Again I ask: Did Israel not understand? First, Moses says, “I will make you envious by those who are not a nation; I will make you angry by a nation that has no understanding.” **20** And Isaiah boldly says, “I was found by those who did not seek me; I revealed myself to those who did not ask for me.” **21** But concerning Israel he says, “All day long I have held out my hands to a disobedient and obstinate people.”

**Sermon:**

The Israelites, who first believed in God, eventually fell into suffering due to disobedience and lack of repentance, and the Gospel was spread to the Gentiles.

However, there is a purpose in God doing this. He allows the Gentiles to receive blessings by believing and obeying God, so that the Israelites who see this may realize, repent, and return to the Lord’s word.

When the Israelites obeyed God, they always lived in the Lord’s love and protection. Even when they were lacking and weak, the Lord waited patiently for them.

But as this grace lasted for a long time, they gradually forgot the Lord’s grace and fell into an ungrateful heart. Eventually, they put human thoughts and greed before God’s word and came to oppose and defy the Lord.

Nevertheless, the Lord earnestly desires them to repent again and obey His word. That is why God held out His hands all day long, waiting for them.

Even today, human doctrines and worldly thoughts are taking over the church. This is contrary to the Scriptures. The Lord sometimes allows discipline and suffering to make us realize these errors.

When suffering comes, we should not just grumble, but reflect on our mistakes and return to the Word of God. To those who repent and obey, the Lord will again grant grace and mercy.

---

## Urdu (اردو)

**رومیوں 10:16-18:**

**16** لیکن سب نے خوشخبری کو قبول نہیں کیا۔ کیونکہ یسعیاہ کہتا ہے، ”اے خداوند، ہمارے پیغام پر کس نے یقین کیا؟“ **17** پس ایمان سننے سے آتا ہے، اور سننا مسیح کے کلام سے ہوتا ہے۔ **18** لیکن میں پوچھتا ہوں: کیا انہوں نے نہیں سنا؟ یقیناً انہوں نے سنا: ”ان کی آواز تمام زمین پر پھیل گئی ہے، اور ان کی باتیں دنیا کے کناروں تک پہنچ گئی ہیں۔“

**وعظ:**

یسعیاہ نے بہت پہلے پیشین گوئی کی تھی۔ اس نے ماتم کیا کہ یہاں تک کہ جب خوشخبری کی منادی کی جاتی ہے، تو بہت کم لوگ ہوں گے جو اس پر یقین کریں گے اور اس کی اطاعت کریں گے۔ درحقیقت، بنی اسرائیل میں بھی بہت سے ایسے تھے جنہوں نے یسوع مسیح کی خوشخبری کو قبول کرنے سے انکار کیا۔

آسمان کی بادشاہی میں داخلہ سچے ایمان کے ذریعے ہوتا ہے۔ اور وہ ایمان صرف لبوں کا اقرار نہیں، بلکہ یسوع مسیح کے کلام کو سننے، گناہ سے توبہ کرنے، اور اس کلام کی اطاعت کرنے والی زندگی میں ظاہر ہوتا ہے۔

رسمی ایمان صرف منہ سے یسوع کا نام لیتا ہے، لیکن زندگی میں توبہ اور اطاعت نہیں ہوتی۔ یہ نافرمانی ہے، اور یہ خدا کے حضور سچا ایمان نہیں ہو سکتا۔

یسعیاہ نے جس بات کا پہلے سے ماتم کیا وہ یہ حقیقت ہے کہ آخری وقت میں، اگرچہ گرجا گھروں اور ماننے والوں کی تعداد بڑھ جائے گی، لیکن ایسے مسیحی بہت کم ہوں گے جو سچے ایمان کے ساتھ جی رہے ہوں گے۔ اس لیے، ہمیں انسانی تعلیمات یا رسومات پر نہیں ٹھہرنا چاہیے، بلکہ ہمیشہ خدا کے کلام کے سامنے اپنے آپ کا جائزہ لینا چاہیے اور اطاعت کی زندگی گزارنی چاہیے۔

**رومیوں 10:19-21:**

**19** میں پھر پوچھتا ہوں: کیا اسرائیل نہیں سمجھا؟ پہلے موسیٰ کہتا ہے، ”میں تمہیں ان لوگوں کے ذریعے غیرت دلاؤں گا جو قوم نہیں ہیں؛ میں تمہیں ایک ایسی قوم کے ذریعے غصہ دلائوں گا جو سمجھ نہیں رکھتی۔“ **20** اور یسعیاہ بڑی دلیری سے کہتا ہے، ”میں ان لوگوں کو مل گیا جنہوں نے مجھے نہیں ڈھونڈا؛ میں ان پر ظاہر ہوا جنہوں نے مجھ سے نہیں پوچھا۔“ **21** لیکن اسرائیل کے بارے میں وہ کہتا ہے، ”میں نے سارا دن نافرمان اور ضدی لوگوں کی طرف اپنے ہاتھ پھیلائے رکھے۔“

**وعظ:**

بنی اسرائیل، جنہوں نے سب سے پہلے خدا پر یقین کیا، آخر کار نافرمانی اور توبہ نہ کرنے کی وجہ سے مصیبت میں پڑ گئے، اور خوشخبری غیر قوموں تک پھیل گئی۔

تاہم، خدا کا ایسا کرنے میں ایک مقصد ہے۔ وہ غیر قوموں کو خدا پر یقین اور اطاعت کرنے سے برکت پانے دیتا ہے، تاکہ جو اسرائیلی یہ دیکھیں وہ احساس کریں، توبہ کریں، اور خداوند کے کلام کی طرف واپس آجائیں۔

جب بنی اسرائیل نے خدا کی اطاعت کی، تو وہ ہمیشہ خداوند کی محبت اور حفاظت میں رہے۔ جب وہ کمزور اور ناتواں تھے، تب بھی خداوند نے صبر کے ساتھ ان کا انتظار کیا۔

لیکن جب یہ فضل طویل عرصے تک جاری رہا، تو وہ آہستہ آہستہ خداوند کے فضل کو بھول گئے اور ناشکری کے دل میں پڑ گئے۔ آخر کار، انہوں نے خدا کے کلام سے پہلے انسانی خیالات اور لالچ کو رکھا اور خداوند کی مخالفت اور مقابلہ کرنے لگے۔

اس کے باوجود، خداوند بڑی شدت سے خواہش کرتا ہے کہ وہ دوبارہ توبہ کریں اور اس کے کلام کی اطاعت کریں۔ اسی لیے خدا نے سارا دن اپنے ہاتھ پھیلائے رکھے، ان کا انتظار کرتا رہا۔

آج بھی، انسانی نظریات اور دنیاوی خیالات چرچ پر حاوی ہو رہے ہیں۔ یہ کلامِ مقدس کے خلاف ہے۔ خداوند بعض اوقات ہمیں ان غلطیوں کا احساس دلانے کے لیے تادیب اور مصیبت کی اجازت دیتا ہے۔

جب مصیبت آئے، تو ہمیں صرف شکایت نہیں کرنی چاہیے، بلکہ اپنی غلطیوں پر غور کرنا چاہیے اور خدا کے کلام کی طرف واپس آنا چاہیے۔ جو توبہ کرتے ہیں اور اطاعت کرتے ہیں، خداوند انہیں دوبارہ فضل اور رحم عطا فرماتا ہے۔

---

## Nepali (नेपाली)

**रोमी १०:१६-१८:**

**१६** तर सबैले सुसमाचारलाई स्वीकार गरेनन्। यशैयाले भन्छन्, "हे प्रभु, हामीले सुनाएको सन्देशमा कसले विश्वास गऱ्यो?" **१७** यसैले, विश्वास सुन्नाले आउँछ, र सुन्ने काम ख्रीष्टको वचनद्वारा हुन्छ। **१८** तर म सोध्छु: के तिनीहरूले सुनेनन्? अवश्य सुने: "तिनीहरूको स्वर सारा पृथ्वीमा फैलियो, र तिनीहरूका वचनहरू संसारको अन्तसम्म पुगे।"

**उपदेश:**

यशैयाले धेरै अघि अगमवाणी गरेका थिए। सुसमाचार प्रचार गरिँदा पनि, यसलाई विश्वास गर्ने र आज्ञा पालन गर्नेहरू थोरै हुनेछन् भनी उनले विलाप गरे। वास्तवमा, इस्राएलका मानिसहरूमा पनि धेरैले येशू ख्रीष्टको सुसमाचारलाई स्वीकार गर्न अस्वीकार गरे।

स्वर्गको राज्यमा साँचो विश्वासद्वारा प्रवेश गरिन्छ। र त्यो विश्वास केवल ओठको स्वीकारोक्ति मात्र होइन, यो येशू ख्रीष्टको वचन सुन्ने, पापको पश्चात्ताप गर्ने र त्यस वचनको आज्ञा पालन गर्ने जीवनमा प्रकट हुन्छ।

औपचारिक विश्वासले मुखले मात्र येशूको नाम लिन्छ, तर जीवनमा पश्चात्ताप र आज्ञाकारिता हुँदैन। यो अनाज्ञाकारिता हो, र यो परमेश्वरको सामु साँचो विश्वास हुन सक्दैन।

यशैयाले पहिले नै विलाप गरेको कुरा के हो भने, अन्तको समयमा चर्च र विश्वासीहरूको संख्या बढे तापनि, साँचो विश्वासका साथ बाँच्ने ख्रीष्टियनहरू धेरै थोरै हुनेछन्। त्यसैले, हामी मानिसका शिक्षाहरू वा औपचारिक विधिहरूमा मात्र सीमित नभई, परमेश्वरको वचनको सामु सधैं आफैंलाई जाँच्ने र आज्ञाकारी जीवन बिताउने गर्नुपर्छ।

**रोमी १०:१९-२१:**

**१९** म फेरि सोध्छु: के इस्राएलले बुझेन? पहिले मोशाले भन्छन्, "म तिमीहरूलाई ती मानिसहरूद्वारा डाहा गराउनेछु जो जाति होइनन्; म तिमीहरूलाई अज्ञानी जातिद्वारा रिसाउने बनाउनेछु।" **२०** अनि यशैयाले ठूलो साहसका साथ भन्छन्, "जसले मलाई खोजेनन् तिनीहरूले मलाई पाए; जसले मलाई सोधेनन् तिनीहरूका सामु म प्रकट भएँ।" **२१** तर इस्राएलको बारेमा उहाँ भन्नुहुन्छ, "आज्ञा नमान्ने र हठी मानिसहरूतर्फ मैले दिनभरि आफ्ना हात फैलाएँ।"

**उपदेश:**

परमेश्वरलाई पहिलो पल्ट विश्वास गरेका इस्राएलका मानिसहरू अन्ततः अनाज्ञाकारिता र पश्चात्ताप नगरेको कारण दुःखमा परे, र त्यो सुसमाचार अन्यजातिहरूसम्म फैलियो।

तर, परमेश्वरले यसो गर्नुमा एउटा उद्देश्य छ। उहाँले अन्यजातिहरूलाई विश्वास र आज्ञाकारिताद्वारा आशिष् पाउन दिनुहुन्छ, ताकि इस्राएलीहरूले यो देखेर महसुस गरून्, पश्चात्ताप गरून् र प्रभुको वचनमा फर्कून्।

जब इस्राएलका मानिसहरूले परमेश्वरको आज्ञा पालन गरे, तिनीहरू सधैं प्रभुको प्रेम र सुरक्षामा बाँचे। तिनीहरू कमजोर र अक्षम हुँदा पनि, प्रभुले धैर्यपूर्वक उनीहरूको प्रतीक्षा गर्नुभयो।

तर जब यो अनुग्रह लामो समयसम्म रह्यो, तिनीहरू बिस्तारै प्रभुको अनुग्रह बिर्सिए र कृतघ्न हृदयमा डुबे। अन्ततः, तिनीहरूले परमेश्वरको वचनभन्दा मानिसका विचार र लोभलाई प्राथमिकता दिए र प्रभुको विरोध गर्न थाले।

यसो भए तापनि, प्रभुले उनीहरूले फेरि पश्चात्ताप गरून् र उहाँको वचनको आज्ञा पालन गरून् भन्ने चाहनुहुन्छ। त्यसैले परमेश्वरले दिनभरि आफ्ना हात फैलाएर उनीहरूको प्रतीक्षा गरिरहनुभयो।

आज पनि, मानवीय सिद्धान्तहरू र सांसारिक विचारहरूले चर्चलाई कब्जा गरिरहेका छन्। यो पवित्र शास्त्रको विपरीत छ। प्रभुले कहिलेकाहीं हामीलाई यी गल्तीहरू महसुस गराउन अनुशासन र दुःखको अनुमति दिनुहुन्छ।

जब दुःख आउँछ, हामीले गुनासो मात्र गर्नु हुँदैन, तर आफ्ना गल्तीहरूलाई फर्केर हेर्नुपर्छ र परमेश्वरको वचनमा फर्कनुपर्छ। पश्चात्ताप गर्ने र आज्ञा पालन गर्नेहरूलाई प्रभुले फेरि अनुग्रह र दया प्रदान गर्नुहुन्छ।

---

## Telugu (తెలుగు)

**రోమీయులకు 10:16-18:**

**16** అయితే అందరు ఆ సువార్తకు లోబడలేదు. యెషయా, “ప్రభువా, మేము ప్రకటించిన దాన్ని నమ్మినవాడెవడు?” అని అడుగుతున్నాడు. **17** కాబట్టి విశ్వాసం వినడం ద్వారా కలుగుతుంది, వినడం క్రీస్తు వాక్యం ద్వారా కలుగుతుంది. **18** అయితే నేను అడుగుతున్నాను, వారు వినలేదా? ఖచ్చితంగా విన్నారు: “వారి స్వరం భూమి అంతటా వ్యాపించింది, వారి మాటలు భూదిగంతముల వరకు చేరాయి.”

**ప్రసంగం:**

యెషయా చాలా కాలం క్రితమే ప్రవచించాడు. సువార్త ప్రకటించబడినప్పటికీ, దానిని నమ్మి లోబడేవారు చాలా తక్కువగా ఉంటారని ఆయన విలపించాడు. వాస్తవానికి, ఇశ్రాయేలీయులలో కూడా యేసుక్రీస్తు సువార్తను అంగీకరించని వారు చాలామంది ఉన్నారు.

పరలోకరాజ్యము నిజమైన విశ్వాసం ద్వారా ప్రవేశించబడుతుంది. ఆ విశ్వాసం కేవలం పెదవులతో చేసే ఒప్పుకోలు మాత్రమే కాదు, అది యేసుక్రీస్తు వాక్యాన్ని విని, పాపానికి పశ్చాత్తాపపడి, ఆ వాక్యానికి లోబడే జీవితంలో వ్యక్తమవుతుంది.

రూపభక్తి గల విశ్వాసం నోటితో మాత్రమే యేసు నామాన్ని పిలుస్తుంది, కానీ జీవితంలో పశ్చాత్తాపం లేదా విధేయత ఉండదు. ఇది అవిధేయత, ఇది దేవుని ముందు నిజమైన విశ్వాసం కాజాలదు.

యెషయా ముందే విలపించిన విషయం ఏమిటంటే, చివరి కాలంలో సంఘాలు మరియు విశ్వాసుల సంఖ్య పెరిగినప్పటికీ, నిజమైన విశ్వాసంతో జీవించే క్రైస్తవులు చాలా తక్కువగా ఉంటారు. కాబట్టి, మనం మానవ బోధనలలో లేదా రూపభక్తిలో ఉండిపోకూడదు, ఎల్లప్పుడూ దేవుని వాక్యం ముందు మనల్ని మనం సరిచూసుకోవాలి మరియు విధేయతతో జీవించాలి.

**రోమీయులకు 10:19-21:**

**19** అయితే నేను అడుగుతున్నాను, ఇశ్రాయేలీయులకు అర్థం కాలేదా? మోషే మొదట, “జనము కాని వారి ద్వారా మీకు అసూయ కలిగిస్తాను; జ్ఞానము లేని జనాంగము ద్వారా మీకు కోపం కలిగిస్తాను” అని చెబుతున్నాడు. **20** మరియు యెషయా ధైర్యంగా, “నన్ను వెదకని వారికి నేను దొరికాను; నన్ను అడగని వారికి నేను ప్రత్యక్షమయ్యాను” అని అంటున్నాడు. **21** అయితే ఇశ్రాయేలీయుల గురించి ఆయన, “లోబడని, తిరుగుబాటు చేసే ప్రజల వైపు రోజంతా నేను నా చేతులను చాపాన” అని చెబుతున్నాడు.

**ప్రసంగం:**

మొదట దేవుణ్ణి నమ్మిన ఇశ్రాయేలీయులు, అవిధేయత మరియు పశ్చాత్తాపపడకపోవడం వల్ల చివరికి బాధల్లో పడిపోయారు, మరియు ఆ సువార్త అన్యజనులకు వ్యాపించింది.

అయితే, దేవుడు ఇలా చేయడంలో ఒక ఉద్దేశం ఉంది. అన్యజనులు దేవుణ్ణి నమ్మి లోబడటం ద్వారా ఆశీర్వాదం పొందాలని, అది చూసిన ఇశ్రాయేలీయులు గ్రహించి, పశ్చాత్తాపపడి, ప్రభువు వాక్యానికి తిరిగి రావాలని ఆయన ఉద్దేశం.

ఇశ్రాయేలీయులు దేవునికి లోబడినప్పుడు, వారు ఎల్లప్పుడూ ప్రభువు ప్రేమ మరియు రక్షణలో జీవించారు. వారు లోపభూయిష్టంగా మరియు బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు కూడా, ప్రభువు ఓర్పుతో వారి కోసం వేచి ఉన్నాడు.

కానీ ఈ కృప చాలా కాలం పాటు కొనసాగడంతో, వారు క్రమంగా ప్రభువు కృపను మర్చిపోయి, కృతజ్ఞత లేని హృదయంతో పడిపోయారు. చివరికి, వారు దేవుని వాక్యం కంటే మానవ ఆలోచనలు మరియు దురాశను ముందు ఉంచి, ప్రభువును ఎదిరించి మరియు వ్యతిరేకించారు.

అయినప్పటికీ, వారు మళ్ళీ పశ్చాత్తాపపడి ఆయన వాక్యానికి లోబడాలని ప్రభువు ఆత్రుతగా కోరుకుంటున్నాడు. అందుకే దేవుడు రోజంతా తన చేతులను చాపి వారి కోసం వేచి ఉన్నాడు.

నేటికి కూడా, మానవ సిద్ధాంతాలు మరియు లౌకిక ఆలోచనలు సంఘాన్ని ఆక్రమిస్తున్నాయి. ఇది లేఖనాలకు విరుద్ధం. ఇటువంటి తప్పులను మనం గ్రహించేలా చేయడానికి ప్రభువు కొన్నిసార్లు క్రమశిక్షణ మరియు బాధను అనుమతిస్తాడు.

బాధ వచ్చినప్పుడు, మనం ఫిర్యాదు చేయకుండా, మన తప్పులను సరిచూసుకొని దేవుని వాక్యానికి తిరిగి రావాలి. పశ్చాత్తాపపడి లోబడేవారికి ప్రభువు మళ్ళీ కృపను మరియు కనికరాన్ని ప్రసాదిస్తాడు.

---

## Tamil (தமிழ்)

**ரோமர் 10:16-18:**

**16** ஆனாலும், எல்லாரும் அந்தச் சுவிசேஷத்திற்குக் கீழ்ப்படியவில்லை. ஏசாயா: ஆண்டவரே, நாங்கள் சொன்னதை நம்பினவன் யார்? என்று சொல்லுகிறான். **17** ஆதலால், விசுவாசம் கேள்வியினால் வரும், கேள்வி தேவனுடைய வசனத்தினாலே வரும். **18** நான் கேட்கிறேன், அவர்கள் அதைக்கேட்கவில்லையா? கேட்டார்கள்; அவர்கள் சத்தம் பூமியெங்கும், அவர்கள் வசனங்கள் பூச்சக்கரத்தின் எல்லைகள் பரியந்தமும் சென்றிருக்கிறது.

**பிரசங்கம்:**

ஏசாயா நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தார். சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்பட்டாலும், அதைப் நம்பி கீழ்ப்படிகிறவர்கள் மிகச் சிலரே இருப்பார்கள் என்று அவர் புலம்பினார். உண்மையில், இஸ்ரவேல் மக்களிலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் பலர் இருந்தனர்.

பரலோக ராஜ்ஜியத்திற்குள் உண்மையான விசுவாசத்தின் மூலமே நுழைய முடியும். அந்த விசுவாசம் என்பது வெறும் உதட்டளவில் செய்யும் அறிக்கை மட்டுமல்ல, அது இயேசு கிறிஸ்துவின் வசனத்தைக் கேட்டு, பாவங்களுக்கு மனந்திரும்பி, அந்த வசனத்திற்கு கீழ்ப்படிகிற வாழ்க்கையில் வெளிப்படுவதாகும்.

சடங்கு ரீதியான விசுவாசம் இயேசுவின் பெயரை வாயால் மட்டுமே அழைக்கிறது, ஆனால் வாழ்க்கையில் மனந்திரும்புதலும் கீழ்ப்படிதலும் இல்லை. இது கீழ்ப்படியாமை, இது தேவனுக்கு முன்பாக உண்மையான விசுவாசமாக இருக்க முடியாது.

ஏசாயா முன்கூட்டியே புலம்பியது என்னவென்றால், கடைசி காலங்களில் சபைகளும் விசுவாசிகளும் பெருகினாலும், உண்மையான விசுவாசத்துடன் வாழும் கிறிஸ்தவர்கள் மிகக் குறைவாகவே இருப்பார்கள் என்பதே. எனவே, நாம் மனித போதனைகளிலோ அல்லது சடங்குகளிலோ நின்றுவிடாமல், எப்போதும் தேவனுடைய வசனத்திற்கு முன்பாக நம்மை நாமே சோதித்து, கீழ்ப்படிதலுள்ள வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்.

**ரோமர் 10:19-21:**

**19** இஸ்ரவேல் அதை அறியவில்லையா? என்று கேட்கிறேன். அதற்கு மோசே முதலாவது: ஜாதியல்லாத ஜனங்களைக் கொண்டு உங்களுக்கு எரிச்சலுண்டாக்கி, மதியீனமுள்ள ஜனங்களைக் கொண்டு உங்களுக்குக் கோபமூட்டுவேன் என்று சொல்லுகிறார். **20** ஏசாயாவோ மிகவும் தைரியங்கொண்டு: என்னைத் தேடாதவர்களால் நான் கண்டறியப்பட்டேன்; என்னைக் கேட்காதவர்களுக்கு வெளிப்பட்டேன் என்று சொல்லுகிறான். **21** இஸ்ரவேலைக்குறித்தோ அவர்: கீழ்ப்படியாமலும் எதிர்த்துப் பேசுகிறவர்களுமான ஜனங்களிடத்தில் நான் நாள்முழுதும் என் கைகளை நீட்டினேன் என்று சொல்லுகிறார்.

**பிரசங்கம்:**

முதலில் தேவனை நம்பிய இஸ்ரவேல் மக்கள், கீழ்ப்படியாமையினாலும் மனந்திரும்பாமையினாலும் துன்பத்தில் விழுந்தார்கள், அந்த சுவிசேஷம் புறஜாதிகளுக்கும் பரவியது.

இருப்பினும், தேவன் இப்படிச் செய்ததில் ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது. புறஜாதிகள் தேவனை நம்பி கீழ்ப்படிந்து ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதைப் பார்த்து, இஸ்ரவேல் மக்கள் உணர்வடைந்து, மனந்திரும்பி, ஆண்டவரின் வார்த்தைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்பதே அது.

இஸ்ரவேல் மக்கள் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தபோது, அவர்கள் எப்போதும் ஆண்டவரின் அன்பிலும் பாதுகாப்பிலும் வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் குறைவுள்ளவர்களாகவும் பலவீனமானவர்களாகவும் இருந்தபோதும், ஆண்டவர் பொறுமையோடு அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தார்.

ஆனால் இந்த கிருபை நீண்ட காலம் நீடித்தபோது, அவர்கள் படிப்படியாக ஆண்டவரின் கிருபையை மறந்து, நன்றியற்ற இதயத்திற்குள் விழுந்தார்கள். இறுதியில், தேவனுடைய வார்த்தையை விட மனித சிந்தனைகளையும் பேராசையையும் முன்னிறுத்தி, ஆண்டவரை எதிர்த்து நின்றார்கள்.

அப்படியிருந்தும், அவர்கள் மீண்டும் மனந்திரும்பி அவருடைய வசனத்திற்கு கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று ஆண்டவர் தீவிரமாக விரும்புகிறார். அதனால்தான் தேவன் நாள் முழுவதும் தம் கைகளை நீட்டி அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தார்.

இன்றும், மனித கோட்பாடுகளும் உலக சிந்தனைகளும் சபையைக் கைப்பற்றி வருகின்றன. இது வேத வசனங்களுக்கு எதிரானது. இத்தகைய தவறுகளை நாம் உணர்ந்துகொள்ள ஆண்டவர் சில நேரங்களில் தண்டனையையும் துன்பத்தையும் அனுமதிக்கிறார்.

துன்பம் வரும்போது, நாம் புலம்பிக்கொண்டிருக்காமல், நமது தவறுகளை ஆராய்ந்து மீண்டும் தேவனுடைய வசனத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும். மனந்திரும்பி கீழ்ப்படிகிறவர்களுக்கு ஆண்டவர் மீண்டும் கிருபையையும் இரக்கத்தையும் அருளுகிறார்.

-------------

## Romans 10:16-18 (NIV)

**16** But not all the Israelites accepted the good news. For Isaiah says, “Lord, who has believed our message?” **17** Consequently, faith comes from hearing the message, and the message is heard through the word about Christ. **18** But I ask: Did they not hear? Of course they did: “Their voice has gone out into all the earth, their words to the ends of the world.”

**Sermon:**

Isaiah prophesied long ago. He lamented that even when the Gospel is preached, there would be few who believe and obey it. In fact, among the Israelites, many refused to accept the Gospel of Jesus Christ.

The kingdom of heaven is entered through true faith. And that faith is not merely a confession of the lips, but is manifested in a life of listening to the word of Jesus Christ, repenting of sin, and obeying that word.

Formal faith calls upon the name of Jesus only with the mouth, but there is no repentance or obedience in life. This is disobedience, and it cannot be true faith before God.

What Isaiah lamented in advance is the fact that in the end times, even if the number of churches and believers increases, there will be very few Christians who live by true faith. Therefore, we should not dwell on human teachings or formalities, but always reflect on ourselves before the Word of God and live a life of obedience.

---

## Romans 10:19-21 (NIV)

**19** Again I ask: Did Israel not understand? First, Moses says, “I will make you envious by those who are not a nation; I will make you angry by a nation that has no understanding.” **20** And Isaiah boldly says, “I was found by those who did not seek me; I revealed myself to those who did not ask for me.” **21** But concerning Israel he says, “All day long I have held out my hands to a disobedient and obstinate people.”

**Sermon:**

The Israelites, who first believed in God, eventually fell into suffering due to disobedience and lack of repentance, and the Gospel was spread to the Gentiles.

However, there is a purpose in God doing this. He allows the Gentiles to receive blessings by believing and obeying God, so that the Israelites who see this may realize, repent, and return to the Lord’s word.

When the Israelites obeyed God, they always lived in the Lord’s love and protection. Even when they were lacking and weak, the Lord waited patiently for them.

But as this grace lasted for a long time, they gradually forgot the Lord’s grace and fell into an ungrateful heart. Eventually, they put human thoughts and greed before God’s word and came to oppose and defy the Lord.

Nevertheless, the Lord earnestly desires them to repent again and obey His word. That is why God held out His hands all day long, waiting for them.

Even today, human doctrines and worldly thoughts are taking over the church. This is contrary to the Scriptures. The Lord sometimes allows discipline and suffering to make us realize these errors.

When suffering comes, we should not just grumble, but reflect on our mistakes and return to the Word of God. To those who repent and obey, the Lord will again grant grace and mercy.

---

## Tagalog

**Roma 10:16-18:**

**16** Subalit hindi lahat ng mga Israelita ay tumanggap sa mabuting balita. Sapagkat sinabi ni Isaias, "Panginoon, sino ang naniwala sa aming mensahe?" **17** Dahil dito, ang pananampalataya ay nanggagaling sa pakikinig sa mensahe, at ang mensahe ay naririnig sa pamamagitan ng salita tungkol kay Cristo. **18** Ngunit itinatanong ko: Hindi ba sila nakarinig? Siyempre nakarinig sila: "Ang kanilang tinig ay umabot sa buong lupa, ang kanilang mga salita hanggang sa dulo ng mundo."

**Sermon:**

Si Isaias ay nagpropesiya noong unang panahon pa. Nagdalamhati siya na kahit ipangaral ang Ebanghelyo, kakaunti lamang ang maniniwala at susunod dito. Sa katunayan, sa gitna ng mga Israelita, marami ang tumangging tumanggap sa Ebanghelyo ni Jesu-Cristo.

Ang kaharian ng langit ay pinapasok sa pamamagitan ng tunay na pananampalataya. At ang pananampalatayang iyon ay hindi lamang pag-amin ng mga labi, kundi naipapakita sa buhay ng pakikinig sa salita ni Jesu-Cristo, pagsisisi sa kasalanan, at pagsunod sa salitang iyon.

Ang pormal na pananampalataya ay tumatawag sa pangalan ni Jesus sa bibig lamang, ngunit walang pagsisisi o pagsunod sa buhay. Ito ay pagsuway, at hindi ito maaaring maging tunay na pananampalataya sa harap ng Diyos.

Ang inihain ni Isaias ay ang katotohanan na sa huling mga araw, kahit dumami ang mga simbahan at mananampalataya, kakaunti lamang ang mga Kristiyanong namumuhay sa tunay na pananampalataya. Samakatuwid, huwag tayong manatili sa mga turo ng tao o mga pormalidad, kundi laging suriin ang ating sarili sa harap ng Salita ng Diyos at mamuhay nang may pagsunod.

**Roma 10:19-21:**

**19** Muli kong itinatanong: Hindi ba naintindihan ng Israel? Una, sinabi ni Moises, "Gagawa ako ng selos sa inyo sa pamamagitan ng mga hindi bansa; gagawin ko kayong galit sa pamamagitan ng isang bansang walang pang-unawa." **20** At sinabi ni Isaias nang may katapangan, "Natagpuan ako ng mga hindi naghanap sa akin; nagpahayag ako sa mga hindi humingi sa akin." **21** Ngunit tungkol sa Israel sinabi niya, "Buong araw kong iniunat ang aking mga kamay sa isang masuwayin at matigas ang ulong bayan."

**Sermon:**

Ang mga Israelita, na unang naniwala sa Diyos, ay nahulog sa pagdurusa dahil sa pagsuway at kawalan ng pagsisisi, at ang Ebanghelyo ay kumalat sa mga Gentil.

Gayunpaman, may layunin ang Diyos sa paggawa nito. Pinahintulutan niya ang mga Gentil na makatanggap ng pagpapala sa pamamagitan ng pananampalataya at pagsunod sa Diyos, upang ang mga Israelitang nakakakita nito ay makaunawa, magsisi, at bumalik sa salita ng Panginoon.

Noong sumusunod ang mga Israelita sa Diyos, lagi silang namumuhay sa pag-ibig at proteksyon ng Panginoon. Kahit noong sila ay kulang at mahina, matiyagang naghintay ang Panginoon para sa kanila.

Ngunit nang magtagal ang biyayang ito, unti-unti nilang nakalimutan ang biyaya ng Panginoon at nahulog sa isang pusong walang pasasalamat. Sa huli, inuna nila ang kaisipan at kasakiman ng tao kaysa sa salita ng Diyos at nagsimulang kumontra at labanan ang Panginoon.

Gayunpaman, masidhing nais ng Panginoon na sila ay magsisi muli at sumunod sa Kanyang salita. Kaya naman iniunat ng Diyos ang Kanyang mga kamay buong araw, naghihintay sa kanila.

Kahit ngayon, ang mga doktrina ng tao at makamundong kaisipan ay sumasakop sa simbahan. Ito ay salungat sa Kasulatan. Minsan ay pinahihintulutan ng Panginoon ang disiplina at pagdurusa upang mapagtanto natin ang mga maling ito.

Kapag dumating ang pagdurusa, hindi tayo dapat magreklamo lamang, kundi suriin ang ating mga pagkakamali at bumalik sa Salita ng Diyos. Sa mga nagsisisi at sumusunod, muling magkakaloob ang Panginoon ng biyaya at habag.

---

## Swahili

**Warumi 10:16-18:**

**16** Lakini si Waisraeli wote waliikubali ile habari njema. Kwa maana Isaya asema, "Bwana, ni nani aliyeamini ujumbe wetu?" **17** Hivyo basi, imani huja kwa kusikia ujumbe, na ujumbe husikiwa kwa njia ya neno kuhusu Kristo. **18** Lakini ninauliza: Je, hawakusikia? Hakika walisikia: "Sauti yao imekwenda duniani kote, na maneno yao yamefika miisho ya dunia."

**Mahubiri:**

Isaya alitabiri muda mrefu uliopita. Aliomboleza kwamba hata Injili inapohubiriwa, kutakuwa na wachache watakaoiamini na kuitii. Kwa kweli, kati ya Waisraeli, wengi walikataa kuikubali Injili ya Yesu Kristo.

Ufalme wa mbinguni huingiwa kupitia imani ya kweli. Na imani hiyo si ungamo la midomo tu, bali inadhihirishwa katika maisha ya kusikiliza neno la Yesu Kristo, kutubu dhambi, na kutii neno hilo.

Imani ya kidini huliita jina la Yesu kwa kinywa tu, lakini hakuna toba wala utii maishani. Hii ni uasi, na haiwezi kuwa imani ya kweli mbele za Mungu.

Kile Isaya alichoomboleza mapema ni ukweli kwamba katika siku za mwisho, hata kama idadi ya makanisa na waumini itaongezeka, watakuwa wachache sana Wakristo wanaoishi kwa imani ya kweli. Kwa hiyo, hatupaswi kubaki katika mafundisho ya kibinadamu au taratibu za nje, bali daima tujichunguze mbele ya Neno la Mungu na tuishi maisha ya utii.

**Warumi 10:19-21:**

**19** Ninauliza tena: Je, Israeli hawakuelewa? Kwanza, Musa asema, "Nitawafanya muone wivu kwa wale ambao si taifa; nitawafanya mwe na hasira kwa taifa lisilo na ufahamu." **20** Na Isaya anasema kwa ujasiri, "Nilipatikana na wale ambao hawakunitafuta; nilijidhihirisha kwa wale ambao hawakuomba kwangu." **21** Lakini kuhusu Israeli anasema, "Mchana kutwa nimeinyoosha mikono yangu kwa watu waasi na wakaidi."

**Mahubiri:**

Waisraeli, ambao walimwamini Mungu kwanza, hatimaye waliangukia katika mateso kwa sababu ya uasi na kutotubu, na Injili ikaenezwa kwa watu wa Mataifa.

Hata hivyo, kuna kusudi kwa Mungu kufanya hivi. Anaruhusu watu wa Mataifa wapokee baraka kwa kumwamini na kumtii Mungu, ili Waisraeli wanaoona hivyo wapate kutambua, kutubu, na kurudi kwenye neno la Bwana.

Waisraeli walipomtii Mungu, waliishi daima katika upendo na ulinzi wa Bwana. Hata walipokuwa pungufu na dhaifu, Bwana aliwasubiri kwa uvumilivu.

Lakini neema hii ilipoendelea kwa muda mrefu, polepole walisahau neema ya Bwana na kuangukia katika moyo wa kutoshukuru. Hatimaye, waliweka mawazo ya kibinadamu na tamaa mbele ya neno la Mungu na kuanza kumpinga na kumwasi Bwana.

Hata hivyo, Bwana anatamani sana watubu tena na kutii neno Lake. Ndiyo sababu Mungu alinyoosha mikono Yake mchana kutwa, akiwasubiri.

Hata leo, mafundisho ya kibinadamu na mawazo ya kidunia yanachukua kanisa. Hili ni kinyume na Maandiko. Bwana wakati mwingine huruhusu nidhamu na mateso ili kutufanya tutambue makosa haya.

Mateso yanapokuja, hatupaswi kulalamika tu, bali tujichunguze makosa yetu na kurudi kwenye Neno la Mungu. Kwa wale wanaotubu na kutii, Bwana atawapa tena neema na rehema.

---

## Español

**Romanos 10:16-18:**

**16** Pero no todos los israelitas aceptaron las buenas nuevas. Porque Isaías dice: "Señor, ¿quién ha creído nuestro mensaje?". **17** Por consiguiente, la fe viene por el oír el mensaje, y el mensaje se oye mediante la palabra sobre Cristo. **18** Pero pregunto: ¿No oyeron? Claro que sí: "Su voz ha llegado a toda la tierra, sus palabras hasta los confines del mundo".

**Sermón:**

Isaías profetizó hace mucho tiempo. Se lamentó de que incluso cuando se predica el Evangelio, habría pocos que creerían y obedecerían. De hecho, entre los israelitas, muchos se negaron a aceptar el Evangelio de Jesucristo.

Al reino de los cielos se entra mediante la fe verdadera. Y esa fe no es meramente una confesión de labios, sino que se manifiesta en una vida de escuchar la palabra de Jesucristo, arrepentirse del pecado y obedecer esa palabra.

La fe formal invoca el nombre de Jesús solo con la boca, pero no hay arrepentimiento ni obediencia en la vida. Esto es desobediencia, y no puede ser fe verdadera ante Dios.

Lo que Isaías lamentó de antemano es el hecho de que en los últimos tiempos, incluso si el número de iglesias y creyentes aumenta, habrá muy pocos cristianos que vivan por la fe verdadera. Por lo tanto, no debemos detenernos en enseñanzas humanas o formalidades, sino siempre reflexionar sobre nosotros mismos ante la Palabra de Dios y vivir una vida de obediencia.

**Romanos 10:19-21:**

**19** Vuelvo a preguntar: ¿No entendió Israel? Primero, Moisés dice: "Los pondré celosos por medio de los que no son una nación; los haré enojar por medio de una nación sin entendimiento". **20** Y Isaías dice audazmente: "Fui hallado por los que no me buscaban; me revelé a los que no preguntaban por mí". **21** Pero acerca de Israel dice: "Todo el día he extendido mis manos a un pueblo desobediente y obstinado".

**Sermón:**

Los israelitas, que creyeron primero en Dios, finalmente cayeron en el sufrimiento debido a la desobediencia y la falta de arrepentimiento, y el Evangelio se extendió a los gentiles.

Sin embargo, hay un propósito en que Dios haga esto. Permite que los gentiles reciban bendiciones al creer y obedecer a Dios, para que los israelitas que ven esto puedan darse cuenta, arrepentirse y volver a la palabra del Señor.

Cuando los israelitas obedecían a Dios, siempre vivían bajo el amor y la protección del Señor. Incluso cuando eran deficientes y débiles, el Señor esperó pacientemente por ellos.

Pero a medida que esta gracia duró mucho tiempo, gradualmente olvidaron la gracia del Señor y cayeron en un corazón ingrato. Finalmente, pusieron los pensamientos humanos y la codicia por encima de la palabra de Dios y llegaron a oponerse y desafiar al Señor.

Sin embargo, el Señor desea fervientemente que vuelvan a arrepentirse y obedecer Su palabra. Por eso Dios extendió Sus manos todo el día, esperándolos.

Incluso hoy, las doctrinas humanas y los pensamientos mundanos están tomando el control de la iglesia. Esto es contrario a las Escrituras. El Señor a veces permite la disciplina y el sufrimiento para hacernos notar estos errores.

Cuando llega el sufrimiento, no debemos solo quejarnos, sino reflexionar sobre nuestros errores y volver a la Palabra de Dios. A quienes se arrepienten y obedecen, el Señor les concederá nuevamente gracia y misericordia.

---

## 日本語

**ローマ人への手紙 10:16-18:**

**16** しかし、すべてのイスラエル人が良い知らせを受け入れたわけではありません。イザヤはこう言っています。「主よ、私たちの知らせを信じた者がいたでしょうか」。**17** したがって、信仰は聞くことから始まり、聞くことはキリストについての言葉によっています。**18** しかし、私はこう尋ねます。彼らは聞かなかったのでしょうか。確かに聞きました。「その声は全地に響き渡り、その言葉は世界の果てまで届きました」。

**説教:**

イザヤは遠い昔に預言しました。福音が宣べ伝えられても、それを信じて従う者は少ないであろうと嘆いたのです。実際、イスラエルの民の中にも、イエス・キリストの福音を受け入れることを拒む者が多くいました。

天の御国は真の信仰によってのみ入ることができます。そしてその信仰とは、単に口先だけの告白ではなく、イエス・キリストの言葉を聞き、罪を悔い改め、その言葉に従う生き方に現れるものです。

形式的な信仰は口先だけでイエスの名を呼びますが、生活の中に悔い改めも従順もありません。これは不従順であり、神の前では真の信仰とはなり得ません。

イザヤが事前に嘆いたのは、終わりの時に教会や信徒が増えたとしても、真の信仰で生きるクリスチャンは非常に少なくなるという事実です。ですから、私たちは人間の教えや形式にとどまることなく、常に神の言葉の前で自分自身を顧み、従順な人生を歩まなければなりません。

**ローマ人への手紙 10:19-21:**

**19** 私はもう一度尋ねます。イスラエルは理解しなかったのでしょうか。モーセはまずこう言っています。「私は、民ではない者によってあなたがたをねたませ、理解のない国民によってあなたがたを怒らせる」。**20** また、イザヤは大胆にこう言っています。「私は自分を求めなかった者に見出され、自分を尋ねなかった者に現れた」。**21** しかし、イスラエルについて神はこう言われます。「私は一日中、不従順で頑固な民に向かって手を広げていた」。

**説教:**

最初に神を信じたイスラエルの民は、不従順と悔い改めのなさゆえに、最終的に苦しみの中に落ち、その福音は異邦人にまで広まりました。

しかし、神がこのようにされたことには意味があります。異邦人が神を信じて従うことで祝福を受けさせ、それを見たイスラエルの民が気づき、悔い改め、主の言葉に立ち返らせようとされたのです。

イスラエルの民が神に従っていた時、彼らは常に主の愛と守りの中で生きていました。彼らが不足し、弱かった時でさえ、主は忍耐強く彼らを待っておられました。

しかし、この恵みが長く続くにつれ、彼らは次第に主の恵みを忘れ、感謝しない心に陥りました。結局、彼らは神の言葉よりも人間の考えや欲を優先し、主に逆らい、敵対するようになりました。

それにもかかわらず、主は彼らが再び悔い改め、主の言葉に従うことを切に望んでおられます。だからこそ、神は一日中手を広げ、彼らを待っておられたのです。

今日でも、人間の教理や世俗的な考えが教会を支配しつつあります。これは聖書の言葉に反するものです。主は時折、私たちがこれらの誤りに気づくように、懲らしめや苦しみをお許しになります。

苦しみが来た時、私たちは不平を言うだけでなく、自分の過ちを顧みて、再び神の言葉の前に立ち返らなければなりません。悔い改めて従う者に、主は再び恵みと憐れみを与えてくださいます。

---

## 中文 (Chinese)

**罗马书 10:16-18:**

**16** 只是人没有都听从福音，因为以赛亚说：“主啊，我们所传的有谁信呢？” **17** 可见信道是从听道来的，听道是从基督的话来的。 **18** 但我问，人没有听见吗？诚然听见了：“他们的声音传遍全地，他们的言语传到地极。”

**讲道：**

以赛亚在很久以前就发出了预言。他哀叹说，即使福音被传开了，也很少有人会相信并顺服。事实上，在以色列人中，有许多人拒绝接受耶稣基督的福音。

进入天国是通过真正的信心。那种信心不仅仅是口头的告白，而是体现在倾听耶稣基督的话语、为罪悔改并顺服那话语的生活中。

形式上的信仰只是嘴上呼求耶稣的名，生活中却没有悔改和顺服。这就是不顺服，在神面前不能成为真正的信心。

以赛亚提前哀叹的是：在末世，即使教会和信徒的数量增加了，真正凭着真实信心生活的基督徒也会非常少。因此，我们不应停留在人的教导或形式上，而应始终在神的话语面前省察自己，过顺服的生活。

**罗马书 10:19-21:**

**19** 我再说，以色列人不知道吗？先有摩西说：“我要用那不成子民的惹动你们的愤恨，用无知的民触动你们的怒气。” **20** 又有以赛亚放胆说：“没有寻找我的，我叫他们遇见；没有访问我的，我向他们显现。” **21** 至于以色列人，他说：“我整天伸开双手，招呼那悖逆、顶嘴的百姓。”

**讲道：**

最初信奉神的以色列民，最终因悖逆和不悔改而陷入痛苦中，而福音也传到了外邦人那里。

然而，神这样做是有目的的。他让外邦人因信服神而得福，目的是让看见这一切的以色列民能够省悟、悔改，回到主的话语中。

当以色列民顺服神的时候，他们始终活在主的爱和保护中。即使在他们缺乏和软弱的时候，主也耐心地等待着他们。

但随着这种恩典持续了很久，他们渐渐忘记了主的恩典，陷入了不知感恩的心。最终，他们把人的想法和贪欲放在神的话语之上，转而敌对和反抗主。

尽管如此，主仍热切盼望他们能再次悔改，顺服祂的话语。所以，神整天伸开双手，等待着他们。

即使在今天，人的教条和世俗的想法正在侵蚀教会。这违背了圣经的话语。有时，为了让我们意识到这些错误，主会允许管教和苦难发生。

当苦难来临时，我们不应只是抱怨，而应反思自己的过错，回到神的话语面前。对于那些悔改并顺服的人，主会再次施予恩典和怜悯。